Perfect Days eleştirileri

Filmin sinematografisi oldukça başarılı; bu da iki saatlik durağan senaryonun izlenebilir hale gelmesini sağlıyor. Açıkçası görsel açıdan etkileyici bir çekim söz konusu olmasa, mevcut senaryosu ile çok daha zayıf bir noktada kalacağını düşünüyorum.

Baş karakterle empati kurabilen bazı izleyiciler filmle bağ kurmayı başarmış. Ancak bir o kadar kişi de filmi durağan bulup sıkıldığını ifade ediyor. Zaten bu tarz yapımlar biraz böyledir; yorumlar kutuplaşmış şekilde karşımıza çıkar.

Ben filmi tuhaf bir şekilde kendini izlettiren bir yapım olarak gördüm. Her ne kadar durağan ilerlese de sanki her an bir hareketlenme olacakmış hissini veriyor; fakat o hareketlenme pek gelmiyor. Yeğeniyle olan sahneler ve sahilde geçen son sahne dışında neredeyse yaprak kımıldamıyor. Açıkçası ben bağ kurabilen kitleden olamadım.

Büyük şehirler bu tarz insanlarla dolu. İstanbul’da yaşayan biri için böylesi bir filme ihtiyaç var mı, sanmıyorum. Kafamı biraz kaldırdığımda bu tarz bir hayata tanık olmakta zorlanmıyorum. Dolayısıyla belgesel tadında bir yapıma ihtiyacım yoktu.

Filmde kuşak çatışması da dikkat çekiyor. Japonya’nın eski topraklarının bildiğimiz Japon kültürüne çok yakın olduğunu, ancak yeni kuşağın Avrupa’nın yozlaşmış zihniyetiyle ciddi bir değişime uğradığını fark ediyoruz. Bu da Japon kültürü hakkında önemli çıkarımlar yapmamıza fırsat tanıyor.

Birine özellikle önereceğim bir yapım değil. Ancak denk gelindiğinde, kişinin ruh haline bağlı olarak etkileyici olabilir. Yine de ben “izlenmesi gerekenler” listeme dahil etmezdim.