Sığınak - Beyazperde.com eleştirisi : Ödül Sezonuna Bir Reset Atmak İçin” Sığınak”

Daha önce Snitch, Felon, Angel Has Fallen ve Greenland gibi aksiyon filmleriyle karşımıza çıkan ve karışık eleştiriler alan Ric Roman Waugh, bu kez Jason Statham başrollü bir aksiyon olan Shelter (Sığınak)’la sinemalardaki yerini aldı. Senaryosunu Ward Parry’nin kaleme aldığı filmin oyuncu kadrosunda ayrıca Bodhi Rae Breathnach, Naomi Ackie, Harriet Walter ve efsane oyuncu Bill Nighy yer alıyor. Film, herkesten izole bir şekilde yaşayan bir adamın, bir kızın hayatını kurtardıktan sonra değişen ve kaosa sürüklenen hayatını konu ediniyor ve tahmin edileceği üzere kaosa çekilen Statham ortalığı yine ateşe veriyor. Son yıllarda, Liam Neeson ve Jason Statham adeta kendi alt türlerini oluşturdular ve onların başrolde olduğu filmler aksiyon türü içerisinde kendine has farklı bir yer edindiler. Sığınak da hemen her özelliğiyle bu furyanın en yeni halkası olarak sevenlerini salonlara bekliyor.

Yukarıda bahsettiğim Statham filmleri artık öyle bir hale geldi ki daha önceki filmlerinde gördüğümüz klişelerin birer potpurisi haline dönüştü. Bu film için şu klişeler uygun görülmüş: Yalnız yaşayan ve elini bu işlerden çekmiş soğuk bir adam, önceki teşkilatından sorunlu bir şekilde ayrılan bir asker, küçük bir kızın hayatının kurtarılması ve kendini ifşa etmesi, teşkilatta yer alan kötü bir karakter ve ona inanmayıp işin peşini bırakmayan iyi bir karakterin gizli kapışması… Birkaç klişe daha var ve çoğu manevrayı tahmin etmek kolay ama bu kadarı bu filmi anlamak için sanırım yeterli. Gerisi, biraz dram, bolca aksiyon ve Statham’ın onlarca insanı dövmesi ya da öldürmesi. Sıkmayan bir tempo, durağan sahnelerde bile düşmenize izin vermeyen hareketli müzikler ve yönetmenin “bari teknik anlamda bir şeyler deneyeyim” dediği kadraj denemeleri. Suçlu zevk için bundan daha iyisi olamazdı sanırım. Bu film de tam olarak böyle ve bundan 5-10 sene sonra Statham aksiyonları arasında kaybolup gidecek ya da “o hangisiydi ya” dedirtecek. Sinemayı salt eğlence unsuru olarak gören ve hem tür hem Statham hayranları için keyif dolu 105 dakika ama fazlasını aramak yanlış olur.

.

Film, tam anlamıyla bir suçlu zevk filmi olmasına rağmen, yakın zamanda Hamnet filminde izlediğimiz Bodhi Rae Breathnach’ın canlandırdığı Jessie karakteri üzerinde dramatik bir yapı kurmaya da çalışıyor. Ebeveynlerini kaybetmiş olan ve Mason karakterinde yokluğunu hissettiği babasını bulduğunu düşünen Jessie, acımasız karakterin yumuşak karnı oluyor ve neredeyse filmdeki bütün manevralar onun hayatının kurtarmak üzerine şekilleniyor. Mason ise biraz olsun hayatla bağ kurabilmeyi ve yeniden amaç edinmeyi Jessie sayesinde başarıyor. Elbette bu da aksiyon klişelerinden biri olmuş oluyor. Statham ilerleyen yaşına rağmen formunu koruyor. Aksiyon sahneleri ve koreografiler sevenleri memnun edecektir. Diğer aksiyonlardan bu filmi ayıran özellik ise bahsettiğim yönetmen dokunuşları. Kuş bakışı kadrajlar, hareketli kadrajlar, gri ve soğuk renk tonları ve alan derinliğini ön plana çıkaran tercihler filme bir nebze olsun tat katıyor. Tempo sorunu da pek yaşanmayınca sıkılmadan izlenen bir izle unut filmine dönüşüyor Sığınak.

Eğer “aksiyon olsun çamurdan olsun” diyenlerdenseniz ya da Jason Statham’ı görmek bana yetiyor tadında bir hayranıysanız, sıkılmadan 105 dakika geçirip salondan çıktıktan sonra da filmi unutmak size kötü gelmeyecekse filmden keyif almanız mümkün. Ancak, iflah olmaz bir sinefil umudu insanıysanız, aksiyon türünden de yenilik ve yaratıcılık bekliyorsanız filmden uzak durmanızda fayda var. Ya da aylar sonra TV’den izleyebilirsiniz. Ben, Statham ve Neeson film çekmeye devam edip aksiyon yaptıkça keyifle salona gidenlerdenim. Zaten yazıda bahsettiğim suçlu zevk de tam bu demek değil mi? Ne kadar kötü ya da vasat olduğunu bilirsek bilelim keyif almak bu bakışın gerekliliğidir. Elbette Statham ve Guy Ritchie ortaklığındaki filmleri de arada görmek isterim ama özellikle ödül sezonunda böyle reset atacak filmlere de ihtiyacımız var!