Ahlat Ağacı eleştirileri

Büyük usta Nuri Bilge Ceylan her zamanki üslubu ve derin anlatım tarzıyla döktürmüş. Ustaya çok büyük sevgim ve saygım var yalnız bu filmde kafama oturmadı bazı şeyler... Misal oyunculuklarda Doğu Demirkol ortalamanın üstüne çıkamamış, o beylik laflar o karakterde çok eğreti durmuş. Fazlasıyla tiyatral replikler söz konusu, bir önceki filmde Kış Uykusu'nda Haluk Bilginer'in olağanüstü performansıyla yağ gibi akan o replikler bu filmde ana karakterde fazlasıyla sırıtıyor. Bolca diyalog var. Her filminde diyalogları fazlasıyla katarak ilerliyor artık Nuri Bilge Ceylan... İklimler filmindeki atmosferi yakaladı zaman zaman. Görüntü yönetimindeki bir başka usta isim Gökhan Tiryaki yeteneğini konuşturmuş her zamanki gibi. O puslu ve karanlık atmosferi, karakterlerin içine düştüğü o yalnızlığı, bencil ruh halini içselleştirebildik. Köy sahneleri son derece doğal, yapmacık kaçan hiçbir şey yok. Nuri Bilge Ceylan'ın sinematografisinde oldukça farklı bir yer edinen bir film oldu bu. Sinan karakteri son derece güncel, atanmayı bekleyen öğretmen, hayattan umudunu kesmiş, sorunlu, insanlardan nefret eden, yazar olma hayaliyle yanıp tutuşan bir karakter. Yoğunlukla Kış Uykusu'ndaki Aydın karakterine benziyor. Ha deseniz ki bir önceki Kış Uykusu ile bu filmi kıyasla, ondan daha iyi diyemem ama daha kötüsü de değil. Kış Uykusu derdini tam ve net olarak oyunculuk ve kurgu ile dört dörtlük anlatan bir filmdi. Ahlat Ağacı ise yer yer oyunculuklarda sırıtsa da, insan daha farklı beklentiler içerisinde izlese de film bitince olmuş bu film dedirtiyor. Misal filmde çok etkilendiğim çok çarpıcı 2 sahne var ki olağanüstüydü. Bir tanesi Sinan'ın liseden kız arkadaşı olan Hazar Ergüçlü'nün oyunculuğunu konuşturduğu, hayata dair çarpıcı sorgulamaların yapıldığı, sert bir sahneydi, etkisinde kalıyorsunuz. Bir diğeri de filmdeki bütün oyuncuları sollayan Serkan Keskin'in yazar karakterini oynadığı Sinan'ın çocuk küstahlığında gizlendiği bol diyalog içeren karşılıklı edebiyat eleştirilerinin yapıldığı sahneydi ki muazzamdı. Filmin müzikleri her zamanki gibi klasik, daha farklı seçimler yapılabilir, daha farklı bir hava katılabilirdi. Ceylan'ın bu filmi şiirsel manzaralara, samimi dramalara sahip... Özelinde sorunlu bir baba oğul meselesini anlatır gibi gözükse de genel olarak Çanakkale'den kabuğundan dışarı çıkamayan Sinan karakterinin üzerinden topluma yönelik, insanlararası ilişkilere yönelik vurucu eleştiriler yapılıyor. İmamlar ile Sinan’ın din, felsefe ve inanç üzerine yaptıkları konuşmalar topluma ışık tutuyor, bolca didaktik anlatım uygulanıyor. Evdeki baba anne çatışması bile son derece orijinal. Bizdeki dramatize edilmiş, ağlak, kutsanmış, duygu sömürülü aile içi şiddet sahneleri ile hiçbir alakası yok. Son derece doğal. Bir Zamanlar Anadolu'da ve Kış Uykusu'ndaki tablo gibi fotoğraf kareleri bu filmde yok ama gerçek Türkiye fotoğrafı var. Geçim derdindeki piyangocu amcadan tutun, kum taşıma şirketi olan, odasındaki ansiklopedilerden başka bir şeyi olmayan çok bilmiş İlhami karakterine, kendi taşra dünyasında kendi yağında kavrulan yazar Süleyman karakterine, iki zıt kutup imamlara kadar bizden bir film. Kurgu masasında sadece Nuri Bilge Ceylan'ın olması başlı başına bir risk bence. Farklı bir kurgucu olsaydı o imam sahnelerini bu kadar uzun tutmayabilirdi, yahut Sinan karakterini bu kadar gözümüze sokmaya da gerek kalmayabilir yan rollerden daha sık faydalanabilirdi. Sinan'ın geri dönüşü olmayan seçimi, babanın uyumsuzluğu ve bir köpeğin gidişine haykırışı.. Annelerin istemedikleri hayatları.. Hepsi bizden meseleler, günlük hayatın içine yedirilen o diyaloglardaki samimiyet tam oturmuş. Kış Uykusu'ndaki yüksek oyuncu performansını ben bu filmde ana karakterlerde göremedim. Onun dışında Bir Zamanlar Anadolu'da filminde daha sık gördüğümüz metafor kullanımı, monolog sahneleri olsaydı tadından yenmezdi. Nuri Bilge bu filmde sadece yönetmenliği senaryoyu değil bütün sorumluluğu sırtına almış. Dünyada hala konuşuluyor film ve Variety, The Guardian, CineVue, Telegraph dahil tam puan alabilmeyi başardı. Kasım ayına kadar da birçok ülkede vizyona girecek, 16 haziran da Sidney Film Festivali'nde gösterilecek. Umarım hak ettiği değeri ve ilgiyi görür. Türkiye sineması için çok büyük bir fırsat ve ilham verici güzellikte bir sanat eseri...9/10

Çok güzel bir Nuri Bilge Ceylan filmi.Cannes'te ödül alamasa bile dakikalarca alkışlanarak, ödül almaktan daha büyük iltifat edildi.Filmin sanatsal yönü gerçekten harika.3 saati geçik bir film aksiyon ve fantastik ögeler olmadan nasıl büyük bir keyifle izlenebileceğini ispatlayan bir film gerçekten. Film özellikle metaforlarla dolu.Kuyu baş metaforumuz kuyu 3 nesil içinde bir anlam ifade ediyor. Filmin sonunda Sinan'ın hem kuyuya asılı kalması yani benliğinden ve ailesine olan takıntısından kurtulamadığını bir sonraki kuyuya canhıraş bir şekilde saldırarak bu benliğiindeki savaşı elbette sonunda kazanacağının anlatılması bize verilen mesajdı.İkinci metafor Ahlat ağacı metaforuydu; şekilsiz, ortalık yerde biten, meyvesi bile şekilsiz çıkan, aykırı bir ağaç. Bu ailenin hayatında da herkesin kendine göre aykırılıkları yani ahlatlığı olması ve filmin birçok sahnesinde kullanılması önemli bir etkendi.Filmde mekânlar çok özenle seçilmiş ve detaylı belirlenmiş.Anadolu'nun,taşranın yani kültürünü,havasını, kokusunu buram buram alıp teneffüs ediyorsunuz.Bu bakımdan hiçbir abartı veyahut eksiklik yok. Toplumun farklı kesimdeki insanların çarpıklığına ve bozukluğa ironik olarak yer veriyor.Müteahhit sahnesindeki parayla kendini övmesi, siyasilerin kapı sökme hikâyesine(son dönemdeki ) dem vurması falan,Nuri Bilge Ceylan'ın aynı zamanda hem günceli hem toplumun farklı iş kollarındaki riyaları ve çarpıklığı da iyi gösteriyor. Diyor ki aslında herkesin bir ahlat ağacı var içinde. Bireyin içine düştüğü yalnızlığı çok iyi betimlemiş.Bir insanın bir amaca ulaşırken toplumdan laf olarak destek gördüğünü icraat olarak desteğinin olmadığını anlatmış.Görüntü yönetmenini de tebrik etmek lazım. Nurı Bilge Ceylan'ın ekip olarak çalıştığı Gökhan Tiryaki bu konuda muazzam iş çıkarmış.Oyunculuk da Doğu Demirkol, Sinan karakterini güzel canlandırmış ama aslan payı açık ara Murat Cemcir'de İdris karakterine ruhunu vermiş resmen. Karakteri canlandırırken acaba demiştik ama komediden sonra böyle dram filmi çevirebilmesi de oyunculukta rüştünün ispatı demek az kalır. Filme söylenecek çok söz var, kültler listesine ilerde girer son yorumumuz olsun.

bu toprakları çok güzel anlatmıştır. izleme keyfi yüksek.
nbc yeniliklerini farkettirse de kendi çizgisi koruyor.
kesinlikle izlenmeli.

Film çok güzel bir hikayeyi anlatıyor. Bir yerinde kendinizi buluyorsunuz. Bu film sinema izleyicilerine hitap ediyor. Aktivite olarak sinemaya gidenlere değil. yavaş işlenen konusu ve diyaloglar muazzam.

Yine bir NBC klasiği. Beğenmeyenler gitsin saçma sapan komedi filmlerini izlesin. Harikaydı helal olsun Nuri Bilge Ceylan'a ve ekibine.

188 dakika süren ve her Nuri Bilge Ceylan filminde olduğu gibi kasvetli bir ambiyansta geçen fakat tek kelimeyle akıp giden bir film...Ülkemiz gerçeklerine çok gerçekçi bir bakış, doğallık ve içimizden diyaloglar filme bağladı beni. Hazar ergüçlüyü eleştirenler film de sadece tek sahnede olmasına rağmen o sahneyi izlediklerinde oyunculuğunun zirvesine çıkan ergüçlünün film afişlerinden birinde afişin yarısını neden kapladığını anlayabilirler. Özellikle filmi izledikten sonra bir kaç kez tekrar izlediğim Sinanla, yazar Süleyman sahnesi muazzamdı. Özellikle Süleymanın tiradı nefes kesti, bir çok eleştirmen bu tiradı fazla ve gereksiz edebilikte bulsa da bence 10 dakika boyunca tahrik edilen, yeni yetme biri tarafından yazarlığı tartışılan Yazar Süleymanın bu edebi dersi vermesi muhakkak ki gerekiyordu. Herkesin hayatının bir döneminde de olsa tanıdığı bildiği veya arkadaşı olarak yaşamına giren 'son söylenmesi gereken şeyi ilkinde söyleyen' tabiri caizse kıl insan tipi Sinanlar hep aramızda var olacaktır. Ha unutmadan eski ve yeni nesil imam sahnesi de efsaneydi bence. kısa bir süre sonra uzunluğuna bakmadan tekrar izleyeceğim bir film.

Beğenmeyenler, konuyu anlamadıkları için beğenmemişler. İşte sırf izlemiş olmak için izledikleri için anlamamışlar. Hayatın her alanında benzer bir yer var. Her konu, her yerden bir şeyler işlenmiş güzel bir film. Oyuncu kadrosuna ve yönetmenine diyecek bir şeyimiz yok. Muazzam, kusursuz. Adı yeter. Nuri Bilge Ceylan yani daha ne olsun. Neredeyse her filmin altında şu yorumları bulabilirsiniz ; "Param boşa gitti, "Saçmasapandı" , "İğrençti" fragmana bakılarak, puanlamaya bakılarak filme gidilmez. Sen beğenirsin, ben beğenmem. Ben beğenirim, sen beğenmezsin. Bunlar kişisel görüştür. Ama hiçbir film "berbat, iğrenç , çok kötü, zaman kaybı, para kaybı" denilecek kadar kötü değildir. Sonuçta emek verilmiş, o emeğe saygı göstermek gerekir. İşinize gelmemiş ondan beğenmemişsiniz. Halbuki çok güzel şeyler anlatılmış, güzel mesajlar verilmiş.

The Wild Pear Tree (Yabani Armut Ağacı) Ahlat Ağacında
hayatın her noktasında ne olacağı belli olmayan bir şeylerle karşılaşırız ve o şeyleri karşılaştırırız. Genç kuşak bir önceki kuşağı eleştirmeli ama bu olumlu yönde eleştiri olmalı. Olumlu eleştirilerden bir tanesi de Nuri Bilge Ceylanın ortaya çıkardığı karakterler ve bizim o karakterlere bürünmemiz. Biz Ahlat Ağacı' ndaki Sinan, Kış Uykusu'ndaki Aydın Bey, Bir Zamanlar Anadolu' daki Doktor Cemal ile Savcı Nusret, Üç Maymun' daki İsmail ve Uzak filmindeki Yusuf' uz. Biz Nuri Bilge Ceylan ile varız.

Tam bir Nuri Bilge Ceylan filmi.diyologlar sahneler ses muhteşem. Film bir başyapıt ayarında 3 saat 15 dakika süren ve her sahnesinde yönetmen ustalığını konuşturmuş.hiç sıkışmadan izlenecek muhteşem bir yapıt

Doğu Demirkol ve Murat Cemcir... Şaheser çıkarmışlar ortaya. Sinan, Çan'dan çıkıp kendini yazar olarak tanıtmak istiyor; ancak bunun zor ve neredeyse imkansız olduğunun farkında. Babası ise kendi dünyasını kurma peşinde, onun için çabalıyor. Sinan ne kadar babasından memnun olmasada sonda kuyuyu kazmaya devam etmesi benim için en önemli sahne oldu. Oyuncu seçimleri gerçekten muhteşem olan bir film. İzlenilmeli, tavsiye edilmeli.

Yine Nuri Bilge Ceylan'ın klasik süper filmlerinden. Konusu, akışı, diyaloglar harika. Oyuncular da harika.

spoiler: Kitabı okunmadı kaldı ki hayatta en değer verdiği ve özenerek kitabı hediye ettiği annesi bile okumamıştı. Zaten hayatı çıkmazdaydı eğer babası da okumamış olsaydı filmin sonu intaharla gerçekleşecekti. Ama babası okumuştu hatta Sinan babasından bunu hiç beklemiyordu. Sinan için dönüm noktası burasıydı. İnsanların babası hakkında yanlış düşündüğünü göstermek için o kuyudan o suyu çıkarmak için kazacaktı.

izlememiş olanlara tavsiyem izleyin.izleyin ki gözünüzün pası gitsin.

Nuri Bilge ağabeyimiz bir filmde neler olmalısı gerekirse onları sunduğu eşsiz resital.
Farklı çekim modlarını sırf kullanmak için kullanmamış. yerinde ve zamanında kullanarak sinemaya neden 7. sanat dendiğininde altına okkalı bir imza çakmış.

var ol Nuri Bilge Ceylan

Ahlat Ağacı

Yaklaşık 3 saat süren, bana göre 10 üzerinden 9 puanı hak eden; birbirinden sinir bozucu karakter ve diyalogların işlendiği sanat filmi (...deniyor, ben sanattan pek anlamam ama en azından bilim kurgu, tarih, savaş, romantik vb. olmayan bir film). Gerilim filmi de denebilir, illa adam öldürmek değil sinir bozucu mu değil mi? Al sana gerilim.

Evimde 4K, Ultra HD, ses sistemi vb. olmadığından, filmi 3 boyutlu sinemada izlemediğimden (ki zaten 3 boyutlu sinema izleyicilerine hitap eden bir film değil, öyle bir gösterimi olduğunu da zannetmiyorum, neyse... ) filmi görüntü kalitesi, kameranın duruşu, çekim hataları gibi detaylarla eleştirme çabasına giremeyeceğim, olsa olsa belki böyle bir savunma çabasına girebilirim.

Şöyle ki; Çan’dan Çanakkale’ye giden otobüsün bir köşesinde unutulmuş ‘Sarıyer Mecidiyeköy’ tabelası olsa faraza o tabelayı bile görmezden gelebilirdim. Zaten günümüzde İstanbul Esenyurt’ta çekilip film Bursa’da geçiyor diye gösterilen dizi var bildiğim, kimsenin gıkı çıkmıyor maşallah.

Bazı eleştirilerde karakterlerin; içinde bulunduğu şartlara göre fazla felsefik ve uzun diyaloglarlara girdiğine değinilmiş. Sonuçta bu bir film ve izleyiciye filmdeki karakterler üzerinden duygu düşüncelerin aktarılması gerekir, “İdris hoca ne örüyon? İyi be sen nörüyon?” şeklinde sürüp giden bir filmi zannediyorum anca yönetmenin, oyuncuların hatırına sonuna kadar izleyip ki ,3 saatten bahsediyoruz; sonunda da filme, oyunculara, filmim geçtiği yere sövmeyecek az kişi olacağını tahmin ediyorum. Kaldı ki insanın cümle haline getirememesi o duyguları yaşamadığı anlamına gelmez, ben az kalsın yüksek lisans bitiriyordum ve bu cümlelerin onda birini kurmam, ağzına sağlık ne güzel ifade ettin modunda sonuna kadar izledim.
spoiler:

Sinan’ın sorusu karşısında Hatice bir an duraklar cevap veremez, nerdeyse hayal ettiği şeyin böyle bir şey olduğunu izleyicinin hayal gücüne bırakacakken sorunun tekrarında “Işıklı caddeler ve kalabalık sokaklar...” diye cevabı yapıştırır; orda gelecek cevap; o sessizliğin anlamı, kırsal yerde büyümüş, bulunduğu yerden sıkılıp bir arayışa giren için “beş para etmez” şehir koşuşturmasıdır, bundan iyi özetlenemezdi.
spoiler:

“Bezelye taneleri gibi, hepsi aynı. Hoşgörüsüz!” Sen de aynı hoşgörüsüzsün be Sinan! Bu arada bezelye ile ne alıp veremediğiniz var? Halbuki Mendel ne güzel ispat etmiş, bezelye taneleri üzerinden; hepimizin benzer, aynı zamanda da ne kadar farklı olduğumuzu.
spoiler:

Oyuncular iyi, uzun diyaloglara sıradan oyuncular izletmeyebilirdi kendini, hele ana karakter tam dayaklık bir karakter olduğu halde popüler bir yüz olunca insan ondan yana oluyor haksız eleştirilerine de göz yumuyor zaman zaman.

Sahnelerden kısa kısa, spoiler içerir:
spoiler:

Yazar Süleyman kalkmak için hamle yapar sonra bu diyalogun artık uzayıp gideceğini anlamış gibi oturur, saldırgan bir eleştiri bombardımanı karşısında gardını almış vaziyette... atışmalar sürüp gider ve evet “Nobel Ödülü var gel al” deseler gidilmez, yeterdir artık. Olay artık vücuda sirayet ettiğinde kralı gelse tutamaz. Şahsen, az tanıdığım yapışkan insanların yolda alıkoyması sonucu ve böyle; bu son, gideceğim düşüncesiyle sabrın tükenmesi ve sonrasında gelen karın ağrısı, mide bulantısına, evde yatağa düşmece başıma geldiğinden yazarın ordaki tepkisini anlıyorum, anlatsan da anlamayacak bir sürü insan vardır biri de Sinan zaten. Bir yerden sonra insan görmezden gelmeyi öğreniyor, hatta bazen de görmezden gelindiğini... az tanıdığı birini görüp selam vermeden bir nevi bulaşmadan diyelim yola devam ettiği oluyor.
spoiler:

Hoca borcunu ödemiyor ve meslek karakter üzerinden bahis açılacak, resmen polemik yaparak hem meslektaşını hem başrolu bezdirdi, kimsenin dolaylı olarak konuyu “hoca olacaksın borcunu vermemeye utanmıyor musun” demeye getiremeyeceğini bir nevi ispatlamış oldu gerçi direk söylesen de ne utanır ne de borcunu öder o yol tamamen kapanmıştır, bize de o dışardan bir yerden tanıdığımız yarı peltek, ortam koşullarından olsa gerek kaşarlanmış tipin nefsini savunmasını bunu yaparken de her yol mübahtır tavırlarını izlemek kaldı. Köye 1 imam olacaktı sonuçta; sen ağa ben ağa buna kalır tabi, meslek üzerinden karakter eleştirisi de çok yapmamak lazım kanımca. “Zaten hepsi böyle falan... “ demek. Zaten çoğumuz öyleysek ve bir kısmımız da imam oluyorsa elbette şekil A’daki imam da oluyor, şekil B’deki öğretmen ve onu eleştiren diğer öğretmen de...
spoiler:

Neden hep imamlar kötü gösterilir tarzı bir yaklaşım var; imam burda biraz kaşar, borcunu vermemiş bir de yolda geçerken elma ağacına dadanmış olumsuz olarak bu iki hareketi var bir de kişilik olarak polemikçi, eşyaya düşkün vb. Borcunu sonra verip vermedi belli değil, yolda geçerken, haram bu, yabancının ağacı dese bu defa da abartılı bulunacaktı. Eşya kendine aitse kime ne, endişe etmesi doğal. Asıl bu kadar felsefe biliyorsa, arada bir ayet hadis falan da bildiğini söylüyor; bence o kadar da kötülenmiş denmez. Ayrıca kumarbaz öğretmen, telefondaki polis ne derece mesleğin yüz akı olduğu ortada...
spoiler:

Haftsonu, boş günde evde yalnız oturan arkadaş can sıkıntısıyla bir arkadaşını arar, aslında konuşacak da çok şey yoktur, boşluğu doldurmak için kendi ve mesleği hakkında ne kadar bizce önemsiz detay varsa anlatır durur, biz de her ne kadar ilgili değilsek de ilgilenmediğimizi çaktırmayız arada bir hala yaşıyor olduğumuzu gösterip verileri almaya devam ederiz, o konuşma sürer gider, iki taraf da sıkılmıştır ama telefon kapatılamaz bir türlü. Tekmenin adamın kafasına gelmesi “ihaihaniha” gelinen noktayı gösterir. Eğer konuşmacılardan diğeri dışardaysa yürüyorsa o da yürüyerek geldiği noktayı. Konuşma zorlukla sonuçlandırılır, bir daha uzun zaman aramamak üzere telefon kapatılır. Sanırım bu da arama maliyetlerinin düşmesinin kötü bir meyvesi bize, ne gerek var o kadar uzatmaya... Filmde de bir daha aramamışlar, gerçekte de öyledir.
spoiler:

Belediyede geçen diyalog; birine işin düşerse karşılaştığımız, işi yokuşa sürerken üstüne kibirlenmeli konuşmalar, konuştukça cahilliğin daha da açığa çıkması paranın veya makamın hatırına bunların görmezden gelinmesi sinir bozucuyken bir taraftan da tek kelimeyle “Hayır” cevabını hazmedemeyen insanlara karşı makam ve para sahibi insanın haklı çırpınışı olarak da görülebilir. Başkan, o kapıyı söküp atacağına kendini atsaymışsın! Memlekete o kapı kadar faydan olduğundan şüpheliyim.
spoiler:

Kum ocağı sahibi; Ana Brittanica koleksiyonu muhatabında bir hayal kırıklığı oluşturuyor ilk izlenim olarak ansiklopediyi gördükten sonra zaten ordaki başka kitapların da kıymeti kalmıyor. Yardım etmeyeceği gün gibi ortadayken üste çıkmaya saçma sapan bahaneler araması, kelime oyunları yapması ne kadar karaktersiz olduğunu gösteriyor. Yine adam gibi hayır diyemeyen bir o kadar da lüzumsuz konuşma enerjisi olan bir tip, bukalemun kılıklı! Günün siyasi durumuna göre şekilden şekile girmekten utanmayan... neyse film de çok fazla detaya girip de ifşa etmekten imtina etmiş sanırım. Çok da irdelememek lazım belki de.
spoiler:

Karakter üzerinden oyuncuya saydırmak doğru değil ama; Hazar (Hatice) iki sahnelik yerin var filmde illa suyunu çıkaracaksın, neyse ki kısa kesiyor yönetmen ve filmi kurtarıyor. Tarih kurgu kahramanlık diye Muhafız dizisi var erotik diziye dönüşmüş vaziyette, ordaki karakterin sayesinde, yani dizide sana eczacı, tarihçi, dövüşçü gibi üstün meziyetler verilmiş sen illa yataklara düşüp bel altı vuracaksın. Filmde başka kadın oyuncu da var, mesela Sinan’ın kardeşi; lisede tam en sıkıntılı dönem ön plana çıksa ordan bir sürü malzeme çıkacak. Biraz da popüler (güncel adı çıkmak, fizik görüntü vb.) olmayı kullanarak kadın oyuncuların ucuz yoldan öne çıkmaları mı diyeyim çıkarılmaları mı neyse... Sinan da saçma sapan; aşık oldum bu oyunu bozacağım triplerine girmeyip güzel giden senaryoya çomak sokmadan kendi yolunda gitmeye devam ediyor. Daha sıradan bir oyuncu pekala role uyardı, zorlama bir çaba gördüm orda. Onun dışında; etrafta gören olur endişesi, parmağındaki yüzüğü muhatabın gözüne sokması gayet doğal tepkiler. Hatta çoğu filmde bu tarz sahnelerde dünyadan soyutlanmış gibi oynarlar Adem’le Havva sanki başka kimse yok..., etrafı ara ara kollamak iyidir.
spoiler:

Safi spoiler;

İkindi ezanı için tarikat yurdunda kalmış olmaktan veryansın eden Sinan’ı davranır diye bekledim yok, ters köşe etti.
spoiler:

İranlı bir kaç popüler film var Nuri Bilge Ceylan filmleri tarzında hep gıcık olurum filmin sonu yoktur, izleyici ne uygun görürse artık, bu filmde de gidişattan mıdır 2 tane son olsa ne güzel olur diye düşünüyordum, ilk sonu görünce bu film böyle bitmemeli diğer ihtimal nerde diye bekledim. Aynen; iki farklı son var aslında, öyle de bitse olurdu.
spoiler:

Parayı kim aldı çıkmadı ya ortaya neyse...
spoiler:

Kitap masrafları için bir babalık bekliyordum yok maalesef, ama böylesi daha doğru olmuş, adamın karakteri o, kitabı okumuş olması bile önemli birşey. Sonuçta annesi ve kızkardeşi dahil kimse okumamış kitabı.
spoiler:
spoiler:

Her sahnesinde ayrı bir anlam vardı. Senaryo ve oyunculuklar muhteşem. Nuri Bilge Ceylan'ın her filminin bu kadar "gerçek" olması beni hep etkiliyor.