Beyazperde
Hesabım
Ortalama puan
3,0
1 Puanlama
5
0 Eleştiri
4
1 Eleştiri
3
0 Eleştiri
2
0 Eleştiri
1
0 Eleştiri
0
0 Eleştiri
Sırala
Filtrele:
Hepsi
“I Carry You with Me (Te Llevo Conmigo)”: duyguyu kuru melodrama çevirmeden, iki insanın sevgi, aidiyet ve hayatta kalma mücadelesini çok incelikli anlatıyor. Benim de hoşuma giden taraf, belgesel gerçekliğiyle kurmaca sinemayı bir araya getiren cesur formu oldu. Film, yönetmen Heidi Ewing’in yıllarca tanıdığı gerçek çiftin (şef Iván García ve Gerardo Zabaleta) yaşamından yola çıkıyor; ilk bölümlerde gençlik yıllarını oyuncular canlandırırken, ilerleyen kısımlarda gerçek Iván ve Gerardo’yu bizzat görüyoruz. Bu hibrit tercih, hikâyeye hem yakınlık hem de yankı kazandırıyor.
Hikâye omurgası iki ana eksende akıyor: Meksika’da gizli saklı yaşanan bir aşk ve “Amerikan rüyası”nın bedelleri. Iván’ın şef olma arzusu ile Gerardo’ya duyduğu aşk arasında sıkışması, göç kararını bir romantizm jesti olmaktan çıkarıp hayatta kalma güdüsüne bağlıyor. Filmin yemek motiflerini sevmemin nedeni de bu: Iván’ın belleği ve kökleri, tarifler ve tatlar üzerinden canlı tutuluyor; ABD’de kurduğu lokantalarda menü adeta bir hafıza defterine dönüşüyor. (Gerçek hayatta Iván’ın Williamsburg/Brooklyn’de Mesa Coyoacán ve Zona Rosa’yı işletmesi ve mutfakta “memleketin hafızası”yla çalışması, filmde gördüğümüz temaları bire bir besliyor.)
Biçimsel olarak film; Enat Sidi’nin kurgusuyla geçmiş-şimdi arasında akışkan geçişler kuruyor, Juan Pablo Ramírez’in elde kamera yaklaşımı da karakterlerin kırılganlığını yalın bir estetikle taşıyor. Jay Wadley’in müzikleri, duyguyu “yönlendiren” değil “eşlik eden” bir çizgide kalarak filmin gerçeklik hissini koruyor. Bu ekip bilgisinin altını çizmek değerli; çünkü anlatının nazik tonunu bozmadan seyirciyi içine çeken şey, tam da bu kolektif işçilik.
Küçük bir çekincem de olsun: Hibrit yapı bazı izleyicilerde ton kırılması hissi yaratabilir; kurmacadan gerçek kişilere geçiş, duyguyu yükseltirken klasik dramatik çözüm beklentisini de kırıyor. Ama bana göre bu tercih, filmin söylediklerini daha dürüst kılıyor; kapanışın melankolik ama içten tınısı da buradan geliyor.
Puanım:
Hikâye omurgası iki ana eksende akıyor: Meksika’da gizli saklı yaşanan bir aşk ve “Amerikan rüyası”nın bedelleri. Iván’ın şef olma arzusu ile Gerardo’ya duyduğu aşk arasında sıkışması, göç kararını bir romantizm jesti olmaktan çıkarıp hayatta kalma güdüsüne bağlıyor. Filmin yemek motiflerini sevmemin nedeni de bu: Iván’ın belleği ve kökleri, tarifler ve tatlar üzerinden canlı tutuluyor; ABD’de kurduğu lokantalarda menü adeta bir hafıza defterine dönüşüyor. (Gerçek hayatta Iván’ın Williamsburg/Brooklyn’de Mesa Coyoacán ve Zona Rosa’yı işletmesi ve mutfakta “memleketin hafızası”yla çalışması, filmde gördüğümüz temaları bire bir besliyor.)
Biçimsel olarak film; Enat Sidi’nin kurgusuyla geçmiş-şimdi arasında akışkan geçişler kuruyor, Juan Pablo Ramírez’in elde kamera yaklaşımı da karakterlerin kırılganlığını yalın bir estetikle taşıyor. Jay Wadley’in müzikleri, duyguyu “yönlendiren” değil “eşlik eden” bir çizgide kalarak filmin gerçeklik hissini koruyor. Bu ekip bilgisinin altını çizmek değerli; çünkü anlatının nazik tonunu bozmadan seyirciyi içine çeken şey, tam da bu kolektif işçilik.
Küçük bir çekincem de olsun: Hibrit yapı bazı izleyicilerde ton kırılması hissi yaratabilir; kurmacadan gerçek kişilere geçiş, duyguyu yükseltirken klasik dramatik çözüm beklentisini de kırıyor. Ama bana göre bu tercih, filmin söylediklerini daha dürüst kılıyor; kapanışın melankolik ama içten tınısı da buradan geliyor.
Puanım:
- En son Beyazperde eleştirileri
- En İyi Filmler
- Basın Puanlarına Göre En İyi Filmler