Sarhoş Atlar Zamanı eleştirileri

bende bir önceki arkadaşın dediği gibifilmi görünce sewinçten resmen havalara uçtum ve cebimdeki son parayı da filmin cd’sine vererek otobüssüz olarak eve gitmek zorunda kaldım ama buna değdi.mükemmel bir filmdi,insanı derinden etkileyen ve hüzne boğan bir film.bir başyapıt...

İRANLI YÖNETMENDEN YÜZÜNÜZE TOKAT YEMİŞ GİBİ HİSSEDECEĞİNİZ BİR SİNEMA HARİKASI

Mükemmel bir film... çok etkili bir anlatım.. ajitasyona yer verilmeyen ve izleyicinin yorumuna bırakılan final ise kendi adıma çok iyiydi ve umut vericiydi.. çocuk oyuncular harika.. bahman ghobadi aldığı ödülleri kesinlikle hak etmiş... mutlaka izlenmeli.. sarhoş atlar zamanı 10/10

Git gide modernleşen bir dünya, modernliğe kurban edilen bazı değerler… Refleksleri körelen ve boşaltılan alanları doldurmakta sıkıntı çeken medeniyetimizin elinden gelen tek şey, hayatiyetimizi muhafaza etmek adına bizlere nostalji bağlamında birtakım egzotik tasavvurlardan dipnotlar sunmak oldu artık. Teknik sahada benzeri görülmemiş bir mesafe katedildi son yüzyılda. Bunun yanısıra insanı dinç tutan ve yaşama mana atfeder niteliğe sahip bazı kutsal bağlar hasır altı edildi sessizce. Büsbütün bu kıskaçların eşiğinde kalan insanlar için tek çıkar yol, ‘’ayak bağı’’ ilan edilen motiflerin hatırlanması ve tekrardan yaşamsala ikame edilmesi gibi görünüyor. Böyle bir kaotik ortamda insanları ‘’varolmak bir ağırlık değil, bir lütuftur’’ şiarına sevk eden koridorların açılması gerekir; ve nitekim azımsanamayacak sayıda insan bu tür işlerin peşinden koştu ve koşacak gibi. Kimileri edebiyatı bu amaç doğrultusunda bir vasıta olarak kullandı/kullanacak, kimileri müziği, kimileriyse sinemayı… ‘’Sarhoş Atlar Zamanı’’ tam olarak yukarıda zikretmeye çalıştığım boşlukların içine cuk diye oturan bir film.

Her ne kadar ünlü ressam Mondrian, hayat dengeye kavuştukça sanat ortadan kalkacaktır, derken haklıysa da dünya, ‘’denge’’yi altüst edecek derecede zıvanadan çıkmış insanların gözetiminde dönüyor ve sanatın deveranı, gün geçtikçe birilerinin kulağına daha yüksek bir sesle gerçeği fısıldıyor. Tıpkı Şeyh Galip’in yüzyıllar öncesinden bütün insanlığa seslendiği gibi:

‘’birden bire bul aşkı/manayı

bu tuhfe bulanındır
Modern sinema dünyasında -kanaatimce- özellikle İran filmleriyle dünya çapında bir piyasa alanına kavuşan edilgen/sıradan insanların hayatları, barındırdıkları güçlü ulvi-sülfi tasavvurlar münasebetiyle bizlere yaşama değer biçme ve doğru-eğri ayırdını kanıksama yolunda adeta derin bir eklektizm takdim etmekte. Edilgen Hayatlar, sahip oldukları ailevi, toplumsal ve geleneksel dinamik bağlar vesilesiyle toplumsallığın içerisinde yüce duygularını çarçur etmekten sakınmayan bizlere büyük bir coşkunlukla, ‘’her şey hakikaten güzeldir’’ dedirtiyor.

Film, İran-Irak sınırındaki bir köyde yaşayan ve geçimlerini kaçakçılık yoluyla tedarik etmeye çalışan sıradan bir aileyi konu ediniyor. Anne en küçük çocuğu doğurken ölür, baba ise kaçakçı, bir gün sınır eşiğinde mayına basarak paramparça olur. Tüm bu elim olaylardan sonra 4 kardeşin yükü oniki yaşındaki Eyyüp’ün sırtına biner. Kardeşlerinden biri hasta ve ameliyat olsa bile kendisine 7-8 aylık bir ömür biçiliyor, kız kardeşi Rojin bir katır uğrana küçük yaşta evlendiriliyor… Tüm bunların yanında 12 yaşındaki Eyyüp, hasta kardeşini ameliyat etmek için para kazanmak zorunda ve tek çaresi çocuk yaşına rağmen: kaçakçılık. Ve tabi bir de kış şartlarında dirliğinin sağlaması için sarhoş edilen atlar…

Hikaye, aynı coğrafyayı paylaşan bizlere pek yabancı değil. Ancak güncel haberleri yorumlama ve bunlara bir bütünlük atfetme ihtiyacı duyanlara, muazzam bir farkındalık katmaya aday. Zaten Valery’nin de ifade ettiği gibi sanat eserinin amacı, bizlere gördüğümüz şeyi daha önce görmemiş olduğumuzu öğretmesi değil mi? Haber konusu olan aynı türden olaylar, hakikat peşinde koşma iddiasındaki bizler için birer medyatik meta kıvamında ne yazık ki. Ancak iş estetik alana döküldüğünde gerçek manada mahiyetini dışavurabiliyor. Söylendiği gibi, ilk görüş etiktir, estetik daha sonra gelir…

Mükemmel bir film... çok etkili bir anlatım.. ajitasyona yer vermeyen ve izleyicinin yorumuna bırakılan final ise kendi adıma çok iyiydi ve umut vericiydi.. çocuk oyuncular harika.. bahman ghobadi aldığı ödülleri kesinlikle hak etmiş... mutlaka izlenmeli.. 10/10

Bahman Ghobadi, Kaplumbağalar da Uçar filmindeki gibi güzel bir film çıkarmış ortaya ... 10 üzerinden 10 puan ...Hayatın içinden, belgesel tadında bir film ... Yönetmeni belki de bu yüzden tebrik ediyorum.Hayatın kendisini, allamadan pullamadan, olduğu gibi aktarıyor bizlere ... Rol yapmak yok, abartılı aksiyon sahneleri, görsel efektler yok, göz boyama yok, hayatın kendisi var ...Doğuda ve dünyanın görmek istemediğimiz bir tarafında insanlar ne zor şartlar altında yaşıyor değil mi? Doğa şartlarının olumsuz etkisi, işsizlik, yoksulluk, medeniyetten uzak bir görüntü ... Acaba bizler bu şartlarda yaşamak zorunda kalsaydık, ne hissederdik, ne yapardık? Çok zor gerçekten ... Burada yaşayan insanlara Allahtan kolaylık ve sabır diliyorum ...

mükemmel diyorum başka da bir şey demiyorum.

ABD’li oyunculara taş çıkartacak cinsten oyunculuklar gördüm bu filmde...Hepsini tebrik ediyorum ve Bahman Ghobadi’yide...10/9Çok sürükleyiciydi film, sıkılmadan izledim...80 dakika sanki 10 dakkika gibi geldi bana...Mutlaka izleyin ve bu filmi izlerken yaşadığınıza şükredin...Ayrıca Madi’yede çok üzüldüm...Çocuk mu yoksa gençmi anlamadım...Yaşlı görünüyordu...

insanın yüzüne tokat gibi inen bir film..Kaplumbağalar da uçar´dan 3 gömlek daha iyi..sonu da çok iyi! 10/10

Bir film ancak bu kadar ince ayrıntılara sahip olabiliri hayatın mansını bilmeyenlere tam bir derslik film izlemeden gecmeyin yok böyle bir film

kalıplara sığmaz bir film izlenmeli iran filmlerine zaten büyük ilgi duyarım ve benim gibilere tavsiyemdir mutlaka izleyin beğenmezseniz bana gelin

işte konu,işte oyunculuk budur...

işte bu ortadoğuda ne gibi cevherlerin olduğunu yüzümüze tokat gibi vuran bir baş yapıt kesinlikle seyredilip düşünülmeli........