Başlat Ready Player One eleştirileri

Şu ana kadar yazıp çizdiklerimizi şöyle bir kontrol ettiğimizde, çektiği bütün filmleri izlemiş (hatta bir kısmını defalarca) olmamıza rağmen hiçbir Steven Spielberg filmini yorumlamadığımızı fark ettik…

Yönetmen olarak çektiği “Duel” (1971), “The Sugarland Express” (1974), “Close Encounters of the Third Kind” (1977), “1941” (1979) ve yapımcı olarak katkıda bulunduğu “Poltergeist” (1982) favori Spielberg filmlerimiz arasında yer alsa da bu akşam sırada fırından taze çıkan “Ready Player One” var…

Fırsat bulduğumuzda, adını andığımız bu beş Spielberg filmini de yorumlamaya çalışacağımız sözü değil de notunu da düştükten sonra bu akşamın filmi “Ready Player One” ı incelemeye başlayalım…

Sağda solda o kadar çok şey yazılıp çizildi ki; o nedenle, Ernest Cline’ın aynı adlı bilim kurgu romanından (2011) yine Ernst Cline’ın kendisi ve Zak Penn tarafından sinemaya uyarlanan filmin konusu hakkında halen bir şeyler söylemeye gerek var mı bilemiyoruz?

Eğer spoiler vermeden çok kısa bir özet yapmak gerekirse; ailesini küçük yaşta kaybeden ve hayatın gerçeklerinden kaçarak zamanının neredeyse tümünü The Oasis adlı oyun evreninde geçiren Wade Watts ve arkadaşlarının başı çektiği bir ekiple diğerleri arasındaki oldukça hareketli bir kapışma ve nihayetinde de hesaplaşma hikâyesinin anlatılmakta olduğu söylenilebilir… Zira oyunun yaratıcısı milyarder James Halliday, bir video aracılığı ile The Oasis evreninin içine üç anahtar sakladığını ve öldüğünde de yarattığı oyunun ve servetinin kontrolünün bu anahtarları bulan kişiye geçeceğini açıklamış ve o sebeple de herkes bu anahtarların peşine düşmüştür…

175 milyon dolar gibi oldukça ciddi bir bütçeyle çekilen ve 29 Mart 2018’de vizyona giren filmin, 18 Haziran 2018 itibarıyla gişe hasılatı yaklaşık 582 milyon dolar… Bizce bu miktar, 1971’de “Duel”i çeken 25 yaşındaki genç ve idealist sinemacıdan günümüzün başarılı sinema endüstrisi yatırımcılarından birine evrilen Steven Spielberg için hiç de şaşırtıcı olmayan bir rakam…

Tekrar filme dönecek olursak…

Öykü 2045’de geçmesine rağmen, mekân, kostüm ve dekorlar dışında filmde kullanılan müziklerden (Van Halen, George Michael, Prince, Duran Duran, Bee Gees, Eurythmics, Bruce Springsteen) gönderme yapılan filmlere (“The Shining – 1980”, “Back to the Future – 1985”, “The Breakfast Club – 1985”), film karakterlerine (Chuky, Ninja) ve Robert Zemeckis'e kadar neredeyse hemen her şey 1980’lere ait…

Filmin oyuncu kadrosu için pek fazla bir şey söylemek istemiyoruz… Çünkü 140 dakikalık filmde ağırlıkları pek fazla hissedilmiyor…

Filmde, işin çok önemli bir kısmı kamera arkasındaki görsel efekt ve “The Shining” (1980) deki Overlook Hotel ile o otelin 237 numaralı odasında yaşananları aslına uygun olarak yeniden canlandıran sanal efekt cambazlarınca kotarılmış gibi duruyor… Zaten o nedenle de Spielberg, “Saving Private Ryan” (1998) den bu yana çektiğim en zor filmdi dediği “Ready Player One” daki son derece başarılı görsel efektler için “Star Wars” serisinin yaratıcısı George Lucas’ın kurucusu olduğu Industrial Light & Magic firması ile çalışmış…

Öyle aman aman bayılmasak da, uzun olmasına rağmen sıkılmadan ve keyifle izlediğimiz bu filmi, türün meraklılarına hiç düşünmeden rahatlıkla önerebiliriz…

İzleyecek herkese keyifli seyirler,

Son bir not:
Tüm hakları bize ait olan bu yorumun orijinali; bir başka mecrada tarafımızca, 20 Haziran 2018 günü saat 01.43’de yazılarak paylaşılmıştır...

Filmin başladığı andan itibaren sizi ekrana kilitleyen kurgusu sayesinde keyifli vakit geçiriyorsunuz. Olayın 2030'larda geçmesi ve dünyadaki herkesin ayrı bir dijital ortama obsesif düzeyde bağımlı olması distopik bir hava katıyor. Hava katıyor, diyebiliriz çünkü filmde klasik bir distopyada görebileceğiniz kasvetten eser yok! Aksine geleceğe dair umut ve çocuksu bir tarzı var. Hatta "iyiler" ve "kötüler" gayet keskin çizgilerle belirlenmiş. Günümüzün genç kuşağı bu filmi izlerken eğer "Shining", "Geleceğe Dönüş" veya kostümlü kahramanların kim olduğunu merak eder ise, bu da yeni nesil için bir kazanç olacaktır.

Yönetmen Spielberg çocuklar veya yetişkinliğe adım atmak üzere olan teenegerların başrol veya önemli rollerde oynadığı filmler çekmeyi seviyor. Ama bunu yetişkinlerinde kendilerinden birşeyler bulabileceği şekilde harmanlıyor. Bu filmde Arif ve 216 filminin bir döneme yaptığı göndermeler gibi spilberg de çocukların başrol oynadığı filmde 1970-80-90 ların efsane olmuş bir çok objesine kısa kısa değinerek usta yönetmen olduğunu gösteriyor. Gerçi filmin konusu bir kitaptan alıntıymış dolayısı ile bu nostaljik dokundurmaları kitabın orjinali'nde yazar mı yapmış yoksa yönetmen mi sonradan eklemiş bilmiyorum. 3D izledim filmi , görsel efektler doyurucu. Oyunculuklar iyi. Filmin 2 kısmında bence eksiklik var. Birincisi sanal dünya sahneleri çok olunca tamamen bir animasyon filmi izliyormuş gibi hissettim. ikincisi de sanal dünyada aranılan 3 anahtar sahnelerinde kullanılan ipuçları çözümlemeleri seyirciyi filme sokmaktan uzak. Gençler koşuşturup koşuşturup ipuclarını heyacansız şekilde çözüyorlar. Seyirciyi de düşündürebilecek ipuçları çözümlemeleri olsa çok daha iyi olacaktı. Filmin sonunda sanal ölümsüzlük konusuna da hafiften değinmişler ama bu konuya fazla yer verilip felsefi yönüde doyurucu bir film yapabilirlerdi. Ailece seyredebilecek bir film ancak filmdeki önemli göndermelerden biri de Steven King'in ünlü gerilim filmi THE SHINING olunca haliyle filmin bu sahnesinde korkutucu bazı öğeler olduğundan küçük çocuklar için uygun olmayabilir.

Bu tarzda izlediğiniz ilk filmse çok daha fazla seveceğinize eminim. Tam olarak olmasa da benzer konseptlerde birçok film var. Eğer bu onlardan önce çekilseydi zirveye oynardı. heyecanlı, merak uyandırıcı, severek izlenecek bi film. 7/10