Stajyer eleştirileri

Zekice diyaloglar, iyi bir kurgu, sağlam bir senaryo ve tabi Robert De Niro... Zaten hikaye şüphesiz ilgi çekici. Başrolde De Niro ve Hathaway'ı görünce gitmemeniz için bir neden kalmıyor. Hikayenin işlenişi ve De Niro'nun otel odasında ağladığı sahne çok etkileyiciydi. Komik ve bir o kadar duygusal bir film. Bir işe sahip olmakla, bir işin size sahip olması arasındaki farkı net olarak anlayabiliyorsunuz ve yaşlansanız dahi bazı şeylerin hala ne kadar diri olduğunu idrak edebiliyorsunuz. Tek eleştirim final sahnesidir. Final beklendiği gibi olmasın diye uğraşılmış ve daha durgun bir final seçilmiş. İnsan bu filmde, son sahneyi düşündüğü gibi olmasını ister. izleyin pişman olmazsınız iyi seyirler...

Nancy Meyers daha önce "What Women Want", "Holiday" ve daha başka romantik komediler ile beğeni kazanmış bir yönetmen. "The Intern" de insanın ara sıra izlemesi gereken, "kendini iyi hisset" filmlerinden biri olmuş. De Niro ile Hathaway arasındaki kimyanın tuttuğunu düşünüyorum. İkisi de oldum olası sempatik oyuncular. Özellikle De Niro sinema tarihi efsanelerinden zaten. Bu filmde "hafif" bir oyunculuk yapmış. Karakteri ve hikaye de bunu gerektiriyor zaten. Ancak bu hafif performansıyla bile tek başına filme o kadar katkıda bulunmuş ki...Hathaway de Oscar sahibi bir oyuncu ve daha şimdiden oldukça parlak bir kariyere sahip. Böyle ağır toplar bu samimi ve sıcak filmde buluşunca, konu da ilgi çekici ve güncel olunca bir çırpıda izlenebilen bir yapım çıkmış ortaya. Konunun ilgi çekiciliği günümüzde günbegün gelişen teknoloji ve hızlanan hayat ile "old school" tarzın karşılaştırması ve hemen hemen tüm alanlarında "ols school" olmanın her zaman daha önemli, günün sonunda daha işe yarar olduğunu savunması. Bu savunmayı çok da göze batacak şekilde yapmıyor tabii ki yönetmen. Yalnızca film içinde pek çok genç karakterde şahit olduğumuz hayatın bu "hızlı" yaşanması durumunu biraz gözden geçirmeye, şöyle bir durup bazı konuları düşünmeye çağırıyor alttan alta. Aslında filmin ilk yarısı bu dediğim şekilde ilerliyor, ikinci yarısında biraz daha farklı alanlara kayıyor film. İzlerken eğlendiren, gülümseten, ve ister istemez özellikle belli yaşın altındaki ve benzer bir hayat temposuna sahip seyircileri düşündüren, sıcak ve samimi, senenin keyifli vakit geçirmek için rahatlıkla tercih edilebilecek filmlerinden biri "The Intern".

gayet hoş ve eğlenceli bir film.. Robert De Niro yu ilk defa bu tarz bir film de izledim, çok tatlı ve çok yakışmış :)

Herkes oyuncu olabilir ama büyük oyuncu olmak herkesin harcı değil. Yaşı ne olursa olsun, büyük oyuncular her zaman aynı kalır. hatta yaşlandıkça tecrübenin verdiği katkıyla daha da bir büyürler. Robert De Niro işte böyle bir oyuncu. O Godfather daki, Taxi Driver daki genç o enerjiyi hiç kaybetmedi.

Filme gelecek olursak, film biraz dram ağırlıklı ve duygusal bir film. Film; eşini kaybetmiş, artık belli bir yaşı geçmiş bir adamın sadece vakit geçirmek adına bir yerde stajyerliğe başlaması (Robert De Niro) ve eşi evde otururken kendisi büyük bir iş kadını olan, idaalleri peşinden koşan bir kadının(Anne Hathaway) hayatlarının keşismesi sonucu yaşanan hikayeye odaklanıyor. Açıkçası bakıldığı zaman çok farklı bir hikayesi veya çok bambaşka bir anlatım şekli yok. Belli bir şablonda ilerleyen ortalama bir film. Daha çok oyunculukların konuştuğu bir film olmuş kanımca. 2 başrol gerçekten çok keyifli ve izlenilebilir hale getirmişler filmi.

Lakin IMDb puanı biraz fazla geldi bana. Daha başka bir film bekliyordum, beğendim ama eksikleri vardı. Tam beklediğimi buldum diyemem ama keyifli vakit geçirirsiniz. Film kaliteli ama çok sıra dışı değil. İyi seyirler... 6.7/10

70 yaşına gelip emekli olacaksınız ve sonrasında hiç bilmediğiniz bir sektörde kızınız yaşında birinin stajyeri olacaksınız. Oldukça enteresan ve bence pratikte olması çok zor ancak bir o kadar da marjinal bir senaryo ile yola çıkan film amacını tam 12'den vuramayarak biraz ıskalıyor. De Niro ve Hathaway çok güzel iş çıkarıyorlar ve Rene Russo da ayrı bir tat veriyor filme. spoiler: Ancak filmin son bölümünde Jules'un kocası tarafından aldatılışı ve Jules'un buna hak vermek için bahaneler araması, feministin Ben olması gibi klişe ve tuhaflıklar "tam isabet" durumunu ortadan kaldırıyor.
(3,5)