Asphalt City eleştirileri

Shannon Burke'ün "Black Flies" (2008) adlı romanından uyarlanan senaryosunu...

Ryan King ve Ben Mac Brown kaleme alırlarken...

Jean-Stéphane Sauvaire'nin de yönetmen koltuğunda oturmakta olduğu "Asphalt City"; gerilim dozu gittikçe artan, tıbbi konulu bir drama olarak geliyor karşımıza...

***

Gelin isteseniz...

18 Mayıs 2023 tarihindeki dünya prömiyeri...

"Altın Palmiye" ödülü için yarıştığı Cannes Film Festivali'nde yapılan bu filme biraz daha yakından bakalım...

***

New York Şehri İtfaiye Departmanı'nın (FDNY)...

Tıp Fakültesi Giriş Sınavlarına da (MCAT) hazırlanan genç sağlık görevlisi Ollie Cross (Tye Sheridan)...

Bindirildiği bir ambulans ile ilk önce...

Uğradığı silahlı saldırı sonrasında...

Ayağından yaralanan bir kurbana (Jaiquan Fayson Jr.) yönlendirilir...

***

Ardından da...

Göğsünden vurularak ağır yaralanan bir başka kurbanın (Te'an Archer) yanına vardığında ise...

Oldukça çaylak bulunan Ollie'nin yardımına...

Ekibin en deneyimli sağlıkçılarından Gene "Rut" Rutkovsky (Sean Penn) çıkıp gelir...

***

Ama...

Her ikisinin de...

Tüm çabalarına rağmen yaralı...

Ambülansla hastaneye götürülürken hayatını kaybeder...

***

Neyse...

Şef Burroughs (Mike Tyson) sayesinde...

Artık aynı takımda sokaklara çıkan Ollie ile Rut...

Bu kez de...

Bir Pitbull (Sayuri) tarafından ısırılan bir çocuğa (Joseph Adrian Lopez) müdahalede bulunurlar...

***

Ve...

Ollie'nin sakinleştirmek amacıyla...

Bulundukları odanın dışına aldığı köpek...

Tehditkar bir tavırla koşuşturarak gelen bir saldırgan tarafından...

Silahla vurularak öldürülürken...

***

Bir takım vakalar da...

Özellikle de Ollie'nin...

Hastaneye götürülürken...

Ambulansta refakat ettiği bazı hastaların (Luisita Salgado)...

Sözlü olarak yaptıkları psikolojik tacizlerine maruz kaldığını da görürüz...

***

İşte...

Bu genel çerçeve içerisinde...

Colorado'dan New York'a gelen genç ve idealist sağlıkçı Ollie ile ona rehberlik eden Rut aracılığıyla izleyici...

Daha pek çok olaya tanıklık edecek...

***

Ancak...

Geleneksel üslubumuz gereği...

"Spoiler" vermek suretiyle, henüz seyretmemiş olanların ağızlarının tadını kaçırmak istemediğimiz için biz de kendi anlatımımızı...

Filmdeki tüm heyecanın start alacağı...

Burada noktalayacağız...

Dakika 35...

***

Rat'in eski karısı Nancy (Katherine Waterston) ve kızı Sylvie'nin (Onie Maceo Watlington) yanı sıra...

Lafontaine (Michael Pitt) türündeki...

Boktan sağlık görevlileri ile de tanışacağımız filmin geride kalanında siz değerli sinemasever dostlarımızı; söz konusu dünyaya...

Sıkılmadan göz atacaklarını umduğumuz, 90 dakikalık bir bölüm daha bekliyor olacak...

***

Emek verilerek ve benzeri bir örneğine rastlamanızın da asla mümkün olamayacağı; alışılmış "nesir" tarzının dışındaki, yüzyıllar içinde güzel Türkçemize yavaş yavaş sızarak eklemlenmiş Arapça, Farsça ve Avrupa kökenli sözcükler bütününe entelektüel taklaların attırıldığı...

"Irkçılık", "faşizm", "homofobi" ve doğruluğunun bilimsel olarak kanıtlanması imkansız bir metafizikten ibaret olan "inanç övücülük" yahut da "yericilik" içermediği için...

Ezberleri bozan "lirik" bir anlatım dili de benimsenmek yoluyla...

25 - 30 kelimelik Türkçe bilgi haznesinin ötesine geçilerek yazılmış, bir başka "özgün" yorumda yeniden buluşmak dileğiyle...

Keyifli seyirler,

Oyunculuklar ve atmosfer güzel. Zor mesleklerden biri anlatılmış. Yaptıkları iş karakterlerin psikolojilerini nasıl değiştirdiğini iyi anlatıyor. Hatta seyirci olarak sizde ikilemde kalıyorsunuz. Ben olsam hangi karakter gibi hareket ederdim? Acaba kim haklı?

Her şeyden önce yönetmenlik anlamında ciddi bir başarıdan söz etmemiz gerekiyor. Görsel anlamda başarılı bir film olduğu su götürmez bir gerçek. Zaman zaman iç bayan karanlık odalar, loş ışıklı, ambulans kızılına bezenmiş yollar insanı gerse de bu bağlamda en azından kendi misyonunu yerine getirmiş bir film diyebiliriz. Film net olarak bir gerilim filmi olarak da ele alınabilir. Ana karakterin hayatında her şeyin tepetaklak aşağı gitmesi ve bunun bir noktadan sonra süreklilik hâli alması insanı ciddi anlamda geriyor ve hatta kısmen yoruyor.
Paramedik çalışanlarına dair bir bakış açısı oluşturduğunu söylememe gerek yok sanırım ama umarım mevcut hayatları bu kadar depresif ve sorunlu değildir. Aksi takdirde film içerisinde izlemiş olduğumuz çalışma koşulları, mental anlamda kaldırılacak cinsten değil ama ben yine de eser miktarda abartılı anlatım olduğunu da düşünüyorum.
Hassas meşrepli bir bireyin, böylesi mental ve fiziksel anlamda üst düzey performans isteyen bir işte de ne derecede sıkıntı yaşayacağını izlemiş olduk. Ana karakterin aklını tamamen kaybetmenin arifesinden dönmesini de örnek olarak verebiliriz. O yüzden fazla empati, fazla duygu yoğunluğu belki de tam tersi sağlık sektörü için sizde olması problem teşkil eden özelliklerdir.
Oyunculukların da gayet başarılı olduğunu ve filmin mevcut gergin havasına özellikle de Sean Penn'in soğuk davranışlarıyla epey katkıda bulunduğunu eklemem gerekiyor. Depresif bir akşam için tercih edilebilir ancak psikolojik bir filmden öte beklenti olursa, üzebilir.