Kanlı Gece - Beyazperde.com eleştirisi : “Sinematografi Şahane Olsa da…”

Pumpkin Patch Productions yapımcılığında çekilen Goody Goody, Türkiye’de gösterime girdiği adıyla Kanlı Gece filminin yönetmen koltuğunda ilk uzun metrajıyla Raymond Creamer oturuyor. Senayosunu da yönetmen Creamer’ın kaleme aldığı, görüntü yönetmenliğini Tristan Noelle’in üstlendiği, müzikleri Jett Kwong tarafından yapılan filmin oyuncu kadrosu ise Samantha Robinson, Colleen Foy, Zoe Renee ile Colby Hollman’dan oluşuyor.

Shudder

Filmin konusunu kar fırtınası yüzünden evde doğum sırasında mahsur kalan bir çiftin ve ebelerinin, doğum komplikasyonlarıyla ve evdeki olası bir karanlık varlıkla mücadelesi oluşturuyor. Uzun süren doğum sürecinde anne-baba adayı Goody ve Jayson ile ebeleri Sarah bir şeylerin ters gittiğini fark edene dek kendilerini güvende hissetmektedirler. Dışarıdaki koşullar evden ayrılmalarını engellerken, içeride yaşananlar doğum sırasında ortaya çıkan sorunların ötesinde bir tehditle karşı karşıya olabileceklerini düşündürmeye başlayacaktır.

Sinematografisi oldukça başarılı olan filmin hikâyesinin akıcılığı ve finali için aynı şeyleri söylemek mümkün olmuyor. Oyunculukların da ortalamanın üzerinde olduğunu ve bu nedenle de bir yere değin filmin korku ve gerilim atmosferini başarıyla taşıdığını söyleyebiliriz. Shakespeare tarzı diyaloglar ile ciddi ve ürkütücü korku sahneleri arasında gidip gelen sahneler adeta rüya gibi bir atmosfer yaratıyor. Bir çocuğun doğumunu ciddi bir tıbbi operasyon yerine bir masal gibi ele alan bu karakterler, hata yapmış ve giderek kötüleşen anlaşılmaz bir duruma ayak uydurmaya çalışıyorlar. Ancak bir yerden sonra karakterlerin seçimleri daha da mantıksızlaşıyor ve bu durum da kurulmuş olan başarılı atmosferin ve gerçekçiliğin kırılmasına neden oluyor.

2007 yapımı Julien Maury ile Alexandre Bustillo’nun birlikte yönettikleri À l'intérieur (2007)’e benzer sahneler bulunsa da daha çok Rosemary’s Baby (1968) havasını ödünç almaya çalıştığını hatta dışarıdan gelen belirsiz tehdit atmosferi nedeniyle The Mist (2007)’e öykündüğünü söylemek mümkün. Ancak benzerliklere ve ödünç alınmalara rağmen filmin salondan çıktıktan sonra izleyicilerin aklında kalacak yeterli bir sahnesinin ve orijinalliğinin olmadığını özellikle belirtmek gerekiyor. Özellikle finalde hiçbir sorunun yanıtı verilmediği gibi izleyiciler adeta bir boşluk ve yarım kalmışlık hissi ile salondan ayrılıyorlar.

Body horror konusunda rahatsızlık çekecek olanların, hamilelerin ve hamile adaylarının da filmden uzak durmaları gerektiğinin önemle altını çizmek gerekiyor.

Sonuç olarak Goody Goody; sinematografik açıdan sınıfı geçen ancak senaryosundaki aksaklıklar ve türe yeni bir şey katmaması nedeniyle orta halli nitelendirilebilecek bir film olmaktan öteye geçemiyor.