Kara Büyü

Çocukluğumda, Hollywood'un büyük bütçeli fantastik öğeler ve aksiyon dolu filmlerine karşı olan aşkımla başladı sinema yolculuğum. Ancak şimdilerde büyük bütçeli bir Hollywood filmine gitmeden önce kırk dereden su getiriyorum desem yeri. Öyle ki bu sene Terminatör 4 (2009) ve Star Trek (2009) için bile parama kıyıp, sinemaya gitmedim, gidemedim. Şu sıralar Suretler (2009) ve Gamer (2009) gibi filmlere bakıyorum, ayaklarım geri geri gidiyor. Çünkü hep hayal kırıklığı hep hayal kırıklığı... Aptal yerine konulmaktan bıktım. Onu bırakın, düpedüz sıkılıyorum bu filmlerde. 'Hadi bitsin de sonunda ne oluyor, görelim' havasına giriyorum. Sinema biletine verdiğim paraya yanıyorum. (Son birkaç yılda bütün bu çizgi roman uyarlaması ve fantastik aksiyon filmleri içinde ancak Watchmen (2009) ve Iron Man'den (2008) keyif aldım sanırım... Bir de G.I. Joe (2009) tabi!) Bu hayal kırıklıkları zincirinde Michael Bay'den sonra benim için en ''kötü yürekli'' sinemacı, rezil Örümcek Adam filmleriyle Sam Raimi'ydi. Hayranı olduğum Evil Dead filmlerinden dolayı Raimi'ye duyduğum saygı, yerini çoktan umutsuzluğa bırakmıştı. Bu yüzden Drag Me To Hell'e giderken hiç de umutlu değildim.