psikolojide vietnam sendromu diye bir olay vardır,,ateşin nerden geliceğini asla bilemezsiniz ve sürekli paranoyak halde yaşarsınız,,bende doğu da askerlik yapanlar için hep bunu örnek verir onların gerçek asker bizim gibilerin ise kurşun asker olduğunu savunurdum ve bu film beni yine haklı çıkardı,,üniversitede fotoğraf ve sinema eğitimi almış biri olarak bu film için teknik yorumlar yapıp filmi küçümsemeye çalışan her konuda fikri olmadan zikri olsun isteyenler siz asla ve asla gerçek bir sinema seyircisi olamazsınız,,ben şimdiye tüm holywood filmleride dahil bunca epik anlatımın içinde her an ilk kurşun nerden gelicek acaba diye yarım saat boyunca o paranoyayı yaşamamıştım,,en naif dialogları seyrederken bile sürekli bir çapraz ateş beklentisi içindeydim,,beni o kadar çok etkilediki bu film ve anlatımı üzerinden 2 saat geçmesine rağmen hala etkisindeyim ve okuldaki film eleştirilerimden sonra ilk defa bir film hakkında yorum yazıp paylaşıyorum,,o filmi beğenmeyenlerle keşke yüzyüze gelebilseydimde onlarla bu filmi her anlamda tartışabilseydim,,son bir şey daha oyuncular mükemmeldi,,türk sinemasında küçük oynamayı beceremezler genelde,,her aktör tiyatro sahnesindeymişçesine rol yapar,,ilk defa bu kadar küçük oynayabilen bir topluluk vardı bir türk filminde ve buda filmin gerçekçiliğine damga vuruyordu,,teşekkürler levent semerci türkiyenin bu filme çok ama çoktan ihtiyacı vardıı, geç bile olsa bukadar riskli bir konuyu mükemmel işlemişsin...