Beyazperde
Hesabım
Ortalama puan
3,0
1 Puanlama
5
0 Eleştiri
4
0 Eleştiri
3
1 Eleştiri
2
0 Eleştiri
1
0 Eleştiri
0
0 Eleştiri
Sırala
Filtrele:
Hepsi
“Girl on the Third Floor”; senaryosunu, Trent Haaga’nın hikâyesinden uyarlayarak Paul Johnstone ve Ben Parker ile birlikte yazan Travis Stevens’ın yönetmen koltuğunda oturduğu ilk uzun metrajlı (debut) sinema filmi…
Prömiyeri, 10 Mart 2019’da South by Southwest Film Festivalinde (SXSW) yapılan ve 25 Ekim 2019 tarihinde Amerika’da vizyona giren filmin, hâlihazırda IMDB, Rotten Tomatoes ve Metacritic gibi mecralarda ciddiye alınacak miktarda oydan oluşan bir izleyici ve yorumcu puanı ortalaması mevcut değil…
O nedenle bizde, bilgisayar başında üretilen görsel efektlerden çok Dan Martin’in de içinde yer aldığı özel efekt bölümü ile makyaj ekibinin hünerlerinin öne çıktığı bu filmi, her zamanki gibi önceliği oyuncu kadrosuna vermek suretiyle bizzat kendimiz mercek altına alarak incelemeye ardından da puanlamaya çalışacağız…
Bunun için de, senaryosu korkunun “gore” ve “paranormal” alt kategorilerinin “haunted house / lanetli ev” konsepti içinde harmanlanarak sunulan filme ilişkin ilk tespitimizi, sonrasında da naçizane ilk önerimizi paylaşalım istiyoruz…
Bu bağlamda da işe; eğer filmin başkarakterinin Jack Nicholson’ın “The Shining” (1980) de canlandırdığı Jack Torrance karakterine benzer bir tarzda, önce gerçekler ile hayaller arasında ayrım yapma yetisini sonra da aklıselimini yitirerek çıldırma noktasına geldiği ve böylelikle de işlerin çığırından çıktığı filmlerden hoşlanıyorsanız karşımızdakinin, tam da size göre bir film olduğunu söyleyerek başlayabiliriz…
Elbette hiçbir şey birebir aynı ilerlemiyor…
Örneğin bu filmde, kapalı mekân olarak “the Overlook Hotel” yerine (Travis Stevens’ın yapım şirketi Snowfort Pictures’ın yönetim binası olarak düzenlenmek üzere satın alınan ve) gerçekten de tadilatta olan üç katlı kocaman bir ev kullanılırken, balo salonundaki hayali dans gösterisinin yerini de, (spoiler olmasın diye adını vermeyeceğimiz) finaldeki bir başka hayali gösteri almış…
Filmde dikkat çeken bir diğer karakter de, sokağın karşısındaki kilisenin papazı olarak bu hayaletli evi yıllardır izleyen Ellie Mueller (Karen Woditsch)…
Elinden viski bardağı düşmeyen Ellie’yi de, “Pet Sematary” (1989) filminin Jud Crandall’ına (Fred Gwynne) benzetebilirsiniz…
Tabii yukarıda da vurguladığımız gibi burada da, kesinlikle bire bir olan bir benzerlikten değil de şöyle bir esintiden söz etmeye çalışıyoruz… Ki, zaten Stephen King’i bire bir kopyalayan bir senaryo da, herkes açısından son derece sıkıntılı olurdu…
Filmin başrolünde oynayarak Don Koch karakterini canlandıran (profesyonel güreşçilik yıllarında ringlerde kullandığı adı ile) C.M. Punk yani Phillip Jack Brooks, oldukça iyi iş çıkartmış…
Ancak aynı olumlu şeyleri, Dennis Harvey’in, filmin SXSW’deki gösteriminin ardından Variety için 14 Mart 2019 tarihinde yazdığı yorumunda olduğu gibi ne yazık ki, “ponpon kız” görünümlü Sarah Yates’i oynayan Sarah Brooks için kullanamıyoruz… Zira Sarah Brooks’un gözlerinde, Sarah Yates’in içindeki şeytani kötülük ve nefret ateşini göremiyoruz bir türlü…
Belki, yine klasik bir laf olacak ama diğer yorumlarımızda olduğu gibi “spoiler vermeden” yazılmayanları yazmaya, anlatılmayanları anlatmaya, söylenilmeyenleri söylemeye çalıştığımız bu satırlar, tadilattaki evin maliyeti dışında oldukça düşük bir bütçeyle çekildiği her halinden belli olan filme ilişkin ilk tespitimiz olsun…
İlk önerimize gelince:
O hakkımızı da bu kez; “Beyond the Sky” (2018) filmi için yazdıklarımızın bir kısmını tekrarlamış olmak pahasına, “gelecek vadeden” yönetmenlerin “ilk filmlerini” arşivleme hobisine sahip olan sinemasever dostlara, “Bu filmi arşivlerinize, bugüne kadar yapımcı olarak tanıdığımız Travis Stevens adını da takip listelerinize eklemeyi unutmayın” diye seslenerek kullanmak isteriz…
Sonuç olarak, kendi değerlendirme sistemimiz içinde puan olarak 3 verdiğimiz bu film için önerimiz de, olumsuz yorum ve puanlara aldırmadan, “bir şans da siz verin” şeklinde olacak…
Keyifli seyirler,
Son bir not:
Tüm hakları bize ait olan bu yorumun orijinali; bir başka mecrada tarafımızca, 21 Kasım 2019 günü saat 01.32’de yazılarak paylaşılmıştır...
Prömiyeri, 10 Mart 2019’da South by Southwest Film Festivalinde (SXSW) yapılan ve 25 Ekim 2019 tarihinde Amerika’da vizyona giren filmin, hâlihazırda IMDB, Rotten Tomatoes ve Metacritic gibi mecralarda ciddiye alınacak miktarda oydan oluşan bir izleyici ve yorumcu puanı ortalaması mevcut değil…
O nedenle bizde, bilgisayar başında üretilen görsel efektlerden çok Dan Martin’in de içinde yer aldığı özel efekt bölümü ile makyaj ekibinin hünerlerinin öne çıktığı bu filmi, her zamanki gibi önceliği oyuncu kadrosuna vermek suretiyle bizzat kendimiz mercek altına alarak incelemeye ardından da puanlamaya çalışacağız…
Bunun için de, senaryosu korkunun “gore” ve “paranormal” alt kategorilerinin “haunted house / lanetli ev” konsepti içinde harmanlanarak sunulan filme ilişkin ilk tespitimizi, sonrasında da naçizane ilk önerimizi paylaşalım istiyoruz…
Bu bağlamda da işe; eğer filmin başkarakterinin Jack Nicholson’ın “The Shining” (1980) de canlandırdığı Jack Torrance karakterine benzer bir tarzda, önce gerçekler ile hayaller arasında ayrım yapma yetisini sonra da aklıselimini yitirerek çıldırma noktasına geldiği ve böylelikle de işlerin çığırından çıktığı filmlerden hoşlanıyorsanız karşımızdakinin, tam da size göre bir film olduğunu söyleyerek başlayabiliriz…
Elbette hiçbir şey birebir aynı ilerlemiyor…
Örneğin bu filmde, kapalı mekân olarak “the Overlook Hotel” yerine (Travis Stevens’ın yapım şirketi Snowfort Pictures’ın yönetim binası olarak düzenlenmek üzere satın alınan ve) gerçekten de tadilatta olan üç katlı kocaman bir ev kullanılırken, balo salonundaki hayali dans gösterisinin yerini de, (spoiler olmasın diye adını vermeyeceğimiz) finaldeki bir başka hayali gösteri almış…
Filmde dikkat çeken bir diğer karakter de, sokağın karşısındaki kilisenin papazı olarak bu hayaletli evi yıllardır izleyen Ellie Mueller (Karen Woditsch)…
Elinden viski bardağı düşmeyen Ellie’yi de, “Pet Sematary” (1989) filminin Jud Crandall’ına (Fred Gwynne) benzetebilirsiniz…
Tabii yukarıda da vurguladığımız gibi burada da, kesinlikle bire bir olan bir benzerlikten değil de şöyle bir esintiden söz etmeye çalışıyoruz… Ki, zaten Stephen King’i bire bir kopyalayan bir senaryo da, herkes açısından son derece sıkıntılı olurdu…
Filmin başrolünde oynayarak Don Koch karakterini canlandıran (profesyonel güreşçilik yıllarında ringlerde kullandığı adı ile) C.M. Punk yani Phillip Jack Brooks, oldukça iyi iş çıkartmış…
Ancak aynı olumlu şeyleri, Dennis Harvey’in, filmin SXSW’deki gösteriminin ardından Variety için 14 Mart 2019 tarihinde yazdığı yorumunda olduğu gibi ne yazık ki, “ponpon kız” görünümlü Sarah Yates’i oynayan Sarah Brooks için kullanamıyoruz… Zira Sarah Brooks’un gözlerinde, Sarah Yates’in içindeki şeytani kötülük ve nefret ateşini göremiyoruz bir türlü…
Belki, yine klasik bir laf olacak ama diğer yorumlarımızda olduğu gibi “spoiler vermeden” yazılmayanları yazmaya, anlatılmayanları anlatmaya, söylenilmeyenleri söylemeye çalıştığımız bu satırlar, tadilattaki evin maliyeti dışında oldukça düşük bir bütçeyle çekildiği her halinden belli olan filme ilişkin ilk tespitimiz olsun…
İlk önerimize gelince:
O hakkımızı da bu kez; “Beyond the Sky” (2018) filmi için yazdıklarımızın bir kısmını tekrarlamış olmak pahasına, “gelecek vadeden” yönetmenlerin “ilk filmlerini” arşivleme hobisine sahip olan sinemasever dostlara, “Bu filmi arşivlerinize, bugüne kadar yapımcı olarak tanıdığımız Travis Stevens adını da takip listelerinize eklemeyi unutmayın” diye seslenerek kullanmak isteriz…
Sonuç olarak, kendi değerlendirme sistemimiz içinde puan olarak 3 verdiğimiz bu film için önerimiz de, olumsuz yorum ve puanlara aldırmadan, “bir şans da siz verin” şeklinde olacak…
Keyifli seyirler,
Son bir not:
Tüm hakları bize ait olan bu yorumun orijinali; bir başka mecrada tarafımızca, 21 Kasım 2019 günü saat 01.32’de yazılarak paylaşılmıştır...
- En son Beyazperde eleştirileri
- En İyi Filmler
- Basın Puanlarına Göre En İyi Filmler