Terminatör: Kurtuluş

Kıyamet Günü yaşandıktan sonra, 2018 yılındayız. Beklenildiği gibi makineler kontrolü ele geçirmiş ve geriye kalan bir grup insan Skynet’e ve ordularına karşı bir direniş başlatmıştır.

Direnişi örgütleyen John Connor’ın bu savaşı kazanabileceğine olan inancı Marcus Wright isminde bir yabancının ortaya çıkmasıyla sarsılıyor. En son bir hapishane hücresinde olduğunu hatırlayan Marcus’un gelecekten mi yoksa geçmişten mi geldiği sorusuyla karşı karşıya kalıyor.

İkili, Skynet’in insanoğlunu tamamen ortadan kaldırabilecek son saldırısını engellemek amacıyla, Skynet’in operasyonlarının yapıldığı üsse doğru yola çıkıyorlar.

Murat Özer

James Cameron denen genç ustanın 1984'te henüz ikinci filmiyle efsaneleşmesini sağlayan "The Terminator"dan (Yokedici) bu yana tam 25 yıl geçti. Robotların hüküm sürdüğü geleceğin dünyasından gelip, henüz doğmamış 'insanoğlunun kurtarıcısı' John Connor'ın annesini katletme görevini üstlenen bir 'terminatör'ün yaşattığı dehşetin resmini çizen ilk film, düşük bütçesine ve 'B-movie' havası taşıyan atmosferine rağmen tüm zamanların en büyük serilerinden birinin ilk adımı olmayı başardı. Kitleleri peşine takan bu film, özellikle Arnold Schwarzenegger'in 'yokedici' kompozisyonundaki 'çelik etkisi'yle aklımızı başımızdan aldı. Oysa ki bu filmin tek özelliği bu değildi; James Cemeron ve Gale Anne Hurd imzalı senaryonun modernitenin getirdiği tehlikelere işaret eden yapısı, işin aksiyon yanının gölgesinde kalmıştı bir miktar. Ama sonraki filmlerde bunun daha sağlam hamlelerle vurgulandığını gördük.