Robinson’u bir karakter olarak nasıl tanımlarsınız? Role çalışırken ya da oynarken ona ısınabildiniz mi?
Serhat Kılıç: Her yiğidin bir yoğurt yiyişi var; ben oynadığım karakteri haklı çıkartmak için oynarım. Örneğin III. Richard dünyanın en kötü karakterlerinden biridir, fiziksel olarak eksiktir ve tahtın tek varisidir ama kimse onu oraya layık görmez; buradan baktığında ben Richard’ı haklı çıkartmalıyım ki seyirci ondan etkilensin. Robinson da yıllar medeniyetten uzak, hayatında kadın, çocuk, inanç yok, gittikçe daha kaba, saba, daha sofu ama daha utanmaz bir adama dönüşüyor çünkü bu yalnızlığın verdiği bir etki bu; aynası yok. Bu, günümüzde de böyle aslında, yalnız kalmaktan o kadar korkuyoruz ki telefonu elinden düşürmeyen insanlara dönüşüyoruz. İşte bu karakter de yalnız kalınca böyle kaba saba bir adama dönüşüyor; ben sinemada bu kadar protest bir karakteri oynama fırsatı bir daha nerede bulacağım (Gülüşmeler). Bu kadar özgür bir alanım bir daha olmayabilir diye düşündüm; bunda yaş da etken tabii. Gürcan kendi beklentileriyle benim oyun alanımı da açık tuttu bu anlamda.