Anayurt Oteli eleştirileri

Temposu başta biraz can sıkabilir ama ilk yarım saatte dayanıldığında film bambaşka bir yere yelken açıyor.Rus bir klasik kitap okuyormuş hissine kapılıyorsunuz.Bir arkadaşın tavsiyesiyle izlediğim bu filmi kesinlikle öneririm.

Film çok beğenilen, takdir toplayan hatta döneminde ödül de almış bir film ancak ben filmi izlerken hikayeyi benimsemekte ve kendimi filmin içinde hissetmekte zorlandım. Kitabı okuyan arkadaşlar, filmi çok beğenmiş, bu da kuvvetle muhtemel kitabı okuduktan sonra özet mahiyetinde izlendiğinde tamamlayıcı bir etkiye sahip olduğunu gösteriyor ki normalde kitap uyarlamaları beğenilmez ancak Anayurt Oteli'nde bu tarz yorumlarla karşılaşmadım.

Kitabı okumamış olmanın etkisi olabilir (etkisi katiyen hafife alınmamalı, temelleri kitapta atıp, filmi sonradan izlendiğinde senaryo ve karakterlerin uyumu daha oturaklı olacaktır) ancak ben filmin son kısımlarına doğru artık sıkıldığımı fark ettim. Evet, bu tarz içe dönük insanları ele alan filmler hep sakin ve ağır ilerler ama bu filmdeki ağırlıktan ziyade arka planı da pek dolu hissettirmeyen bir senaryo vardı. Film boyunca ilgi çeken pek bir sahne olmadı, karakteri benimsemek de pek kolay olmadı, bir noktadan sonra sadece filmin bitmesini beklemek zorunda kaldım.

Karakterin iç dünyası daha bariz anlatılabilirdi, dakikalarca horoz dövüşü seyretmek yerine karakterin geçmişi ile yüzleştiği başka bir sahne üzerinde yoğunlaşmayı tercih ederdim, kitabı okumayan arkadaşların yakalayamayacağı birçok da durum söz konusu oldu diye düşünüyorum. Bazı arkadaşlar birçok şeye bir metafor olarak yaklaşıp, otelden tutun havluya kadar her şeyin psikolojide bir karşılığı olduğunu söylüyor, doğrudur ancak ben çıplak gözle izlediğimde kendimi verebildiğim bir film seyretmiş olmadım.

Çok çok eski bir film olduğunu da gözeterek bugünün şartlarında benim adıma izlenmeye değer bir film olmadı ancak kitabı okuyan ve karakterle öncesinde zaten bağ kurmuş arkadaşlar için muhtemelen pastanın kreması olabilecek bir yapım olabilir.

Yusuf Atılgan'ın aynı isimli kitabından uyarlanan Ömer Kavur filmi. Oyuncular rollerine çok iyi oturmuşlar özellikle Macit Koper'in hayat verdiği Zebercet karakteri unutulmaz.
Kitapta dikkatimi çeken bir bölüm var ki filimde de mükemmel bir biçimde yansıtılmış.
Cinayetle suçlanan adama savcı soru sorarken zanlının cevap vermeyip Zebercet'in sanki o sorgulanıyormuş gibi ancak kendi sesini duyabileceği bir tonda cevap verdiği ve şunları söylediği sahne:
İnsan birini öldürdüğünde illa ki bir sebebi mi olmalı?

Zebercet'te birini öldürmüştür ve konuşma ihtiyacı hissetmektedir. O güne kadar her şey kapalı kapılar ardında konuşulur ve sonuçlandırılırdı. Zebercet cinayet işlemesine, bir eylemde bulunmasına rağmen yine onun fikri sorulmuyordu; başkası sorgulanıyordu. Anlatabilmeliydi Zebercet ben yaptım ve sebebim yok diyebilmeliydi. 1 cümleyle özetledi her şeyi, sebebim yok dedi, soru ona sorulmamasına rağmen ona sorulmuş gibi davrandı.
Zebercet'in anlatacak aslında o kadar çok şeyi var ki ama burada bile kestirip atıyor ve küçücük bir cümleye sıkıştırıyor söylemek istediklerini.
Sebebim yok.