Frankenstein eleştirileri

Başarılı bir film olmuş.

Filmin bu versiyonu diğerlerinden farklı olarak karakterlerin iç dünyası üzerine yoğunlaşıyor. Bu yaklaşım, filmin duygusal derinliğini güçlendirirken akıcı olmasını da sağlıyor.

Mary Shelley'in 2 asır önce yazdığı kitap sayısız defa uyarlandı. En iyileri James Whale'in 1931 de ve devamını 1935 de çektiği versiyonlar olarak görülür. Katılmamakla birlikte, şimdiye kadar gördüğüm en derin en ayrınlı ve en güçlü Frankenstein yorumunu Guillermo del Toro'nun yaptığını düşünüyorum.
Victora hiç görmediğimiz şekil de derin bir altyapı hazırlayarak hırsı ve zekasını sorumsuzca sınırları zorlayarak kullanan bir adamı hissetmemizi sağlamış. Canavarı ise ebeveyni tarafından reddedilmiş bir çocuk olarak dramatik resmederek yüreklere dokunuyor. Sanat yönetimi, atmosferi, uzun süresine rağmen sürükleyici anlatımıyla çok özel bir iş.

Senaryosunu da...

Mary Shelley'in gotik tarzdaki aynı isimli romanından (1818) uyarlayarak kaleme alan Guillermo del Toro'nun yönetmen koltuğunda oturmak da olduğu "Frankenstein"; Los Angeles Sinema Okulu standartları çerçevesinde değerlendirdiğimizde...

Korkunun, "Canavar (Monster)", "Psikolojik (Psychological) ve "Gore (Splatter)" alt kategorilerinde, başarıyla harmanlanılmış...

Bir korku gerilim olarak geliyor karşımıza...

***

Gelin isterseniz...

120 milyon dolarlık bir bütçeyle çekilip...

Olası bir "Academy Ödülü" adaylığının önünü açmak amacıyla da...

Sınırlı bir sinema salonu gösterimine de tabi tutulan bu Netflix filmine biraz daha yakından bakalım...

***

- En uzak Kuzey, 1857 -


Kuzey Kutbu'na doğru bir keşif gezisi yapmak da olan Danimarka Kraliyet gemisi Horisont, Arktik buzullarında mahsur kalır...

Ve kurtulmak amacıyla da...

Kaptan Anderson (Lars Mikkelsen) ile mürettebatı, ellerinden gelen çabayı gösterirlerken...

***

Yaklaşık 3 km uzaklıktaki bir patlamaya tanıklık ettiklerinde...

Ellerindeki meşale ile oraya kadar gidip bakmak da...

Herhangi bir mahsur da görmezler...

***

Ki...

Patlama mahalline vardıklarında da...

Ağır yaralı bir vaziyette buldukları Baron Victor Frankenstein'ı (Oscar Isaac)...

Sedyeye koyup gemiye alırlarken...

***

Victor'u bu hale getiren Yaratık (Jacob Elordi)...

Şimdi de, kendilerine saldırmak da...

***

Üstelik de...

Ne yapılırsa yapılsın...

Sadece Victor'un peşinde olduğunu, gayet net olarak ifade eden bu güçlü ve kuvvetli Yaratık...

Asla durdurulamamak da...

***

Ama...

Bir yolunu bulan Kaptan Anderson...

Onu buzulların dibine gönderse de...

Kendine gelen Victor...

O ana kadar altı kişiyi öldüren Yaratık'ın, bir şekilde gemiye dönüp...

Kendisini ele geçirinceye kadar...

Öldürmeyi sürdüreceğini söyleyecek...

***

Ardından da...

İşte, sırf o yüzden...

Olan bitenin hikayesinden, Kaptan Anderson ile Dr. Udsen'e (Joachim Fjelstrup) (ve dolayısıyla da bizlere) detaylı bir biçimde bahsetmeden önce onlardan...

Ölümsüz olan o Yaratık, çıkıp tekrar geldiğinde...

Başkaca gereksiz ölümlere sebep olunmaması maksadıyla...

Zorluk çıkartılmadan, kendisini ona teslim etmelerini isteyecek...

***

Ancak...

Geleneksel üslubumuz gereği...

"Spoiler" vermek suretiyle, henüz seyretmemiş olanların ağızlarının tadını kaçırmak istemediğimiz için biz de kendi anlatımımızı...

Filmdeki tüm heyecanın start alacağı...

Burada noktalayacağız...

Dakika 29...

***

Destansı nitelikteki bir bir anlatım ile hiçbir maddi fedakarlıktan kaçınılmadığı da açıkça ortada olan bir görselliğe sahip durumdaki filmin geride kalanında siz değerli sinemasever dostlarımızı; diğer onlarcasının arasından, Guillermo del Toro'ya ait sinema üslubuyla, yepyeni bir Frankenstein anlatısının gözler önüne serilmeye çalışıldığı, 120 dakikalık bir bölüm daha bekliyor olacak...

***

Emek verilerek ve benzeri bir örneğine rastlamanızın da asla mümkün olamayacağı; alışılmış "nesir" tarzının dışındaki, yüzyıllar içinde güzel Türkçemize yavaş yavaş sızarak eklemlenmiş Arapça, Farsça ve Avrupa kökenli sözcükler bütününe entelektüel taklaların attırıldığı...

"Irkçılık", "faşizm", "homofobi" ve doğruluğunun bilimsel olarak kanıtlanması imkansız bir metafizikten ibaret olan "inanç övücülük" yahut da "yericilik" içermediği için...

Ezberleri bozan "lirik" bir anlatım dili de benimsenmek yoluyla...

25 - 30 kelimelik Türkçe bilgi haznesinin ötesine geçilerek yazılmış, bir başka "özgün" yorumda yeniden buluşmak dileğiyle...

Keyifli seyirler,

Güzel mesajlar veren ve harika oyunculuklara sahip bu film aynı zamanda izleyiciye farklı bir bakış açısı da kazandırmakta. Seyirciyi sıkmadan güzel bir kurgu işleyişi ile ekranın başında tutan bir yapım.

Prodüksiyon anlamında ortalamanın çok üstünde bir yapım olduğunu söylemek mümkün. 2025 yılından bir film izlediğinizi görsellik kalitesiyle fazlasıyla kanıtlar nitelikte bir proje olmuş. Sürükleyicilik anlamında ise zaman zaman tempoyu düşürse de orta-üst bir sürükleyicilikten bahsedebilirim. Senaryo ise benim açımdan biraz daha doyurucu ve ilgi çekici olabilirdi.

Birinin geçmişe dair hikayesini anlatma durumu her senaryoya uygun olmuyor. Yaşlı birinin ağzından gençliğine dair hikayeleri dinlediğimiz filmler oldu. (bkz. Benjamin Button'un Tuhaf Hikayesi) Ancak söz konusu az evvel korkunç bir yaratıkla karşılaşmış deniz donanmasının, kaptan odasında bu hikayeyi anlatmak olunca mantıklı durmuyor. Film bir geçmişe dönüş şeklinde değil de olağan akışta işlenseydi bence daha mantıklı olurdu.

Oyunculukların başarılı olduğunu söyleyebilirim ama yaratık biraz daha ilgi çekici olabilir miydi, tartışılır. Ayrıca filmin vermek istediği alt mesajın da başarılı olduğunu düşünüyorum. Sevgiden yoksun bir canlının gerçekten de hayata tutunacak bir motivasyonu olmuyor. Bu bağlamda ölümsüz olmanın bile bir esprisi kalmıyor aslında.

Üstümde derin bir etki uyandıran bir film oldu diyemem, orta çapta bir fantastik film olarak hafızamda bir köşeye koymuş bulundum. Özellikle de yaratığın hikayesini anlattığı periyodu baştan sona saçma ve gereksiz buldum. Sadece yarım puan oradan kırdım diyebilirim.

İzlenildiğinde pişmanlık duyulmaz ancak potansiyelini harcamış bir senaryo olduğunu düşünüyorum.

Such a Terrifying entrance for the film, and the Horror of what is happening that we are to be witness to.
Mia Goth is a Force to be Reckoned with, the more you're witness to her Veracity she gives each character is Unparalleled.
The visuals are exceedingly spectacular and colorful and the dark hues filled with a beautiful gothic macabre to each piece making a whole.
A new perspective comes to light, one of Loneliness, Trauma, and of Yearning to part of this life as we call it. Life lessons being learned and lived, even if only too briefly, and then once again the inevitable search through the loneliness continues.
Such a Beautifully Haunting version of a favorite tale I've sought after, in so many many years to see in any incarnation. This is a must see for fans of Gothic Literature, and Especially the Frankenstein Novel.

duygu bakımından bana çok geçti kesinlikle bir şans verilip izlenmesi gereken bir film, daha iyi işlenebilirdi eksiklerinin ylze battığı söylenemez

Bu kadar uzatmaya gerek yoktu. Ne gizem var ne gerilim. Aynı yerde başlayıp aynı yerde bitiyor. Anlamsız bir hikaye anlatısı var

Herkese selam. Film sahneleri oyunculuklar falan güzeldi. Lakin hikaye beni pek sarmadı. Yani bu yeni fimlerin sonu falanda olmuyor ya gıcık ediyor beni. Daha çılgın olaylar bekliyordum üzüldüm…

Film seyir keyfi olan, çok fazla kafa yormadan izleyebileceğiniz kötü olmayan bir film ancak bir çok mantıksal soru işaretleri de beraberinde geliyor. spoiler: Victor neden Canavar'a karşı öfkeli bir tavır sergiliyor ? Elizabeth, Victor'un aksine Canavar'a neden aşırı gereksiz bir güven duyuyor ? Hatta filmin sonunda canavara onu ilk görüşte aşık olduğunu anlatan bir konuşma yapıyor. Victor zaten ölümsüz olan bir yaratığın peşinden ölümsüz olduğunu bildiği halde günlerce neden onu öldürmek için gidiyor ? vs. diye uzayıp gidebilir.