Yedinci Mühür eleştirileri

Bir adam azraile karşı satranç oynarken; hayat ile, ölüm ile, tanrının var oluşu ile ilgili bazı cevaplar arıyor. Bu arada ölüm ile satranç oynama fikri çok ama çok özgün ve çok dahice. Bu fikir, her ne kadar
filmin özü gibi görünse de, yanından bile geçmiyor. Sadece alt bir hikaye.

Filmin IMDb puanını bu kadar yüksek görünce ve özetini okuyunca çok iyi bir şey beklemiştim, sonuçta Bergman gibi bir usta yapmış. Zaten genellikle böyle filmleri severim, hele filmde iyi bir hikaye ve iyi bir karakter alt yapası varsa o filme taparım. Ama bu filmde hiçbiri yoktu.

Filmde hikaye denen hiçbir şey yok. İtiraz edemem, başlangıç sahnesi ilginç görünüyordu. Daha sonra beni büyüleyecek ya da bana filmin sonunu merak ettirecek bir şey bekliyordum ama yoktu. Filmin birçok sahnesi ilginizi hiç çekmiyor. İlerleme o kadar yavaştı ki sanki 90 dakikalık bir film değil de 150 dakikalık film izlemiş gibi hissettim. Diyaloglar o kadar kötüydü ki sürekli dikkatim dağılıyordu. Block ile ölüm arasında çok az sahne vardı, üstelik ekrana geldiklerinde ise pek fazla heyecan alamadım. Filmde bağlanacak bir karakter yoktu, sadece rastgele karakterler vardı, isimlerini bile duymuyorsunuz. Kısaca, bu başyapıtı(!) herkesin anladığı kadar anlayacak beynim yok.

Bazıları filmde olan her sahneyi, her diyaloğu ayrıntılarına kadar inceleyip Bergman'ın ne demek istediğini yorumlayabilirler ve onlara da sonsuz saygım var. Ama benim gözümde bu filmin incelenmeye değecek hiçbir tarafı yok.