Elvis eleştirileri

Baz Luhrmann beyaz perdeye aktardığı her hikayede kendi perspektifini çok etkileyici anlatımlarla seyirciye sunan bir yönetmen oldu hep. Üstelik bunu başarmak için aşırı komplike bir senaryoya asla ihtiyacı olmuyor. Sinematografi , soundtrack ve kostüm seçimi gibi birçok teknik ayrıntıyı kusursuz bir titizlikle ele alması onu sektördeki birçok yönetmenden ayırıyor. Hal böyle olunca Elvis Presley gibi tarihin en ikonik müzisyenlerinden birinin biyografik filminde Luhrmann’ın yönetmen olacağını öğrendiğimde ortaya çıkacak işi heyecanla beklememek elde değildi. Elvis Presley’in kariyerindeki dönüm noktalarını, politik duruşunu, aile ilişkilerini ve çöküşünü onun kötü şöhretli olan menajeri Tom Parker’ın gözünden seyrediyoruz. Artık yavaştan film hakkında yavan bulduğum ve başarılı bulduğum şeylerden bahsetmek istiyorum. Filmin ilk yarısında kullanılan aşırı gereksiz sahneler ve diyaloglar filme olan konsantrasyonumu ciddi anlamda zedeledi. Baz Luhrmann şu gereksiz sahne kullanma olayına The Great Gatsby filminde de sık sık başvurmuştu fakat o sahnelere yazdığı kaliteli diyaloglar sayesinde seyirciyi yormayan bir yapım ortaya çıkarmayı başarabilmişti. Ancak bu filmin ilk yarısında Türk dizilerini andıran gereksiz uzunluktaki bakışmalar ve aşırı vasat duran diyaloglar yüzünden koltukta esneme nöbetlerine girmeye başladım. Filmin ikinci yarısında bu tempo kaybı yerini harika bir biyografi filmine bıraksa da o ilk yarı maalesef filme ciddi bir eksi puan kazandırdı benim gözümde. Bir diğer sorun ise filmde çok fazla konuya değinilmeye çalışılması. Elvis’in ırkçılığa karşı duruşundan tutun depresyona girişine kadar birçok farklı tema üzerinde durulmaya çalışılmış. Bu durum ilk başta hoşuma gitti fakat filmde bu temalardan sadece Elvis’in politik duruşu tam bir şekilde işleniyor. Elvis’in yaşadığı diğer problemler ufak yan hikayeler gibi çok üstünkörü bir şekilde işleniyor maalesef. Filmin bence en can alıcı yeri soundtrackleri… Gerçekten filmde kullanılan konser sahneleri ve soundtrackler o kadar özenle tasarlanmış ki resmen Elvis’in sanatına yazılmış bir aşk mektubu gibiydiler ve bence Baz Luhrmann bu konuda çok büyük bir tebriği hak ediyor. Austin Butler ve Tom Hanks’in oyunculukları da filmi taşıyan en büyük etkenlerden biri bence. Kısaca toparlamam gerekirse, beklentilerimi %100 karşılayan bir yapım değildi fakat Elvis’in kederli ve renkli hayatını merak ediyorsanız şans vermenizi tavsiye ederim.
Puanım : 6.5 / 10