Yabancı eleştirileri

Albert Camus’nün ünlü romanının bir uyarlaması olduğu için, hikâyesi zaten oldukça güçlü bir temel üzerine kurulu. Film, Meursault adlı karakterin annesinin ölümüne karşı gösterdiği kayıtsızlıkla başlıyor ve oradan giderek daha rahatsız edici bir noktaya ilerliyor. En dikkat çekici şey şu: karakter klasik anlamda “duygu gösteren” biri değil ve film de tam olarak bu yabancılaşma hissi üzerine kurulu.

Başlangıçta Meursault’a anlam veremiyorsun. Annesinin ölümüne tepkisiz kalması, günlük hayatına devam etmesi, ilişkilerinde mesafeli olması… Bunlar bilinçli olarak rahatsız edici yazılmış. Film de seni bu rahatsızlıkla baş başa bırakıyor. Yani karakteri sevmiyorsun ama izlemeye de devam ediyorsun çünkü “neden böyle?” sorusu sürekli aklında.

Tempo genel olarak ağır. Olaydan çok durum anlatan bir film olduğu için sabır istiyor. Uzun bakışlar, sessizlikler ve sade diyaloglar var. Ama bu sadelik boş değil; karakterin iç dünyasını yansıtmak için kullanılmış.

Oyunculuk tarafı da bu minimal yapıya uygun. Başroldeki oyuncu çok abartıya kaçmadan, neredeyse duygusuz bir performansla karakteri veriyor. Bu da zaten Meursault’nun doğasına uyuyor. Küçük mimikler bile önemli hale geliyor. Görsel olarak da sade bir film. Güneş, sıcak ve boşluk hissi sık sık kullanılıyor.

Genel olarak film, daha çok bir düşünceyi, bir bakış açısını izletiyor. Herkese hitap edecek bir film değil çünkü karakterle bağ kurmak zor.