Dondurmam Gaymak

1990’lı yıllar. Ege’deki küçük bir kasabada dondurmacı olan Ali Usta, yakın çevresinin alaycı eleştirilerini duymazdan gelerek büyük dondurma şirketleriyle mücadele için kolları sıvar. Yerel televizyona reklam filmi çektirmenin yanısıra, kredi ile bir de motosiklet satın alır.

Motorun arkasına monte ettiği uydurma römorkuyla, peşinde dondurmaya aç ve çulsuz bir çocuk çetesi olduğu halde köyleri dolaşıp promosyona başlar.

Yüksel Aksu’nun, Muğla halkının içten katılımıyla gerçekleştirdiği bu samimi filmi, 25. İstanbul Film Festivali’nde de oldukça sıcak karşılandı ve Jüri Özel Ödülünü kucaladı.

Bige Akdeniz

Gerçeküstü bir deneyim gibi Dondurmam Gaymak. Ama bilinçli bir şekilde gerçeküstü bir deneyim olmaya çalışmasından dolayı değil, senaryo, yönetim, oyunculuk, kurgu gibi kavramları bulanıklaştırıp, neye benzediğini çıkartamayacağınız bir film olmasından dolayı. Peki bu bulanıklık zevk veriyor mu? Hayır, tam tersine izlemek zorluyor, akıcı değil, etkileyici değil, duygulandırıcı değil, 'yeni gerçekçi' bir film ise kesin değil. Muğla yöresinin yerlileri ile çekilmiş bir piyese benziyor adeta. Senaryoda başlayan işlevsizliğin, kurguya dek uzandığı hemen farkediliyor.