Özgür ve Özlem’in yolları bir tesadüf sonucu kesiştiğinde, hayatları bambaşka bir yöne evrilir. Yüz körlüğü rahatsızlığı nedeniyle insanları yüzlerinden ayırt edemeyen Özgür, dünyayı sesler, tavırlar ve küçük detaylarla tanımayı öğrenmiştir. Özlem ise çevresindekiler tarafından hep görmezden gelinmiş, varlığı fark edilmeden yaşamayı alışkanlık haline getirmiştir.
Bu iki yalnız ruhun karşılaşması, görünmez bağlarla örülü içten bir ilişkiye dönüşür. Özgür, hissettiği şeyin aşk olup olmadığını anlamaya çalışırken, Özlem ilk kez biri tarafından gerçekten fark edilmenin güveniyle kendine yeni bir yer açar. Aralarındaki bu kırılgan ama güçlü bağ, her ikisini de kendileriyle yüzleşmeye ve içsel bir değişime zorlar.