Gittiler: Sair ve Meçhul eleştirileri

Filmin ilk bölümü Sair’de yönetmen Korkmaz’ın malum belgeselin çekimleri sırasında tanıştığı Yuhan’ın öyküsünü dinliyoruz. Muhtar olan babası ve köyün diğer yaşlılarının her türlü işi için koşturan adam, karısı ve iki çocuğuyla birlikte babasının evinde yaşıyor. Hayatı oldukça sıradan; sabah uyanıyor, kahvaltısını yapıyor, eşini babasına kahvaltısını vermesi için uyarıyor, arabasına atlayıp şehre iniyor, akşam eve dönüyor. Fakat Yuhan’ın içinde önleyemediği bir gitme arzusu ve yalnızlık var. Odasının tavanına uzun uzun baktığı dönemlerde abisinin yanına, Stockholm’e gitme hayalleri kuruyor fakat ne babasını, ne ailesini, ne de ona muhtaç olan köy ahalisini bırakıp gitmeye gönlü el vermiyor. İkinci bölüm olan Meçhul’de ise Yuhan’ın abisi Joseph’in İsveç’teki yaşantısına göz atıyoruz. Onun da hayatı, kardeşininki gibi sıradan ve olağan. Yalnız başına yaşadığı evinden çıkıyor, çalıştığı balık restoranına gidiyor, işini yapıyor, arkadaşı Aziz’in muhabbetine katlanıyor, işe gittiği yoldan evine geri dönüyor. O da on iki sene önce geldiği İsveç’te yalnız, kimsesi yok. Arkadaşına karşı bile mesafeli, onun akşamları dışarı çıkıp birer bira içme tekliflerini hep reddediyor. Kaybettiği babasının ve ailesinin yaşadığı memleketine dönme hasretiyle yaşıyor ama dönmenin ona bir şey kazandırmak yerine ondan pek çok şeyi alıp gideceğinin de farkında. Aynı Yuhan gibi o da tavana bakıyor, sıla özlemiyle yanıp tutuşuyor. Yuhan’ın acısı babasının ölümüyle katlanırken Joseph’in yalnızlığı, arkadaşı Aziz’in bir bar kavgasında yaralanmasıyla iyice belirginleşiyor.