400 Darbe eleştirileri

Truffaut'un önemli filmlerinden biri,küçük çocuğun oyunculuğu gerçekten çok doğal.Paris'i hep görkemi ve ışıltısıyla gördük filmlerden bu filmdeyse daha farklı bir perspektifle çizilmiş.Sinema tarihi açısından kesinlikle önemli bir yapıt

Sinema tarihinin ve Avrupa sinemasının en iyi, referans niteliği taşıyan filmlerinden birisi. Yönetmen filmde okul, aile, çocuk yetiştirme, toplum gibi birçok konuyu sorgulamış ve ortaya da gayet samimi, cesur ve sert bir film ortaya çıkmış. Her bünyeye iyi gelmeyebilir, çünkü çok gerçekçi ve yalın. Lakin akıldan çık(a)mayacağı da kesin (İzleyeli 8 küsür yıl geçmiş birisi olarak bunu garanti edebilirim en azından :) )

François truffaut bu filmle cannes film festivalinde en iyi yönetmen ödülünü kazanmış ve kesinlikle hak etmiş.. ince işlenmiş senaryosu ve sade anlatımı ile etkili bir film 400 darbe.. açılış sahnesindeki lüks, modern paris ile finaldeki şehirden uzak, ücra deniz kıyısı görüntüleri çok anlamlı ve etkili.. başroldeki çocuk oyuncu başarılı.. ajitasyona yer verilmeden anlatılan yaşadığı durumlar etkili.. keşke film müzikleri daha iyi olsaydı.. sonuç olarak akıcı, güzel bir film.. özellikle ilk yarım saati ve finali oldukça etkili.. 8/10

Bence Truffaut, oyuncu seçerken gerçekten bi hayat kadınıyla beraber olmuş çocuklarla röportaj formatında çekimler yaptı ve Antoine rolundeki Jean-Pierre Léaud'ü böyle seçti. Sonra da bu görüntüyü filmde ensona ekledi. Başka türlü bu kadar gerçekçi olamaz.

Müthiş haz aldım izlerken...Güzel bir hikaye kaliteli bir biçimde usta tarafından sunulmuş iyi de edilmiş...

Beni François Truffaut’la tanıştıran ilk film oldu 400 Darbe.Gerçekten de tokat gibi bir film, bir haykırış.Üstelik hiç duygu sömürüsü yapmadan sıcacık sahillere akıyor ve bir sinemsever için unutulmaz dakikalar yaşatıyor.Hiç kuşkusuz yeni dalganın en başarılı filmlerinden biri.

Truffaut'un kendi yaşamından izler taşıyan filmde,kolaylıkla duygu sömürüsüne dönüşebilecek bir hikayeyi yönetmenin gerçekçi bir biçimde anlatması takdire şayan.Paris denilince akla gelen ışıltılı şehir yerine şehrin arka sokaklarındaki yaşamı göstermesi de ayrıca etkili.Jean-Pierre Leaud'un oyunculuğuna hayran kaldım.Özellikle psikologla konuştuğu sahnede.Doğal ve gerçekçi bir film.

Truffaut 400 Darbe ile, Fransız Akademi Sineması'nda görülenin aksine, sıradan bir insanın yaşamının geçtiği evlerde ve sokaklarda çekilen, geleceğin sinemasının ilk örneğini vermiştir. Büyük insanların büyük anlatıları yerine sıradan insanların gündelik hayatlarını anlatan, sağlam ve kusursuz karakterler yerine kırılgan kişilikleri işleyen ve edebi, ağır bir dil yerine günlük yaşamda kullanılan bir dil seçen yepyeni bir sinema anlayışının ilk örneğidir. Her sinemaseverin arşivinde bulunması gereken bir film.

Les Quatre Cents Coups / The 400 Blows / 400 Darbe (1959)Yönetmen : François TruffautCahiers Du Cinema dergisinde film eleştirmeni olarak sinema hayatına başlayan Truffaut'ın ağır eleştirilerine maruz kalan fransız yönetmenlerin, (başarısız olacağı düşüncesiyle) yönetmen koltuğuna Truffaut'ın kendisinin geçmesini ve nasıl bi eser çıkardığını görmek istemeleri sonucu ortaya çıkar 400 Darbe.Film başından sonuna kadar bir çocuğun etrafında seyir izler. Sorumsuz bir anne ve ilgisiz bir üvey babayla aynı evi paylaşmak zorunda kalan bir çocuk; Antoine ( Jean-Pierre Leaud ). Okulda ceza olarak aldığı ödevi akşam yapmaz ve ertesi gün okulu kırar. O gün annesini başka bir erkekle görür. Ertesi gün okula gittiğinde, öğretmeni hesap sorarken ona annesinin öldüğünü söyler. Aynı gün babası okula geldiğinde yalanlar bir bir ortaya çıkar; artık ne eve ne de okula gidemez bizim ufaklık. Çareyi arkadaşıyla saklanmakta bulur,hayallerindeki yerde yani deniz kenarında yaşamak için paraya ihtiyaç duyarlar ve bizim ufaklık babasının daktilosunu çalıp satmaya karar verir ama işler yolunda gitmez, ıslahevine doğru bir yolculuk başlar cepte kalan hayallerle?Filmdeki her kurum her karakter derinlemesine analiz gerektiriyor. Okul kurumu herşeyden önce; geleneksel yaklaşımın izlerini fazlasıyla görmekteyiz burada. Esasicilik eğitim felsefesine göre hareket eden, sınıfta kendini imparator sanan, her hakkı kendinde bulan, şiddetin serbest, hak aramanın yasak olduğu bir okul düşünün? Disiplin adı altında haklarından bihaber yetiştirilen bir nesil, tahtaya ne yazılmışsa onu öğrenecekler,sorgu yok sual yok! Eğer aile de ilgisizse yada çocuğu emanet edeceği yer okulsa tekdüze bir nesil sizi bekliyordur? Antoine için durum tam olarak bundan ibaret, başarı çıtası düşük başlamış bir çocuk eğer zamanında kendini ispatlayamamışsa ağzıyla kuş tutsa nafiledir, takdiri hak etmez,cüzzamlı muamelesi yapılır. Okul onun için kendisi olabileceği bir mekan değildir kısaca?Gelelim aile kurumuna; aile bir çocuğun nefes almaya başlayacağı, özgüven aşılayacağı, ahlaki değerlerini oturtacağı, sevginin saygının tadını ilk olarak tadalacağı ve başkalarına da tattıracağı küçü(ük dünya? Antoine bunların hiçbirini yaşamadı tabiki! 8 yaşına kadar anneannesi bakmış ona, o güçten düşünce de ?mecburen? annesi almış yanına. Evde üvey baba var, çocuğa nasılsın diye soran yok, tek soruları yüksek bir not alıp almadığı? anne-babanın olaylara yaklaşımı o kadar enteresan ki;o çocuğu karşısına alıp bir kere bile dinleme ihtiyacı hissetmeyen bir baba çocuk yalan söylediği için tokat atabiliyor. Sorgu yok, anlamaya çalışmak yok, dinlemek yok, suç-ceza prensibi işliyor? anne apayrı bir telden çalıyor zaten, o kendi hayatını yaşamanın hasretiyle yanıp tutuşuyor. Oğlunun veda mektubunu dinlerken kadının aklına takılan soru ?neden senin değil de benim öldüğümü söylüyor? oluyor. Bu kadar vazifesini mükemmel icra ettiğini düşünen bir anne işte? çocuk bu ikilinin her tartışmasına şahit olurken aynı zamanda fazlalık olarak göründüğüne de şahit oluyor her seferinde. Ve biz bu çocuktan hala dürüst olmasını mı bekliyoruz? Zaten kendisine neden yalan söylüyorsun diye sorulduğunda verdiği cevap ona ne kadar değer verildiğinin kanıtı; ?doğruyu söylesem de bana inanmıyorlar, bu yüzden yalan söylemek kolayıma gidiyor.? Aile de onun için kendisi olabileceği bir mekan değildir kısaca?Yorum duygu sömürüsü gibi gelebilir ama inanın değil. Filmde herşey tüm yalınlığıyla hiçbir süsleme ve abartıya yer verilmeden olduğu gibi aktarılmış bize. Zengin muhitler seçilmemiş, olduğu gibi yansıtılmış perdeye yaşamlar? yönetmen aslında bir nevi kendi geçmişini taşımış beyazperdeye. (yönetmende evlilik dışı bir ilişkiden dünyaya gelmiş,anneannesiyle büyümüş,ıslahevinde kalmış?) Cannes film festivalinde ?en iyi yönetmen? ödülü ayrıca ?en iyi senaryo? dalında oscar ödülü getirmiş bu film yönetmene. Unutmadan ekleyelim 400 Darbe Fransızcada ?okulu kırmak? anlamına geliyormuş. Bu siyah-beyaz filmi izlerken bir öğretmen ve geleceğin annesi olarak kendimi sorgulama fırsatı buldum birkez daha. Bir çocuğu yalnızlığa itmenin onda bıraktığı etkiyi çok iyi anlatan, bu psikolojiyi harikulade işleyen bi yapıt. Mutlaka izlenmeli?.

Final sahnesi beni tepeden tırnağa sarsmıştır. Tüm zamanların en iyilerinden...

Film az ve öz işlenen temasıyla dikkat çekiciydi.Küçük Antoine (Jean-Pierre Léaud) özellikle başarılıydı.Genel itibariyle etkileyici bir dram çıkmış ortaya...
10/8

Filmdeki olayların,günümüz olayları ile hala uyuşması çok müthiş bir bulgu,ileri görüşlülük kavramını bu film ile idrak etmek o kadar mümkün kü, ön yargısız izleyin derim...

klişeleşelere yer vermeden hayallerimizi,düşüşlerimizi,isyanlarımızı anlatıyor bu film.kaç 400 darbe sunuyor da önümüze biz antonie ile ayakta duruyoruz.

3 kez izleme imkanına sahip olup izleyemediğim filmi en sonunda 4.sünde izleyebildim.çok etkilenmiştim.ama en çok biçim olarak,çünkü içerik çok da sıradışı gelmedi bana.bilmiyorum belki de hepimiz genelde çocukluğumuzda hayalkırıklığı yaşamış ve hayattan bir adım uzaklaşmışızdır;ama sanırım ben bunu artık benimsedim ve bu konu o yüzden çok ilgi çekici gelmedi.aynı hafta içinde bu filmden sonra 5 truffaut filmi daha izledim ve anladım ki aslında çokı daha ilginç içeriğe sahip filmleri var yönetmenin.özellikle ''jules et jim'' ve ''kadınları seven adam'' gibi.ama yine yanılmıyorsam bu film yönetmenin ilk filmi ve harika bir başyapıt,benim için biçim olarak...

sinema tarihinin en önemli filmlerinden birisi yeni dalganın akımının kilometre taşı......