Babam ve Oğlum

Deniz, yedi yaşında tam bir şehir çocuğudur. 80 darbesinde annesini kaybetmiştir ve İstanbul’da babasıyla yaşamaktadır. Günün birinde babası, Sadık’la beraber Ege'deki ufak bir kasabaya doğru yola çıkar. Böylece dedesi Hüseyin Efendi’yle tanışır.

Hüseyin Efendi okuması için İstanbul'a yolladığı oğlu Sadık'ı politik olaylara karıştığı için evlatlıktan reddetmiştir. Babasıyla yıllardır dargın olan Sadık, istese de istemese de, doğduğu topraklara dönmek zorundadır çünkü oğlunu emanet edebileceği tek kişi kendi babasıdır.

Deniz bir yandan alışık olmadığı kasaba hayatına uyum sağlamaya çalışırken, diğer yandan da büyüklerin arasında olup bitenleri deşifre etmeye çalışır. Bu sevimli ufaklık ailenin yıllardır içine gömdüğü acılarla yüzleşmesine sebep olacak, baba ve oğul arasındaki buzları yavaş yavaş eritecektir.

Ülkemizin genç yönetmenlerinden Çağan Irmak yine kendisine ait olan bir hikayeyle, Türkiye’nin 80’li yıllarına sevimli bir çocuğun gözlerinden bakıyor.

S.T.

Ali Ercivan

Çağan Irmak'ı kısa filmlerinden beri bir şekilde takip ettim. Dürüstçe konuşmak gerekirse, tam da o kimi ödüllü kısa filmlerinden beri de çok beğenmedim yaptığı işleri. Televizyon filmlerinden ilk uzun metrajı Bana Şans Dile'ye, pek acemiceydi hepsi. Fakat bugün baktığımda görüyorum ki, zaman içinde çok yol kat etti kendisi. Asmalı Konak süreci ile teknik açıdan iyice becerikli hale geldi; öykü anlatmayı daha iyi öğrendi. Bir önceki filmi Mustafa Hakkında Her Şey, elindeki malzemeye iyice hakim olduğunun bir kanıtıydı. Geriye kalan tek sorunsa, büyük laflar etme arzusuna mani olamamasıydı.