Beyazperde
Hesabım
Ortalama puan
4,4
2356 Puanlama
5
185 Eleştiri
4
172 Eleştiri
3
23 Eleştiri
2
36 Eleştiri
1
15 Eleştiri
0
13 Eleştiri
Sırala
Filtrele:
Hepsi
A Film By Darren Aronofsky;YAZ:Trainspotting’i izleyip ona benzer bir film olduğunu düşünerek ekranın karşısına geçiliyor. Uyuşturucu komalarına girseler de kendilerince güzel ve eğlenceli hayatları olduğunu düşündüğünüz (en azından bazı filmlerde böyle lanse ediliyor) bir grup gencin hayatını izleyeceğinizi düşünüyorsunuz. Film de biraz sıkıcı ilerliyor. Ama saat gecenin 01:00’i ve yapacak hiçbir şey yok, izleyelim bari. E Marion’da güzel kız, sırf onun hatrına devam edilir.SONBAHAR:Olaylar gelişiyor, filmin ilk CD’si bitiyor ve ikinci CD’ye geçiyorsunuz. Saat de 02:00’ye yaklaştı. Ama yok film güzelleşti, sonunda neler olabileceği aklınızı kurcalamaya başlıyor. Marion’da çirkinleşiyor mu ne? Kadın da delirdi haa derken, film sizi içine çekmeye başlıyor. Soluğunuz biraz biraz kesiliyor. KIŞ:Ekran karşısında oturuş pozisyonunuz dahi değişmeden film izleniyor. 'Marion’u aramam lazım' cümlesine kadar üzüldüğünüz, ondan sonra kahrolduğunuz ve artık sinirlerinizin bozulmaya başladığı sahneler yaşanıyor. Bir kahroluşun, tükenmişliğin ve bitişin hikayesinin son demlerini izliyorsunuz. Ve son 2-3 dakika ne yapacağınızı şaşırdığınız, moralinizin bozulduğu dakikalar oluyor. Filmin bitimiyle birkaç dakika ekranın karşısında kalıyor ve 'Bundan sonrası daha farklı olacak' diyerek kalkıyorsunuz.Ben filmi bu şekilde izledim. Uyuşturucu bağımlısı olan ya da bunun iyi birşey olduğunu düşünen, onlara özenen kişilere izletilmesi gereken, fakat psikolojik sorunları olan kişilerin kesinlikle izlememesi gereken, hayata daha farklı bir şekilde bakmama sebep olan, 10/10 verdiğim dördüncü film. Bir Darren Aronofsky klasiği.
Bu filmi nihayet dvdden izleme firsati buldum.Pi gibi siradisi bir film.Filmi izlerken cok degisik duygular icindeydim,sinema acisindan kurgusu, teknigi oyunculuk hersey dort dortluk fakat film tum bunlara ragmen cok rahatsiz edici.Dun izledim ama hala etkisindeyim.Yani Trainspotting de junkielerin hayatini anlatiyordu ama bu filmin yaninda cok masum kalmis cidden.Film bittiginde gozlerimden birkac damla yasin suzulmesine engel olamadim.Uyusturucuyu engellemek icin bence bu film tum liselerde ya da en azindan universitelerde gosterilmeli.Filmi izleyince insan uyusturucuyu birakin ilac kullanmaktan bile cekinebilir.
Şok edici bir film. Karakterlerine acımadığı kadar izleyicisinin de gözünün yaşına bakmadan tokat gibi çarpıyo insanı. Darren Aronofsky'nin özgün planları, hızlı kurgusu filmi güzel yapan başlıca unsurlar. Uyuşturucu alım sekansları çok orjinaldi mesela. Afişteki göz de daha anlamlı oluyo bu planları gördükten sonra. Ama konu olarak değinmek gerekirse ben filmdeki karakterlerin insanlıktan çıkışlarını izlerken kendimin de insanlıktan çıktığımı hissettim. Ağlamak isteseniz onu bile yapamıyosunuz. Film duygularınızı uyuşturan müthiş bi darbe vuruyor beyninize. Ve asıl kötü olan şey gerçekte böyle insanların var bulunmaları. Sanırım gerçeklerden soyutlanmış yaşamlarımızda olanın farkına varmamızı sağladığı için çok rahatsız ediciydi. İzlerken benim de kusasım geldi. Özellikle Marion'un başına gelenler. Bir daha izlemeyi düşünmüyorum. Bir kere şok olmak yetti. Nekadar iyi bir film olursa olsun çok acayip karamsar. Ayrıca oyunculuklar çok iyi. özellikle Ellen Burstyn'in oyunculuğu inanılmazdı. Hayranlıkla izledim "I'm old" diyişini..
Abicim film dediğin böyle olur.Oyunculuklar müthiş,müzikler harika.Ayrıca filmin two towers'da kullanılan müziğini kronos quarted yapmış.Bağzı ülkelerde abartımış yaş sınırları konulmuş.bence filmi herkez izlemeli.deepsomnia haklı bu filmi izledikten sonra bi bu filmden sonrası bi de bu filmden öncesi oluyor.ben filmin kopya dvd'sini buldum aldım.dvd'de çok güzel.Eğer hala filmi izlememiş olanlar varsa mecidiyeköy fm station'dan dvd'yi alsınlar
tam anlamıyla muhteşem bir film.Senaryosunda ve filmin her karesinde Darren Aronofsky farkını yaşıyorsunuz.Film saklı kalmış yeteneklerle dolu... Prefontaine filmiyle dikkat çeken Jared Leto "angel face"inin yanı sıra oyunculuğunu da ne kadar iyi konuşturabildiğini gösteriyor bize.Bir diğer şaşırtıcı oyuncu ise komedi filmlerinde görmeye alıştığımız marlon wayans.kendisi filmde bir dönüş yapıp bu karakterin de altından yüzünün akıyla çıkmayı başarıyor ve bize sürekli aynı formatta karakterleri oynayan oyuncu furyasından kurtulduğunu ispatlıyor.jennifer conelly de güzelliği ve oyunculuğuyla göz kamaştırıyor.Ellen Burstyn için zaten ekstra birşey söylemeye gerek yok ödüllere doymayan hayatı yeteneinin aynası fakat filmdeki Sara Goldfarb karakteriylede oscara aday olduğunu belirtmekte yarar var. EE oyuncular senarist ve aynı anda yönetmen bukadar başarılı oluncaa(bu arada müziklerin ve filmle uyumlarının inanılmazlıını da vurgulamak gerek) bize de bu filmi izlemek düşüyor...bi şeklde BULUP İZLEMEK!!! gösterme girmemesini salayan zihniyetlere de buradan kucak dolusu sefgiler ve saygılar!!!
insanın yüreğini ve moralini, paramparça eden, her insanoğlunun hazmedemeyeceği, unutulmak istenip te unutulamayan, son on dakikasında gözyaşlarının sel olup aktığı bir filmimsi..
izlemeyen kalmasın bu filmi.
izlemeyen kalmasın bu filmi.
hayatlarının en dip noktalarında olan 4 insanın, sıradan hayalleri için bir ağıt.
farklı kurgu anlayışı, etkileyici müziği, mükemmel oyuncuları ile bir başyapıt. anne ve çocuğun evde konuştukları sahnedeki sakinlik, renklerin parlaklığı ve yoğun duygusallık ile, sanki herşeyin düzeleceğini sanıyorsunuz ama herşey çok daha kötüye gidiyor, filmin doruk noktası da bu sahne oluyor. bağımlılık konusunu uyuşturucu gibi uç bir örnekle bırakmayıp, televizyon bağımlılığı ile birleştirmesi bizim daha da tedirgin olmamızı sağlıyor. birbirlerinden ayrı yerlerde olan karakterlerin, aynı şeyleri düşünmeleri ile (kendisini annesinin kucağında hayal eden bir karakterden sonra, annesine hediye almak isteyen bir karaktere direk geçiş gibi...) ekrandaki 4 karakter; kimi zaman tek biri, kimi zaman 4 farklı kişi, kimi zaman da hiç kimse oluyorlar. Herkesin kolaylıkla izleyeceği yada kolaylıkla beğeneceği bir film değil, belki fazla sert, özellikle son 10 dakikası tahammül edilmesi güç ama herşeye rağmen izlenmeyi sonuna kadar hakediyor.
sıradan filmlerden sıkılıp, farklı, ilginç, zeka seviyesi yüksek, birazcıkta sert birşeyler izlemek isteyenler için doğru bir seçim olacaktır. bunları istemiyorsanız da en azından izleyin, beğenmeseniz bile takdir edeceksiniz ve o ağıtın bir parçası olacaksınız.
"Amacım bir hız treni yapmaktı ama bildiğiniz hız trenlerinden değil, yolun sonunda son sürat bir duvara çarpan hız treni." Darren Aronofsky
farklı kurgu anlayışı, etkileyici müziği, mükemmel oyuncuları ile bir başyapıt. anne ve çocuğun evde konuştukları sahnedeki sakinlik, renklerin parlaklığı ve yoğun duygusallık ile, sanki herşeyin düzeleceğini sanıyorsunuz ama herşey çok daha kötüye gidiyor, filmin doruk noktası da bu sahne oluyor. bağımlılık konusunu uyuşturucu gibi uç bir örnekle bırakmayıp, televizyon bağımlılığı ile birleştirmesi bizim daha da tedirgin olmamızı sağlıyor. birbirlerinden ayrı yerlerde olan karakterlerin, aynı şeyleri düşünmeleri ile (kendisini annesinin kucağında hayal eden bir karakterden sonra, annesine hediye almak isteyen bir karaktere direk geçiş gibi...) ekrandaki 4 karakter; kimi zaman tek biri, kimi zaman 4 farklı kişi, kimi zaman da hiç kimse oluyorlar. Herkesin kolaylıkla izleyeceği yada kolaylıkla beğeneceği bir film değil, belki fazla sert, özellikle son 10 dakikası tahammül edilmesi güç ama herşeye rağmen izlenmeyi sonuna kadar hakediyor.
sıradan filmlerden sıkılıp, farklı, ilginç, zeka seviyesi yüksek, birazcıkta sert birşeyler izlemek isteyenler için doğru bir seçim olacaktır. bunları istemiyorsanız da en azından izleyin, beğenmeseniz bile takdir edeceksiniz ve o ağıtın bir parçası olacaksınız.
"Amacım bir hız treni yapmaktı ama bildiğiniz hız trenlerinden değil, yolun sonunda son sürat bir duvara çarpan hız treni." Darren Aronofsky
Bağımlılık.... Pi' yi izlediğimde zaten Aronofsky'i takip edilmesi gereken yönetmenlerin arasına koymuştum. Sonra Requiem for a dream la takip edlmekten çok abartılması gereken bi kaç yönetmenden biri haline geldi bende. Bu filme neden bu kadar geç yazıyorum yorumu bilmiyorum. Yeniden izlediğim filmin yaptığı bağımlılıktan olsa gerek. Türkiye de geniş gösterime sokulmamasına hayret ediyorum. Filmin Spielberg filmi olması ya da Leonardo DiCaprio yu içermesi lazım türkiye de geniş gösterime girmesi için fakat bu film bundan fazlasını hakkediyor. Filmi vcd den izleyin demiyorum (kesinlikle filme hakaret olur) dvd sini yada divx formatını bulursanız sakın kaçırmayın.
Filmi anlatmak gereksizlik olur beceremem ve yönetmene hakaret olur çünkü o herşeyi mükemmel bi şekilde anlatmış. Ama şöyle bi hissettiklerimi yazacak olursam; D. Aronofsky kurgusu filmin sonlarında sizi dibe çekiyor ve son dakikalarını dipte hiçbişey hissetmeden izliyosunuz tam çıkacak gibi olurken Jennifer Connelly uyuşturucuya sarılıp uyuması ile yine kendinizi dipte buluyorsunuz. Film bitiyor ve müziğin size hissettirdikleri ile yavaş yavaş normal hayatınıza doğru (yukarı) çıkıyorsunuz.
Belki bazı filmleri çok abartmamak gerek ama bu filmi kesinlikle abartmak istiyorum. Süper demek istemiyorum yetmez çünkü.
Senaryoya çok fazla önem verilmesi çok hoşuma giden bişey değildir. Sinemanın fotoğraf sanatına yakın olduğunu düşünüyorum bu nedenle Spielberg filmlerine asla favori filmlerim diyemiyorum(arada ii görüntüler yakalasada daha çok senaryoya yüklenen bi adam bence) ama bu filmle görsel anlamda doymamanız mümkün değil bunu yaparken senaryoyu o kadar güzel anlatıyor ki film bittiğinde kitap okumuş kadar etkileniyorsunuz hem de hiçbir karakterle özdeşleşmesenizde. Görsel ustadan mükemmel bi senaryo anlatımı tek cümleyle.
Filmi anlatmak gereksizlik olur beceremem ve yönetmene hakaret olur çünkü o herşeyi mükemmel bi şekilde anlatmış. Ama şöyle bi hissettiklerimi yazacak olursam; D. Aronofsky kurgusu filmin sonlarında sizi dibe çekiyor ve son dakikalarını dipte hiçbişey hissetmeden izliyosunuz tam çıkacak gibi olurken Jennifer Connelly uyuşturucuya sarılıp uyuması ile yine kendinizi dipte buluyorsunuz. Film bitiyor ve müziğin size hissettirdikleri ile yavaş yavaş normal hayatınıza doğru (yukarı) çıkıyorsunuz.
Belki bazı filmleri çok abartmamak gerek ama bu filmi kesinlikle abartmak istiyorum. Süper demek istemiyorum yetmez çünkü.
Senaryoya çok fazla önem verilmesi çok hoşuma giden bişey değildir. Sinemanın fotoğraf sanatına yakın olduğunu düşünüyorum bu nedenle Spielberg filmlerine asla favori filmlerim diyemiyorum(arada ii görüntüler yakalasada daha çok senaryoya yüklenen bi adam bence) ama bu filmle görsel anlamda doymamanız mümkün değil bunu yaparken senaryoyu o kadar güzel anlatıyor ki film bittiğinde kitap okumuş kadar etkileniyorsunuz hem de hiçbir karakterle özdeşleşmesenizde. Görsel ustadan mükemmel bi senaryo anlatımı tek cümleyle.
Aronofsky bence tek kelimeyle bu monoton sinema düzeninin yıkıcı dehalarından biri ve şüphesiz müzşk harika.... Am şunu söyleyeyim filme bayıldım ancak seyrederken çok yoruldum yani anlarsınız sanki benim kolum ağrıyodu yada ne bileyim işte...
- En son Beyazperde eleştirileri
- En İyi Filmler
- Basın Puanlarına Göre En İyi Filmler