İstanbul Kırmızısı eleştirileri

Coğunluğun düşük puan vermesi hayret edici gelmedi aslinda. Bu cahillerin bu kadar kaliteli bir eserde kafa gerektiren yerleri cozemedikleri icin girip dusuk bir puan vermeleride dogru tabi(!) recep ivedik gibi dusunmeyi gerektirmeyen Türkiye'yi rezil gosteren filmin yaninda İstanbul kirmizisi gibi izlerken gogsunuzun kabardigi bir film... baska ne denir ki? TEBRİK EDERİM...

Film çok derin. Çok dikkatli izlenmesi gerek. Belki 2 kere izleme gerektirebilir. Son derece profesyonelce yapılmış diye düşünuyorum. Bu film benim sinama kültürümü genişletmemi sağladı. Teşekkür ediyorum bu yüzden yapımcilara.

Ayrıca anlaşılması çok zor olmasından dolayı bicok insan kötü yorum yazmış. O insanlar muhtemelen recep ivediği beğenen insanlardır.

Inanilmaz basarili bir film. Kesinlike resim teknikleri ve goruntu yonetimiyle bir sure hayata bakis acimi degistirdi diyebilirim. Hikayenin derinligi ve yarattigi bosluklar izleyicinin algisina basarili bir sekilde birakilmis.

Filmi elestiren arkadaslar dusundurmeden izleten filmleri seviyor olmalilar. Aksine Ferzan istanbula ve hayatlara ait tum tabulari sorgulatmis ve aslinda turk sinemasinda verilen her karakterin oldugu gibi benimsenmesini engellemis, yarattigi tezatliklar ile de derin bir mesaj vermeyi basarmis. Herkesin bu mesaji almasi mumkun olmasa gerek.

Az ama ince iscilikle hazirlanmis, altmetinleri dolu dolu olan diyaloglari, gorsel ziyafeti, hikayesi ile de nefes kesici akici bir hikayeye donmus film.

Filmdeki oyunculuklar ise harika. En karanlik sahnelerde bile duygularin dogru sekilde seyirciye iletilmesi saglanmis.

Italyada yasayan birisi olarak Ferzan Ozpetek'in Italyan seyircileri arasinda ciddi bir reputasyonu mevcut. Bu film hayranlarinin memnun kalacagi, ovguleri hakeden ve yakin zamandada cesitli odulleru siralayacagini dusundugum bir calisma.

Hazir senaryolari tuketmeyi seven izleyiciyseniz sizi Recep Ivedik izlemenizi tavsiye ederim.

Ferzan Özpetek'in tüm filmleri gibi bu filmini de çok beğendim. Düşündürücü, güzel manzaralı, oyunculuk süper. Kitabı okumadığım için hayal kırıklığı da yaşamadım. Genelde kitapla film örtüşmez. Ya kitabı okuyacaksınız, ya filmi seyredeceksiniz, yoksa hayal kırıklığı kaçınılmaz olur. Olumsuz eleştirileri yazanlar Recep İvedik izleyicileri mi acaba? Türkiye'de en çok izlenen filmmiş!

İstanbul ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi filmı izleyeli iki gün oldu etkisinden kurtulamadım oyunculuklar müthiş filmi çoğu kişi anlamamış hiç şaşırtıcı değil recep ivedik izleyen insanların anlamaması

Gerek karakterler gerek duyguların seyirciye işlemesi ve tabiki usta sanatçıların imzası ile özledigimiz tadı bize veriyor. Sanatsal, kültürel ve birçok açıdan çok başarılı bir yapımdı...

İstanbul Kırmızısı, kayıp anılar ve duyguların peşinden giden, İstanbul’un şiirsel dokusuyla harmanlanmış bir hikaye sunar bizlere. Yalnızlık, geçmişle yüzleşme ve insan ruhunun derinliklerini keşfetme temaları, film boyunca İstanbul’un çok katmanlı yapısı içinde ustalıkla işlenir. Halit Ergenç, Nejat İşler ve Tuba Büyüküstün’ün etkileyici performansları, şehri bir fon olmaktan çıkarıp hikayenin bir parçası haline getirir.

Hikaye ve Şehrin Dokusu
İstanbul Kırmızısı, Orhan Şahin’in yıllar sonra İstanbul’a dönüşüyle başlar. Ancak bu dönüş, yalnızca bir iş ya da ziyaret değil, geçmişin gölgeleriyle yüzleşme yolculuğudur. Özpetek, hikayesini anlatırken İstanbul’u adeta bir zaman kapsülü gibi kullanır. Sokaklar, binalar ve Boğaz’ın suları, karakterlerin anılarını ve iç dünyalarını yansıtır. Filmde sıkça karşımıza çıkan eski mahalle evleri, taş sokaklar ve vapur sesleri, geçmişin izlerini taşırken, modern İstanbul’un hareketli temposu, geleceğe dair belirsizliği simgeler.
Bu noktada, İstanbul yalnızca bir mekan değil, hikayenin bir anlam taşıyıcısı haline gelir. Orhan’ın Deniz’in kayboluşunu araştırırken içine düştüğü belirsizlik, şehrin karmaşıklığıyla paralel ilerler. Özpetek, İstanbul’un hem huzurlu hem de kaotik yanlarını bir arada göstererek, karakterlerin içsel karmaşasını daha da derinleştirir.

Karakterlerin Derinliği ve Temsil Ettikleri Dünyalar
Ferzan Özpetek’in usta yönetmenliğinde, İstanbul Kırmızısı yalnızca bir hikaye değil, aynı zamanda bir karakter portresi olarak dikkat çeker. Her karakter, hem bireysel hem de İstanbul’un katmanlı kimliğini yansıtan birer semboldür.
Orhan Şahin, hikayenin ana odağıdır ve geçmişle bağını koparmaya çalışırken aslında geçmişin onu şekillendirdiği gerçeğiyle yüzleşir. Halit Ergenç’in derinlikli oyunculuğu sayesinde, Orhan’ın sessizlikleri bile bir anlam taşır. Karakterin içine kapanık yapısı, İstanbul’un melankolik atmosferiyle birleşerek, kayıp anıların peşinden giden bir adamın içsel çatışmasını yansıtır. Orhan, bir yandan Deniz’in kayboluşunun gizemini çözmeye çalışırken, bir yandan da kendi hayatındaki eksiklikleri fark eder.

Deniz Soysal karakteri, filmde yalnızca bir kaybolan figür değil, aynı zamanda özgürlük ve belirsizliğin simgesidir. Nejat İşler’in doğal ve etkileyici performansı, Deniz’in hem çekici hem de ulaşılmaz bir karakter olarak seyirciyi kendine çekmesini sağlar. Deniz, modern İstanbul’un hızla değişen ve kaybolan yüzünü temsil eder. Onun kayboluşu, hem fiziksel hem de metaforik bir boşluğu işaret eder. İzleyici, Deniz’in varlığı ve yokluğu arasında bir denge arar.
Neval, hikayeye gizem ve sofistike bir derinlik katan bir diğer önemli karakterdir. Tuba Büyüküstün’ün zarif ve etkileyici oyunculuğu, Neval’i büyüleyici bir figür haline getirir. Neval, İstanbul’un kültürel ve tarihi dokusunu temsil eder; bir yandan geçmişe bağlı, diğer yandan değişime açık bir portre çizer. Onun hikayedeki rolü, hem karakterlerin birbirleriyle olan bağlantılarını güçlendiren hem de hikayeye duygusal bir yoğunluk katan bir yapıdadır.

Yan karakterler de filmde derin bir anlam taşır. İstanbul’un sakinleri, günlük yaşamın koşuşturmasında görünüşte sıradan ama aslında şehrin ruhunu oluşturan bireyler olarak karşımıza çıkar. Özellikle Orhan’ın karşılaştığı insanlar, İstanbul’un farklı yüzlerini, sosyokültürel çeşitliliğini ve karmaşıklığını gözler önüne serer.
Bu karakterler, Özpetek’in ustalığı sayesinde yalnızca birer hikaye unsuru değil, aynı zamanda İstanbul’un farklı temalarını ve ruh hallerini temsil eden semboller olarak filme hizmet eder. Bu nedenle, İstanbul Kırmızısı karakterler üzerinden yalnızca bireysel hikayeler değil, aynı zamanda şehrin değişen doğası ve ruhuna dair bir portre çizer.

Görsel Estetik ve İstanbul’un Şiirsel Yansımaları
Ferzan Özpetek’in sinematik dili, İstanbul’un görsel estetiğini bir sanat eserine dönüştürür. Her karede, şehrin dokusu karakterlerin ruh hallerini yansıtır. Sararmış gün batımları, karakterlerin geçmişe özlemini simgelerken; Boğaz’ın sisli sabahları, geleceğin belirsizliğine işaret eder. Yönetmen, dar sokakları ve tarihi yapıların gölgelerini kullanarak, bir zamanlar yaşanmış olanların izlerini hissettirir. Özellikle Boğaz sahnelerinde kamera hareketleri, karakterlerin içsel dalgalanmalarını dış dünyaya yansıtır.

Filmde kullanılan ışık ve renk tonları, hikayenin dramatik yapısını güçlendirir. İstanbul’un mavi ve gri tonları, hüznü ve melankoliyi simgelerken; kırmızının aniden ortaya çıktığı anlar, karakterlerin yoğun duygusal patlamalar yaşadığı sahnelerde belirir. Bu kırmızı ton, hem bir uyarı hem de bir tutkunun sembolü olarak film boyunca tekrar tekrar karşımıza çıkar.
Özellikle şehir manzaralarının şiirsel bir şekilde ele alındığı sahneler, seyirciye İstanbul’un çok katmanlı doğasını gösterir. Gündelik hayatın telaşı, geçmişin hayaleti ve modern dünyanın izleri, bir sanat eserinde birleşen unsurlar gibi bir araya gelir.

Müzik ve Ritmin Duygusal Katkısı
Filmde müzik, hikayenin duygu yükünü daha da artıran bir öğe olarak karşımıza çıkar. Özpetek, müziği yalnızca bir fon olarak değil, karakterlerin duygusal derinliklerini yansıtan bir araç olarak kullanır. Klarnet ve piyano ağırlıklı müzikler, İstanbul’un melankolisini ve zarafetini yansıtarak seyirciye adeta bir rüya atmosferi sunar. Bu ezgiler, şehrin geçmişini çağrıştırırken, aynı zamanda modern İstanbul’un ritmini de hissettirir.

Film boyunca, müzikler karakterlerin duygu dünyalarını tamamlar. Orhan’ın içsel huzursuzluğunu vurgulayan melodiler, Deniz’in kayboluşunun yarattığı boşluğu hissettiren sessiz ritimler ve Neval’in gizemini pekiştiren ezgiler, seyirciyi hikayenin bir parçası haline getirir. Özellikle Boğaz sahnelerinde duyulan ince klarnet sesleri, İstanbul’un nostaljik ruhunu adeta bir fısıltı gibi hissettirir.

Müziğin zaman zaman arka planda sessizleşip karakterlerin nefes alışlarını ön plana çıkardığı anlar, filmin ritmini belirler. Bu teknik, izleyiciyi karakterlerin duygularına daha yakın hissettirirken, onların yalnızlıklarını ve içsel çatışmalarını da derinden hissettirir.

Kapanış
İstanbul Kırmızısı, Ferzan Özpetek’in en kişisel ve en etkileyici filmlerinden biri olarak öne çıkar. Şehir, bir mekan olmaktan öte, bir hafıza alanı, bir karakter ve bir metafor olarak hikayenin tam merkezindedir. Film, yalnızca bir kayboluş hikayesi değil, aynı zamanda bireylerin kendi içlerindeki kaybolmuş parçaları arayışlarının bir anlatısıdır. İstanbul, tüm görkemi, kaosu ve melankolisiyle bir baş karakter gibi filme yön verir.

Görsel estetiği, karakter derinliği ve duygusal müzikleriyle İstanbul Kırmızısı, izleyiciyi yalnızca bir hikaye izlemeye değil, şehri ve kendi geçmişlerini yeniden düşünmeye davet eder. Ferzan Özpetek, bu filmle hem İstanbul’un hem de insan ruhunun çok katmanlı doğasını ustalıkla resmeder. Film, şehrin kendisi kadar büyüleyici, karmaşık ve dokunaklı bir deneyim sunar. İstanbul Kırmızısı, iz bırakan bir sinema eseri olarak hafızalarda yer edinir.

Bence film harika benim filmden çıkarmış olduğum anlam doğrultusunda. Yani doğru anladığımı düşünerekten bu kanıya vardım.
Filmde Orhan diye biri yok. Orhan Denizin kendini anlatmak için kullandığı hayali bir karakter. Otobiyografisini başkasının gözünden bakarak yazıyor. Zaten filmin sonunda Denizin hayali karakteri Orhan Yusufa bir mektup yazıyor ve Deniz diye bitiriyor mektubunu. Gasilhanede Yusufun yıkanmasını izliyor ordan da Orhanın Denizin ta kendisi olduğunu anlıyoruz zaten. Çünkü kitabında Yusufun gasilhanedeki yıkanmasını anlatan Deniz ve Hayali Karakteri Orhanla yani bizzat kendi ile bu konuyu konuşuyor. (içsel bir konuşma yapıyor aslında).Bence harika bir film emeğe geçen herkese teşekkürler.
E spoiler:
n sonunda köpeğin kabına su koyması ve bogazı yüzerek geçmesi de doğru bir kanıya vardığımı filmi doğru anladığımı düşündürüyor. spoiler:

Film, havası ve ince detayları ile müthiş... İstanbul ve insanlar çok iyi harmanlanmış. Halit ergenç yine müthiş.

Amacı eğlenceli vakit geçirmek olan kesimin gitmemesi gereken film, sanat sineması ve görüntü tutkunları için keyifli seyirler dilerim :)

bu film bir sanat dir. insana dusunmeye davet ediyor, cevapsiz sorulara kultur icinde bulabilirsiniz diyor, sok, evet sanat sok dur

Filmin her karesi yaşamın çarpıklığını,adaletsizliğini,acimasızlığını oldukca sade ve yalın bir anlatımla oylesine güzel aktarıyor ki.Evliliklerin eskimesi,kağıt toplayıcısının kaza sahnesi muhyeşem örneğin,Dünya gerceklerini gormezden gelerek yoz yaşayan grup,Oglunu disiplin adı altında sevgisiz büyüten baba,hazirlopcu kardeş,Suriyeliler dtamı,dostluk ,başkasının acılarinı hissedebilme,Dunya daki acı çekenleri fark etmek.Deniz in bu acilar uzerinden refah ama mutsuz yaşamı.Uaz yaz bitmezz.Askın gücü.Acılar icindeki Orhan ın aşkla yeniden doğuşu.Velhasıl başta senaryo yazarı,yönetmen,oyuncular,tum emeği gecenleri kutluyor ve ayakta alkışlıyorum.Teşekkürler...