Sly eleştirileri

Sly'ın hayat hikayesi bittiğinde sanki tanıdığım ve çok sevdiğim birinin beni etkilemiş gençliğime yön vermiş bir insanın kendi hayat hikayesiyle nereden başlanacağı, nasıl devam edeceği ve nerede biteceğine dair bir özdeşleşme yaşadım. Çünkü onu ilk Rocky ile gördüm. Daha on altı yaşındayken ilham kaynağım olmuştu. Kafamın içine "istediğin neyse bunu başarabilirsin"i kazımıştı. Zor bir hayatın içinden gelmişti. Ben de öyleydim. Onun yolculuğunda kendimi bulmuştum.
Yaş ilerledikçe Mücadele, geçen zaman, hayatın gerçekleri, yorgunluk, belki de istediğim her şeye ulaşamamanın verdiği kırgınlık... Ve 2006'da yaptığı Rocky Balboa ile bir kez daha kaybettiğim o duyguları yeniden canlandırmıştı.
İnanılmaz bir öngörüsü olduğunu düşünüyorum. İnsanların ne istediğini biliyor ve anlıyordu. Aksiyon yıldızı olmasına rağmen yazdığı repliklere şaşırıyordum. İnanılmaz zekice ve nükteliydi. Belgeselde bunun arka planını daha iyi görüyorsunuz. Gençliğimizde lazım olan başarının ateşini yakmamızı sağlamıştı Sly. Son zamanlarda çıkardığı Expendables gibi aksiyon yıldızlarıyla dolu filmleriyle bunu uzun süre ayakta tuttu. Onu duygusal sahnelerde görmeye nedense dayanamıyorum. Creed'i o yüzden sevemedim ama Rocky 6'da işler çok farklıydı. Onca başarıdan sonra hayatın durağanlaşması asıl meselenin o süreçlerin sonunda tek başına kaldığın andı. Rambo öyleydi. Son sahnesinde sallanan sandalyede yaralı ancak hala nefes alıyordu. Mesele bu değil mi? Nefes aldığın sürece vurmaya devam etmek.
Yine yaptı yapacağını Sly. Hayat hikayesini izlemek için o kadar heyecanlandım ki. Bir yönden korkuyordum. Tam aklımdan çıkmışken beni yeniden o sarmalın içine sürüklemesine katlanabilir miydim? Duygusal anları, babasıyla yaşadığı süreçler ve eninde sonunda ne olursa olsun insanın affedebilmesi üzerine yaptığı kısa anekdot gözlerimin dolmasına sebep oluverdi. Kötü adamların finalde kazanmasını istemediği için yazmıştı hep. Koca yürekli dev adam.
Bana kattığın her şey için teşekkürler Sly.