Babil: Kullanıcı yorumları

Oyunculuklar, senaryo, görüntüler, kurgu gene şahane...

puanının hakkını vermeyen basit bir film finali tam bir fiyasko 2,5/5

Alejandro González Iñárritu hayranlık uyandıran bir sanatçı; acı onun filmlerinde insan olmanın gereği ve realiteyi kavrama biçimidir adeta.Filmlerinde mutlu son yoktur...Birbiriyle kesişen kaderler,mutsuz hikayeler bu da usta'nın diğer filmleri kadar güzel ve etkileyiciydi bence 8/10

oyunculuğunu bu filmde daha başarılı bulduğum brad Pitt filmi yaşamış. güzel bir film. çok şeyler anlatıyor.

sonuna kadar sıkılmadan, şok haliyle izlenen güzel film. o kadar gerçekçi gibi, rahatsız edici ve düşündürücü. dilsiz, farklı ya da aynı dili konuşan insanlar arasındaki uçurum hiç fark etmez, olan bitenler, çekilen acılar, farklı kültürler. yusuf’un silahın ne olduğunu anladığı, yalnız yusuf değil diğer çocukların da çocuk dünyalarının başlarına gelenlerle başlarına yıkıldığı dehşet anları filmin unutulmazları. herşey ama herşey şimdiki dünya hali. ahmed için çok üzüldüm..

izlemeye degmeyen sıkıcı bir film sakın puana aldanmayın

KESİNLİKLE İZLENİLMESİ GEREKEN BİR BAŞYAPIT

Babel filmi uzun zamandır izlemeyi ertelediğim bir filmdi. Ancak filmin dokunduğu noktalar ve verdiği mesaj oldukça başarılı, bu nedenle neden daha önce izlemedim diye kendime kızdım. Filme geçmeden önce filmin adının neden Babel olduğunu açıklamak doğru olacaktır. Babil hikayesine göre cennete ve de Tanrıya ulaşmak isteyen insanlar zamanımızdan 5000 yıl önce bir kule inşa etmeye başlarlar. Buna çok sinirlenen Tanrı da bu insanları cezalandırarak o zamana kadar aynı dilde konuşan insanlığı farklı dillerle konuşmaya mahkum eder. Dillerin doğuşu olarak adlandırılan bu olay kutsal kitaplarda farklı şekillerde yorumlanmakla birlikte, filme kaynaklık eden hikaye bu şekildedir. Yani efsane insanların arasında iletişimin zorlaştığı bir anlamda öteki kavramının doğduğuna işaret etmektedir. Bir anlamda birbirimizi nasıl anlayamamaya başladığımıza. Film de farklı diller üzerinden bir olaya odaklanarak bu iletişimsizliğin, ötekileştirmenin bir değerlendirmesini bize sunmaktadır.

Devamını okumadan önce filmi izleyiniz.

Filmde beş farklı dil karşımıza çıkmakta. İngilizce, İspanyolca, Japonca, Arapça ve işaret dili...Film bu şekilde karışık bir yapı sunsa ve de bu farklılıkları nasıl biraraya getireceği konusunda başlarda bir kafa karışıklığı yaratsa da, aslında bu karışıklık bize içinde yaşadığımız dünya düzeninin ve de küreselleşme dediğimiz şeyin karmaşıklığını gözler önüne sermiş oluyor. Bir tüfek etrafında birleşen kıtalararası hayatlar ve bu hayatların değiştirilmesi zor kaderleri. Evet, film aslında bu karışıklık üzerinden önyargılar, değiştirilmesi zor kanaatler ve de dolayısıyla öteki olarak kabul edilenlerin kaderleri üzerinden bir sistem eleştirisi yapıyor. Kısaca diyor ki; hangi milletten geldiğin, hangi kültürde yaşadığın insanların sana ve senin insanlara bakış açını ve önyargılarını belirler. Amerikalıysan kazanırsın, değilsen başın zaten beladadır.

Film adeta bir hiçliğin ortasında yaşayan ve de hayvancılıkla geçimini sağlamaya çalışan bir ailenin hayatına bir tüfeğin girmesiyle başlıyor. Burada amaç sadece keçilere dadanan çakallardan kurtulmak. Ancak bu tüfekle iki çocuk buluşuyor ve de hırsları, kıskançlıkları, içlerinde tuttukları tüm öfkeleri bu tüfekle gün yüzüne çıkıyor ve de bela kaçınılmaz oluyor. Issızlığın ortasındaki bu aile aslında başlı başına bir değerlendirmeyi hak ediyor. Bizlerin hayal dahi edemeyeceği bir yaşam şekli, farklı çocukluklar, farklı ergenlik bunalımları...Hatta öylesine bir yokluk ki bu çocukların cinsel keşifleri bile ensest bir şekil alıyor. Tüfeğin bir ABD vatandaşını yaralamasıyla bu çocuklar ve de aile tabiki de direkt olarak terörist sıfatıyla nitelendiriliyor ve de aslında onlar için kaçınılmaz olacağını bildiğimiz sonu izlemeye başlıyoruz.

ABD'li çiftimiz aslında klişe bir hikayeye sahip. Kaybedilen bir evlat, birbirini suçlayan bir anne-baba, ve de tüm bunlardan uzaklaşmak için seçilen bir egzotik Fas tatili. Tüfekten çıkan kurşunun kadını vurmasının ardında onların da mücadelesi başlıyor. Ama aslında sonu kestirilebilecek bir mücadele. Çünkü biliriz ki ABD'liler hayatta kalır. Bir köye götürülen yaralı, imkansızlıklar, bu durumu akılları almayan ve de tüm önyargılarıyla köyde tehlikede olduklarını düşünen Amerikalılar. Kısaca böyle bir olayın sonucunda egzotikliğini yitiren ve de bir terör yuvası gibi gözükmeye başlayan bir ülke ve insanlar. Karısına gelecek yardım için çırpınan adam ne yapacağını bilmez bir şekilde zor bir bekleyişe girer, köy halkı da bekler. Ancak bürokrasi insan hayatı bile söz konusu olduğunda devreye girer ve de bir ambulansın gönderilmesi bile siz-biz engeline takılır. Sonuç olarak çiftimiz bir şekilde kurtulur ve de artık spikerin dediği gibi "Amerikalılar mutludur."

Biz neler olduğunu anlamaya çalışırken hikaye bizi uzak doğuya götürüyor. Tüfeğin kaynağı olduğunu öğrendiğimiz bir adam ve de kızı. Adam av tutkunu, Fas ziyaretinde kendisine rehberlik eden adama tüfeği hediye etmiş. Onun bir hobisi ve de hediyesi olan o tüfek o adam için bir kazanç kaynağı olarak karşımıza çıkıyor. Bir anlamda tüfeğin var oluş amacı değişerek bir hayatta kalma nesnesine dönüşüyor. Yani kısaca farklı kültürlerde farklı kullanışların öne serilmesi söz konusu. Adamın kızı sağır ve dilsiz...Bundan ötürü yeni bir dil çıkıyor karşımıza. Aslında bu kızın bunalımı bize biraz filmle alakasız gelse de kurduğu tek bir cümle ve de finaldeki çıplaklığı bize filmin kısa bir özetini yapıyor. Kullandığım afişte de yazıldığı üzere "Bize canavarmışız gibi bakıyorlar." Evet gerçekten de birileri birilerine canavar gibi bakıyor, bu bazen aynı toplum içinde bazen de toplumlararasında. Halbuki hepimiz aynı geldik, aynı gideceğiz. Çıplak ve de aciz.

Tüm bunlar olurken, zaman dilimi olarak sonradan olduğunu anladığımız bir olaya tanık oluyoruz. Amerikan çiftin çocuklarına bakan Meksikalı kadın, sevgiyle baktığı bu çocuklarla ilgili yanlış bir karar alıyor ve de başedilmesi zor bir durumun içinde buluyor kendisini. Aslında isteği çok doğal, oğlunun düğününde bulunmak ve de çocukları da güvende tutmak. Ancak böylesine basit bir istek bile iletişimsizlik, önyargılar ve de komplekslerin sonucunda bir felakete dönüşüyor. Daha doğrusu kadının felaketine.

Santiago karakteri bunların hayat bulduğu bir karakter. "Meksika tehlikeli, çünkü meksikalılarla dolu." sözü aslında içinde biriktirdiği ve de Batı dışı çoğu topluma has olan kompleksin bir sonucu. Sert tavırları, düğünde silahla havaya ateş açması, sınırdaki polislere karşı sabırsızlığı ve de kaçarak tepki vermesi bunların sonucu. Polislerin zaten insan dışı davrandıkları karakter adeta bir patlama yaşıyor ve de aslında kendisinden bekleneni yapıyor.

Filmin sonunda şanslı olanlar kurtulurken, o kabul edilebilir standartların dışında olanlar yani ötekilerin hepsi kendi kaderlerine ve de imkansızlıklarına mahkum oluyor. Çocuklara ya da meksikalılara polisin davranışındaki kötülük, direkt olarak yapılan suçlamaların yanında, Amerikan çifte yapılan yardım, Amerikalı adamın karşısındaki Faslı polise bağırabilme lüksü göze çarpan eleştiriler. Kısaca Babel ötekilerin hikayesini anlatan ve bunu yaparken de dünya sistemini eleştiren bir film. Küreselleşmeden, aynılaşmadan, tek kültürden bahsedilmeye başlanılan bir dünyada aslında hiçbir şeyin değişmediğini, önyargıların ve de iletişimsizliğin inşa edilmeye devam ettiğini gösteren bir film. Fas'ta bir köyde doktor bulunamazken hemen her yerde Coca Cola'nın bulunması da bu eleştiri açısından iyi bir ayrıntı olmuş. 21 Gram ve Amores Perros'tan sonra Alejandro González Iñárritu
çok güzel bir iş çıkarmış.

Pek çok insan bu filmin dünyanın farklı yerlerinde yaşayan ve birbirini tanımayan insanların birbirlerinin hayatını nasıl etkileyebildiğini göstermesi açısından çok önemli olduğunu söylüyor.Bende bunlardan biriyim.Ama ben bu filmin çok iyi bir film olduğunu düşünmüyorum.Bunun sebebide yönetmenin seçtiği anlatım dili.İsterseniz bu aralar gösterimde olan Benjamin Button ın Tuhaf Hikayesi filmini bir izleyin.Birbirlerini tanımayan insanların birbirlerinin hayatını bilmeden bile nasıl değiştirebileceklerini o filmde de işlemişler.Ancak yönetmen David Fincher bunu sadece 5 dakikada ve çok daha etkileyici bir şekilde yapmış.Bu da yönetmen yeteneği farkı.

'Babel', yaşanan tek bir olayla zincirleme olarak birbirlerinin hayatlarını etkileyen karakterleri ve hikayelerini karşımıza geitiren Inarritu'nun, 'Amor es Perros ve '21 Grams'in ardından üçlemeyi tamamlayan şimdilik son filmi. Inarritu filmlerine belgesele yakın bir gerçeklik kazandıran oyuncularının performansları, seyircisinin ilgisini sürekli ayakta tutan 'birbirini tetikleyen olaylar zinciri' ve yönetmenlik becerisiyle kayıtsız kalınamacak bir yönetmen kuşkusuz. Ancak üç filmiyle de neredeyse aynı şeyleri anlatıyor gibi gözükmesi ve yönetmenlik tercihlerini bir farklılığa girişmeden aynı yönde kullanması ilk iki filmin ardından 'Babil'in etkisini düşürüyor kuşkusuz. Bu kez işi daha da uç noktalara götürüp 3 kıtadaki 4 farklı ülkede yaşayan insanları etkileyen tek bir olaydan yola çıkarak hikayeyi görselleştiryor Inarritu. Tüm oyuncularından çok iyi performanslar alıyor her zamanki gibi ancak işin Japonya kısmına fazla yükleniyor (filmin en çok sarkan kısımları da buraları). Senarist Arriaga'yla ortaklığını bu filmle bitiren Inarritu'nun farklı hikayeler anlatmasının ve filmlerinin süresini daha bi tutarlı hale getirmesinin zamanı geldi bence. Halen en iyi filminin '21 Gram' olduğunu düşündüğüm Inarritu, 'Babel' ile sinemasını takibe alanları kuşkusuz derinden etkileyecektir yine de. Inarritu'nun, kısacık sürede öylesine etkileyici işler çıkartabildiğini görmek isteyenlere ise BMW'nun kısa film serisi 'The Hire'dan "Powder Keg"i (2001) izlemelerini öneririm....(8/10)

Bu filmde açıkçası umduğu bulamadım hatta şunu belirteyim İnarritu ve Arriaga'nın filmlerini seyretmiş biri olarak bu ilkinin en vasat filmi diyebilirim. Evet, belki bu film Crash filmdeki gibi siyasi mesaj içeriyor ve en sonunda bir tüfek uğruna nasıl farklı ırkların ve ülkelerin birleştiğini (!) bize iletiyorsa da film maalesef kurgu karmaşıklığı, hikayenin son on dakikaya kadar birbirlerine bağlanamaması ve bize ne anlatmak istediğini bir türlü anlatamaması, hikayenin birbirinden son derece kopuk olması ve ağır tempoda yürümesi yüzünden çekilmiyor 2.5 saatlik film bana 5 saatmiş gibi geldi son yarım saat ?ofladığımı? hatırlıyorum. Hikâyeler birbirinden çok kopuk ve bir tüfekle o hikâyenin birbirlerine bağlanmaya çalışılması ayrıca pek inandırıcı da değil. Kurgu anormal karışık şöyle bir örnek vereyim: on beş dakika önce görmüş olduğunuz bir sahnenin bir öncesini on beş dakika sonra görüp ondan yarım saat sonrası ilk sahnenin sonun görebiliyorsunuz (filmi izleyenler ne demek istediğimi anlarlar). Gerçi Paramparça Aşklar ve Köpeklerde de bu metot izlenmişti ama inanın bu kadar karmaşık değildi adeta başınız dönüyor. Şunu açıkça belirteyim bu filmi Crash filmiyle kıyaslamak son derece yanlış olur hatta bence abes, Crash bir başyapıt ve dönem filmiydi bu film ise ikisi de olmaya çalışan ama sonuçta ikisini de beceremeyen vasat bir film ve seyirciye 2.5 saat anlamsız eziyet çektiren bir yapım. Son olarak bu filmin tek olumlu yanı Brad Pitt, şimdiye kadar Pitt çeşitli filmlerde çok başarılı oyunculuklar sergiledi, ama bu kadar olumlu ve kendinden bir şey katan Pitt'i ilk defa görüyorum eğer biri bu filmden Oscar alacaksa o kesinlikle Pitt olmalı.

sıradışı demek biraz fazla olur ama alejandro innarutu’nun klasik filmleri tadında olmuş...tek fark inceden inceye vermiş olduğu politik mesajlar ve kahramanların hayatlarının _diğer filmlerine göre_ daha karmaşık bir biçimde kesişmesiydi...zaten yönetmenin başarısı cannesde almış olduğu ödülle tescillenmiş durumda.o kadar güzel çekimler vardı ki bazen çok gürültülü bir ortamdaki sağır insan siz olabiliyor bazen de yanınızdaki sarhoş sürücüyle gecenin bir yarısı kaçabiliyorsunuz.yaptığınız büyük hatadan ötürü babasından dayak yiyen çocuğun yerinde kendinizi koyup bazen de tüm yaşantısının ait olduğu bir ülkeden sınır dışı edilmesinin acısını hissediyorsunuz...uzun klafın kısası film hakikaten çok güzeldi...her ne kadar cate blanchett ve brad pitt fazla ekrana yansımasalar da diğer bütün oyuncular sergilemiş oldukları performanslarıyla göz dolduruyordu.herşey çok güzeldi de benim kafamda bazı soru işaretleri kaldı...mesela o japon kız polis memuruna verdiği kağıtta ne yazıyordu ya da polislerden kaçan meksikalı’ya(gael garcia) ne oldu???9/10

abartiLdigi kadar guzeL oLmasa da seyre deger....

Filmin sıradışı olduğuna şüphe yok.Birbiriyle uzak veya yakından ilintili 3 ayrı yaşam ve bu yaşamların akışı değişik bir kurguyla anlatılmış filmde...Filmi izleyenler eminim ki Cate Blanchet ve Brad Pitt ikilisini merak ederek izlemiştir filmi.Ben merak ediyordum şahsen :))) Bir parça hayal kırıklığına uğrasam da bu konuda filmi beğendim diyebilirim...Olay bence iyi kurgulanmış. Yorum yazan bir arkadaşın 'filmin kurgusu' hakkında yazdıklarına katılmıyorum. Oyuncuların performasları da fevkalade iyi. Ancak az önce de yazdığım gibi Blanchet ve Pitt’in performanları hayal kırıklığına yol açıyor; çünkü replikleri ve hatta sahneleri çok az.Onun yerine bol bol Japon kızın hikayesinin anlatılması belki eleştirilebilir.Zira bana gereğinden çok durulmuş gibi geldi üzerinde...Herşeye rağmen fena bir film değil.Bir parça bayıyor ama o kadar da olsun artık :)))

Ben çook beğendim. Bu tarz filmleri çok seviyorum. Senaryo mükemmeldi, oyunculukta öyle.. Bence çok başarılı..

bu filmde kesişmeyi bekleyen 3 hayatı takip ediyorsunuz.kesişme noktaları belki sizi tatmin etmeyebilir ama bence işlenen konu çok güzel: iletişimsizlik...izlenmeli..