Beyazperde
Hesabım
Ortalama puan
4,0
993 Puanlama
5
13 Eleştiri
4
67 Eleştiri
3
21 Eleştiri
2
20 Eleştiri
1
7 Eleştiri
0
1 Eleştiri
Sırala
Filtrele:
Hepsi
James Franco, Oscar dln kapsayd, hakkyla alm derdim. Performans ok salamd Franco nun...
boyle bu "yaşamak" ile ilgili filminde sık sık güzel ayrıntılar yakalamış,anlatmak veya vurgulamak istediklerini güzel yöntemler ve sahneler ile sunmuş bizlere.neredeyse tek mekan ve tek karakter kesinlikle sıkmıyor,sürükleyicilik var,karaktere yakınlık kurma,filmin içine girebilme de var.james franco başarılı bir aktör,özellikle finale doğru duygular yoğunlaşmaya başlayınca onun da kaliteli oyunculuğu iyice göze çarpmaya başlıyor.toplamda eksiği veya göze batan kusurları olmayan,temelinde aslında çok çok sağlam bir mesaj veren,fakat oscar yarışında özellikle bazı güçlü rakiplerinin arkasında yer alacak bir film olmuş.ya da en azından benim düşünceme göre öyle olması gerekir.tekrarlıyorum,temelinde çarpıcı ve dikkat edilmesi gereken bir ders var.kaliteli film.insanın acizliğine şahit oluyorsunuz.
Bir hayatta kalma mücadelesi,james franco gerçekten çok iyiydi.Bizi kendinin yerine koydurttu,halimize şükretmemiz gerektiğini ve insanların ne kadar zor şartlarda kalabileceğini gösteren çarpıcı bir yapım.8/10
Aslında tek kişilik performansı ile asla sıkmıyor film. Zaman zaman kendinizi onun yerine koyabiliyorsunuz. Ama dram yönü ağır basmıyor. Bir eksiklik var filmde.
Kafa dağıtmak için izlenilecek türden bir film değil. Oldukça düşündürücü ve gerçekliği dolayısıyla etkileyici. Güzeldi evet ama Boyle sebebiyle olsa gerek biraz fazla abartılıyor şu sıralar. Gene de James Franco çok başarılı, müzikler hoş, Aaron ın cesareti ve panik korku vs gibi durumları en aza indirgemeye çalışı, mantıklılığı takdire değerdi. Özellikle bu tür durumlarda işlenmemiş sanrı durumları bence filmi götüren hoş detaylardan. 8/10
Filmi izlerken karakterle özdeşleşme sorunu yaşadım açıkçası.Ne düştüğü duruma üzüldüm,ne kurtuluşuna sevindim.Bu James Franco'nun kendi ekran personasından mı yoksa Aron Ralston'ı canlandırış biçiminden mi bilmiyorum.Danny Boyle çok iyi bir yönetmendir,filme de oldukça dinamik ve hareketli bir giriş yapmış ama son yarım saatte tempo iyice düşüp,sıkıcı olmaya başlıyor.Yine aynı senenin ''Buried''ı pek çok açıdan daha başarılı ve etkileyiciydi. ''127 Hours'' kötü bir film değil ama zamanındaki Oscar adaylığına karşı çıkanların haklı olduğu bir film bence.
Film kurgu olarak çok başarılı.Başka bir yönetmen çekse daha sıradan olabilirdi ancak Danny Boyle un ellerinde harika bir maceraya dönüşmüş.8/10
aslında bu tur fılmler bıraz sıkıcı olabılıyor pek tercıh etmıyordum ama gercek konudan esınlenerek yapılması bıraz ılgımı cektım ve pısman olmadım hayata tutunma ve pısmanlıklarımızın farkına varma adına cok saglam fılm olmus tavsıye ederım kendınızdende bırseyler bulacaksınız
The canyon , buried gibi filmlerle aynı paralellikte bir film olmuş.Özellikle buried ile çok benzeştirdim fakat bence bu film daha geride.
Yinede franconun performansı gayet iyi , sonuç olarak vasat bir film.
10/6
Yinede franconun performansı gayet iyi , sonuç olarak vasat bir film.
10/6
Çok başarılı..
Danny Boyle ismine ayrı bir parantez de açmak gerekiyor. Her zaman olduğu gibi yeteneğini yine konuşturmuş ve adamımızın ruh halini çok iyi bir şekilde yansıtmış.
James Franco da çok iyi bir iş çıkarmış.
İzleyin.
Danny Boyle ismine ayrı bir parantez de açmak gerekiyor. Her zaman olduğu gibi yeteneğini yine konuşturmuş ve adamımızın ruh halini çok iyi bir şekilde yansıtmış.
James Franco da çok iyi bir iş çıkarmış.
İzleyin.
James Franco müthiş oynamış. Filmin gerçek bir yaşam öyküsü anlatmsıda etkiyi arttırıyor. Beğendim. Tavsiye ederim.
Aron Ralston karakterinin içinde bulunduğu psikoloji seyirciye çok iyi yansıtılmış .
Mahsur kalma duygusunu ben ekrandan izlerken hissettim :) .
James Franco da filmi tek başına almış götürmüş . hakikaten mükemmel bi oyunculuk .
Filmin anlatım tarzı hoşuma gitmese de , başarılı bir film olduğu gerçeğini değiştirmiyor :) .
10/7 .
Mahsur kalma duygusunu ben ekrandan izlerken hissettim :) .
James Franco da filmi tek başına almış götürmüş . hakikaten mükemmel bi oyunculuk .
Filmin anlatım tarzı hoşuma gitmese de , başarılı bir film olduğu gerçeğini değiştirmiyor :) .
10/7 .
İnsan eli değmemiş topraklar (vahşi doğa) tarafından rehin alınmış bir insanın hikâyesindeki asıl dehşet verici taraf, o insanın maruz kaldığı fiziksel acı değil. Toplum yaşantısını sürdürmekte olan bizlerin tahayyül etmekte zorlanacağı yoğun bir tek başına kalma hissi. Kişinin dünyayla bağlarını kuran düşünce kayışının bir anlık kaza sonucu kopuşu. 'Alemin bir parçası olmak' duygusunun yitirilişi.
Danny Boyle'un, Aron Ralston'ın yaşadığı gerçek deneyimden yola çıkan son filmi 127 Saat (127 Hours, 2010), Ralston'ın kanyonun derinliklerinde sıkışıp kaldığı sahnede, işte bu duyguyu tek bir planla izleyicisine yaşatıyor: Ralston'ın sıkıştığı yerden yukarı doğru kuşbakışı bir açıyla süzülen kamera, onun 'büyük anlatı'yla, 'kültür' dediğimiz kurguyla tüm bağının kopuşunu dile getiriyor. Diyaloğun yittiği, imdat seslerinin anlamını kaybedip, 'dil'in dünyasını terk edip sadece bir 'ses' olarak boşlukta yankılandığı nokta. Hiç kuşkusuz özellikle bu kayboluşu an be an yaşattıran ses tasarımıyla dikkat çeken etkileyici bir plan var karşımızda.
Ama bu boşlukta ne yapılır ki? Buradan, bu sonsuz, uçsuz bucaksız tek başınalıktan, bir ömür gibi geçen saniyelerin dünyasından nasıl bir film çıkar? Eğer kameranın arkasındaki Gus Van Sant olsaydı, o yalnızlık hissine hakkını verir, büyük anlatıdan uzak kalmanın korkusunu iliklerinize işleyen Gerry'yi bir adım öteye taşıyabilirdi mesela. Aron Ralston'ın deneyimi, yaratıcılığa veda etmemiş bir yönetmenin elinde hiç aklınıza bile gelmeyecek bir derinliğe ulaşabilirdi. Ancak kameranın arkasında, ne yazık ki anaakım kültürle barış anlaşmasını çoktan imzalamış, Milyoner (Slumdog Millionaire, 2008) ile oryantalist duygu sömürüsünü teknik cambazlıkla buluşturarak Oscar'a uzanmış bir Danny Boyle var. Ve bu Danny Boyle'un 127 Saat'teki tek derdi de, filmin dönüm noktası sahnesinde gökyüzüne çıkardığı o kamerayı, 90 dakika boyunca yavaş yavaş aşağı indirerek, Aron Ralston'ın büyük bir kahramanlık ve insan ötesi bir çabayla alemdeki yerini tekrardan kazanmasının hikâyesini anlatmak. Evet Boyle'un ne yazık ki, bir bireysel zafer hikâyesini günümüz sinemasının teknik şaşaasıyla süsleyerek, Ralston'ın nasıl hayatta kaldığını merak eden 'survivor anlatıları'na düşkün seyirciye pazarlamak dışında hiçbir amacı yok.
Danny Boyle'un, Aron Ralston'ın yaşadığı gerçek deneyimden yola çıkan son filmi 127 Saat (127 Hours, 2010), Ralston'ın kanyonun derinliklerinde sıkışıp kaldığı sahnede, işte bu duyguyu tek bir planla izleyicisine yaşatıyor: Ralston'ın sıkıştığı yerden yukarı doğru kuşbakışı bir açıyla süzülen kamera, onun 'büyük anlatı'yla, 'kültür' dediğimiz kurguyla tüm bağının kopuşunu dile getiriyor. Diyaloğun yittiği, imdat seslerinin anlamını kaybedip, 'dil'in dünyasını terk edip sadece bir 'ses' olarak boşlukta yankılandığı nokta. Hiç kuşkusuz özellikle bu kayboluşu an be an yaşattıran ses tasarımıyla dikkat çeken etkileyici bir plan var karşımızda.
Ama bu boşlukta ne yapılır ki? Buradan, bu sonsuz, uçsuz bucaksız tek başınalıktan, bir ömür gibi geçen saniyelerin dünyasından nasıl bir film çıkar? Eğer kameranın arkasındaki Gus Van Sant olsaydı, o yalnızlık hissine hakkını verir, büyük anlatıdan uzak kalmanın korkusunu iliklerinize işleyen Gerry'yi bir adım öteye taşıyabilirdi mesela. Aron Ralston'ın deneyimi, yaratıcılığa veda etmemiş bir yönetmenin elinde hiç aklınıza bile gelmeyecek bir derinliğe ulaşabilirdi. Ancak kameranın arkasında, ne yazık ki anaakım kültürle barış anlaşmasını çoktan imzalamış, Milyoner (Slumdog Millionaire, 2008) ile oryantalist duygu sömürüsünü teknik cambazlıkla buluşturarak Oscar'a uzanmış bir Danny Boyle var. Ve bu Danny Boyle'un 127 Saat'teki tek derdi de, filmin dönüm noktası sahnesinde gökyüzüne çıkardığı o kamerayı, 90 dakika boyunca yavaş yavaş aşağı indirerek, Aron Ralston'ın büyük bir kahramanlık ve insan ötesi bir çabayla alemdeki yerini tekrardan kazanmasının hikâyesini anlatmak. Evet Boyle'un ne yazık ki, bir bireysel zafer hikâyesini günümüz sinemasının teknik şaşaasıyla süsleyerek, Ralston'ın nasıl hayatta kaldığını merak eden 'survivor anlatıları'na düşkün seyirciye pazarlamak dışında hiçbir amacı yok.
Kaliteli, farklı ve izlenesi bir film. James Franco Danny Boyle gibi bir yönetmenle film çektiği için çok şanslı. Bu filmle tüm dikkatleri üzerine çektiği aşikar. Daha sonra geniş bir yorum yazacağım...
Danny Boyle açısından böyle bir hikayeyi seyircinin dikkatini sürekli açık tutarak anlatabilmek önemli bir başarı.
Gerçek bir hikaye,hayatını gözden geçirme,yaptığı hatalardan pişman olma,kendine kızma,güzel anılar aklına geldiğinde oluşan acı tebessüm ve her şeye rağmen hayata tutunma çabası..çok güzel bir film.
Gerçek bir hikaye,hayatını gözden geçirme,yaptığı hatalardan pişman olma,kendine kızma,güzel anılar aklına geldiğinde oluşan acı tebessüm ve her şeye rağmen hayata tutunma çabası..çok güzel bir film.
- En son Beyazperde eleştirileri
- En İyi Filmler
- Basın Puanlarına Göre En İyi Filmler