Öldüren Oyun eleştirileri

2x2 eşittir nasıl hep aynı sonucu veriyorsa bu filmlerde de durum buna benziyor. ancak bir değişiklik var o da 2x0=0 hatta boş küme. bir film daha ilk saniyesinden kendisini bu kadar mı belli eder. abartmıyorum yav. cidden daha ilk saniyeden.Öldüren Oyun gibi her yıl gırla film çekiliyor. artık diyecek değişik bir şey bulamıyorum. çünkü hepsi birbirinin aynı. bu film hakkında yazdıklarımın içinden sadece isimleri değiştirerek onlarca filme aynı yazıyı kullanabilirim. hem uğraşmam, parmaklarım yorulmaz. ama ben bunu düşünürken ’sözde korku filmi’ manyakları sinemacılar bu filmleri bıkmadan, usanmadan, yorulmadan ve utanmadan çekmeye devam ediyorlar. e bu filmleri ayakta tutan azımsanmayacak bir seyirci kitlesi de mevcut. benim etrafımda da bu arkadaşlardan tonla var. zevk meselesi diyecem ama, bir insanın dolaplar dolusu giysisi varken ne diye yılın 365 günü aynı giysiyi giysin ki. anlamıyorum.Madem sevmiyon bu filmleri niye izliyosun o zaman diyecek olursanız cevabım şöyle: bende de bi rahatsızlık var da ondan. böyle filmlerin genelinde filmin ortama %1-2’lik kısmının enteresan bir sahneden oluşması.(Uyarı: ’Öldüren Oyun’ adlı filmde o da yok!) Bu ’sözde korku filmi’ manyaklarının akıllarına onca klişenin yanında(özellikle belirtmek istediğim bir tanesi var ki artık o sahneler için söyleyecek bir şey bulamıyorum; şu ’dan’lı sahneler yok mu. Bu sahneler hani geri zekalı bir arkadaş grubu içerisinde, son derece meraklı(ölümü bile göze alacak derecede) arkadaş, çok sessiz bir ortamda dikkatle birşeye bakarken diğer bir gerezekalı arkadaş güya hiç beklenmedik bir anda, nedense sessiz olunması gerekirken, sert bir şekilde, güya meraklı arkadaşına seslenmeden önce omzuna dokunurken -vururken- arkadan verilen dannnn diye ani bir ses güya korkmamıza sebep olunan sahnelerdir. yani hiç sormayın korkudan n’pacağımı şaşırıyorum böyle sahnelerde! Herhalde anlatabildim filmin ne olduğunu. zaten konusundan bahsetmeye gerek yoktur. böyle filmlerde ’dannn’ olsun yeter. bi de 9 canlı katiller var tabi. o konuya hiç girmeyelim isterseniz.(3)

ya açık söyleyeyim, beğenmedim. teenslasherlara özel bir ilgim ve sinemada en sevdiğim tür olmasına rağmen, bu, gerçekten de iyi değildi. yüksek tempolu müzik ve ses efekleri basması, korkmanıza yol açmanın aksine, hafif bir baş ağrısı bırakıyor sinemadan çıktıktan sonra. üstelik birinci kişi görüş açısından olduğumuz merdivenden inme, bir yerlere gitme gibi hızlı kamera hareketleri gerçekten yoruyor. oldukça uğraşarak iyi yanlar bulmaya çalıştım. her karekterin birbirinden farklı olması (görsel açıdan) iyiydi. çünkü bu tarz teenslasherlarda, birbirine benzeyen karakterlerin olması olayı karışıklaştırıyor. gerçek efsaneler 2 (urban legends 2) de birbirine benzeyen, renkli gözlü, yakışıklı 3 yada 4 erkek karekter vardı. hangisinin öldüğü alamanız biraz zaman alıyor.

ayrıca ilk yarıdaki esprili diyaloglar (Marlyn Monroe-Marlyn Manson yada tuvaletteki "yanda biri var mı?" gibi) işe biraz olsun zeka kıvılcımları ve eğlence katsada, ikinci yarıda olanlar herşeyi bitiriyordu. ilk yarıda sadece bir kişinin ölmesi, ikinci yarıda herkesin üst üste rahmete kavuşmalarıyla ipler iyice kopuyor. öyle bir noktaya geliyorki, 2-3 kişinin nasıl öldüğünü bize gösterme gereğinde bile bulunmuyor. çünkü o sırada başkaları ölmekle meşgul.

herşey bir yana ilk baştaki ruh çağırmaya karar verme kısmı bile çok saçma. en büyük "zevklerden" bahsederlerken, konunun ruh çağırmaya gelmesi gerçekten komik. bu ruh çağırmaya başlamak olayını başka bir şekilde aktarıp bağlayabilirlerdi.

bunlara ek olarak klişe yığınlarının üst üste gelmesiyle, saatinize bakma gereğinde bulunuyorsunuz filmdeyken. psikopat ve kötü sanılan, ama sonradan iyi olduğu anlaşılan, çirkin yaşlı ev sahibi; aileyle ilgili bilinmeyen bir geçmiş; ruh çağırma olayının bu ailevi sorunlarla bağlanması gibi klişe yığınları çok sıkıyor. üstelik filmin savunduğu "ruh ancak, seansa katılan herkesin ölmesiyle geri gider" mantığı, filmin finaliyle çelişiyor. film zaten sık sık kendi kendisiyle de çelişiyor. ruh çağırma olayını ciddi ciddi anlatmayla, ti ye alıp anlatma arasında sık sık gidip geliyor.

filmin Final Destination (Son Durak) gibi klasikleşmeye aday bir teenslasherla karşılaştırılması ise üzücü. oradaki ruh, zeka, yaratıcılık ve gerilim, long time dead'in 1 karesinde bile yok.
sonuç olarak, ilk yarıda fena gitmesede, ikinci yarıda kendini salan, ruh çağırma olayını ciddiye almayla ti ye alma arasında sık sık gidip gelen, ne germeyi ne de korkutmayı başaran bir film var ortada.

cidden klasik korku filmi die tabir edilen türden olmanın dışına çıkamio film maalesef aynı konu aynı son şu senaryoyu bi değiştirin artık!!!!

ya tamam..ruh çağırma olayı falan gayet güzel ama katilin wampir tipli olması filmi batırmış.filmin başında korksanız bile filmin sonunda o gözleri dönen elemanı gördügünüz zaman güleceğiniz geliyor.sonu cok kötü..daha da ii olabilirdi..vasat..

dandik bence izlenmeye değmez.

bir grup genç maksat eğlence eğlence olsun diye cin cağırırlar vee sonunda hepsi teker teker öldürülürlerr.bu sizede biraz tanıdık gelmiyor mu??artık yeni seyler gormekk istiyoruz bunlar bizi korkutmuyor