Whiplash: en yeniler yorumlar - Sayfa 4

Bildiğin gerilim filmi. Konservatuar müzik falan, hani laylaylom müzikal sandın dimi.. yok öyle diğil işte. Baştan sona gözünü alamadığın konsantrasyonu hiç kaybetmiyeceğin müthiş bi film olmuş.

Uzun zamandır bekliyordum Whiplash filmini. Özellikle de film hakkında bütün yorumlar olumlu ve 6 dalda olan Oscar adaylıkları ile izlemek iyice şart oldu. Ben de bu vesile ile filmi izlemeye karar verdim. Ama hakkını vermek için sinemaya gittim büyük bir heyecan ile. (Bu arada filmin seansı Başka Sinema’ya denk geldi ve filmde ara verilmediği için sizin de öyle yapmanızı şiddetle tavsiye ediyorum) Bir ara acaba beklentilerimi karşılamaz mı diye düşünmedim değil açıkçası ama hiç gereği yokmuş. Böyle bir film yok arkadaş! Ne havada, ne karada var böyle bir şey. Film boyunca nefesimi tutarak izledim ve ara verilmemesine rağmen hiç sıkılmadım. Büyük bir heyecan ve tutku ile izlettirdi film. Yani filmdeki duyguyu ve ritmi seyirciye yaşattırmayı başardı. Filmin etkisinden de bir süreliğine kurtulacağımı zannetmiyorum.

Filmde belli bir gerilim tonu var ve finale kadar da ilerliyor bu. Ayrıca dram ve müzik öğeleri de filmde bolca var. Dram oldukça iyi işlenmiş, filmdeki müzikler de oldukça güzel olduğu için film bir yandan da size caz müzik ziyafeti yaşatıyor. Bir taşla iki kuş misali. Ayrıca ara sıra bazı esprilere gülebiliyorsunuz da. Bu arada filmdeki heyecan sonlara doğru öyle bir artıyor ki ben bile ayağım ile ritim tuttum, ellerim terledi. Film o kadar başarılıydı.

Aslında bu yazıyı yazarken bile başka ne yazacağımı bilemiyorum. Her şey kusursuzdu cidden. Belki de sinemanın etkisinden de böyle ama harbiden film çok başarılıydı. Oyunculuklar zaten takdire şayan. Miles Teller, önceki komedi filmleri performanslarından sıyrılıp çok başarılı ve gerçekçi bir oyunculuk sergiliyor. Ayrıca filmde gerçekten de davul çaldığını zannettim ama sahte olduğunu öğrendim. Ama Teller’ın böylesine epik bir sahte davul performansı -ve mükemmel şarkıların karışımının yardımı ile de- kesinlikle takdir edilesi. Aslında Teller, Oscar’da “En İyi Erkek Oyuncu” kategorisinde aday olmalıydı diye düşünüyorum. Bunun dışında hele ki J.K. Simmons çok başarılı bir oyunculuk sergilemiş ki “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu” Oscar’ı kesinlikle ona ait, hiç şüphem yok. Diğer oyunculuklar ise biraz arka planda kalmış -çünkü film Simmons ve Teller’ın etrafında dönüyor- ama onlar da ortalamanın üstünde olan iyi bir performans sergilediğini söyleyebilirim.

Bu arada film hakkında fazla spoiler veremeyeceğimden filmin konusu ve yaşananlar hakkında fazla da bir şey açıklamıyorum, gidip kendiniz görün bence. Pişman olacağınızı da hiç zannetmiyorum. Peki illaki film hakkında kötü bir şey var mıydı diye sorarsanız şunu söyleyebilirim: Damien Chazelle’nin filmdeki koşu anlarda oynayan kamerası. Ama olacak o kadar. Nasıl olsa Chazelle 30’lu yaşlarında. Üstelik bu filmi onun yazdığını da düşünürsek, gerçekten de büyük bir başarı yakalamış Chazelle.

Whiplash, mutlaka izlemeniz gereken bir yapıt. Benim gerçekten hoşuma gitti ve sizin de hoşunuza gideceğine eminim. Yalnız böyle güzel bir filmi evde izlemenizi fazla tavsiye etmiyorum. Gerçekten de filmi yaşamak için sinemada izlemenizi daha çok tavsiye ediyorum. (Özellikle de Başka Sinema ise) Ben bile sinemadaki perde fazla büyük olmamasına rağmen kendimi öyle bir kaptırmışım ki filme, sinemada olduğumu unutmuşum. Whiplash kesinlikle 2015’in en iyi ve en sağlam filmlerinden birisi. Üstelik filmin finali o kadar çarpıcı ve etkileyiciydi ki, internette olduğu için en az 5 kere izlemişimdir. Kesinlike izlemenizi tavsiye ediyorum! Herkese iyi seyirler.

Not: Oscar ödüllerinde “En İyi Film” ödülü büyük ihtimalle Boyhood’a gidecek (çünkü Boyhood bütün Amerika’ya hitap ediyor) ama benim gönlümden Whiplash geçiyor. Bunu zamanla göreceğiz. Bu arada not demişken filmdeki Andrew’un bateri setinin üstünde İstanbul yazması hoş bir ayrıntı olmuş. Yönetmenin bateriye tepeden çektiği sahnelerde bunu görebilirsiniz.

Whiplash

“İngilizce’de şu iki kelimeden daha çok zarar verebilecek bir kelime yoktur: ‘İyi iş.’”
Toplumumuz, ailemiz ve bunların ışığında koşullanan zihnimiz bizi standart kalıplar dahilinde ‘iyi’ veya ‘yeterli’ olmaya mı itiyor? Sıra dışı olmamızın önünde sıradanlığın güvenlik alanı mı var? Eğitim sistemimizin bizi rekabete ittiği bu ortamda ortalama’nın üzerinde olmak bizi yeteri kadar tatmin olacak bir seviyeye mi getiriyor? Zihnimizin kıyaslama oyununa mı geliyoruz? Referans noktası ile çalışan zihnimiz genellikle bize benzeyen ama bizim biraz daha iyi olduğumuz ortamları seviyor...

Film’deki müzik hocası rölündeki Fletcher’ın yöntemi ne kadar sert olursa olsun, amacı müzisyenleri aşırı zorlayarak onlardan bir Louise Armstrong çıkarmaktır. Bu aşırı sert, aşırı küfür eden ilginç öğretmen, bireylerin içindeki öfkeyi çıkartıp onların pratik yapmaları ve daha fazlasını çıkarmaları yolunda teşvik etmeye çalışır... Devamı blog'da...

Uzun zamandır böylesine heyecanlı, her sahnesinde izleyiciyi sarsan ve silkeleyen bir film izlememiştim. Standart bir aksyon filmindeki şiddet, korku filmindeki gerilim 2 kat daha fazla bu filmde. Ayrıca basit bir konunun yönetmenin ellerinde nasıl bir başyapıta döndüğünü, senaryoyu Milles Teller ve J.K. Simmons'un muhteşem oyunculuklarıyla nasıl doldurduğunu görmüş oluyoruz. Muhakkak izlenmesi gereken bir film.

Senenin en büyük sürprizi belki de. Hakkında yapılan yorumları, kritikleri okumadan izleyin. Rahat bir kafayla, hatta belki konusuna bile bakmayın filmin, yalnızca afişteki görüntü olsun aklınızda. Beklentilerinizi yüksek tutmayın demek istiyorum. Ki ondan sonra "şöyle dendi böyle dendi ama çok bir olayı yokmuş" gibi külliyen katılmadığım yorumlar yapma şansınız da azalmış olur, filmden de daha fazla keyif alırsınız. İki "efsane", uzun yıllar unutulmayacak oyuncu performansı Simmons ve Teller'dan. Senaryo eleştirilmiş ancak ayan beyan eksiklikleri, yanlışlıkları yok. Konusu ve genel dokusu olarak bayağı bir "Black Swan"ı anımsattı bana. Bir insanın sınırlarını aşma süreci. Simmons'ın sonlara doğru yaptığı iki dakikalık o konuşma. Üzerine ciltler dolusu kitaplar yazılmayı hak eden, o iki dakikalık konuşma. Filmin içine girebilir iseniz, Andrew ile birlikte "hissedeceksiniz". Akademi Ödülleri'nden eli boş dönmesini istemediğim filmlerden biri. Mutlaka görmek gerekiyor.

Tek kelime ile muhteşem ,kurgusu temposu kusursuz oyunculuklarıyla yılın en iyi filmlerinden diyebilirim.Özellikle Miles Teller müthiş, önümüzdeki yıllarda iyi yapımlarda kendisini görmeye devam ederiz umarım.J.K.Simmons ise oyunculuğuyla adeta şapka çıkartıyor.Herkese tavsiye ederim. spoiler:

Eller kanayıncaya dek o davullar çalınacak!

Bu deyimle giriş yapmak hiç bu kadar zevkli olmamıştı. Evet, bu yazıda görüldüğü üzere Whiplash filminden bahsedeceğim.

Film, elinden geleninin daha fazlasını yapma ve imkansızı isteme üzerine konu alıyor. Andrew Newman, konservatuar bölümünde bateri çalmaya başlayan bir çocuk. Karşısında ise öğrencilerin korkulu rüyası Terence Fletcher. Andrew Newman'ın tempo üzerine bilmediğini anlaşılınca, Terence Fletcher'ın küfürlü eğitime boyun eğer ve davulu elleri kanayıncaya dek çalmaya başlar. Lakin bu durumda Newman'ın da bir numaraları vardır. Vakit azaldıkça, aralarında büyük bir düello başlar.

Yönetmen Damien Chazelle "aferin ve iyi kelimeleriyle yetinmeyin, imkansızı isteyin." mesajı ile öyle bir kurgu ve müziklerle veriyor ki, 2015'in ilk tempolu filmiyle karşımıza çıkıyor. J.K Simmons tam anlamıyla muhteşem bir oyunculukla karşımıza çıkıyor. Zaten bu konuda En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Altın Küre'yi alması da an meselesiydi. Aynı zamanda En İyi Film dahilinde 5 dalda Oscar'a aday olması bile şaşırtıcı. Bu filmi gidin, görün. Bayılacaksınız!!

Bu sene seyrettiğiniz tüm gerilim ve aksiyon filmlerini bir kenara koyun ve her biri üzerinde düşünmeye başlayın. İlk eleme büyük bir eleme olacaktır zira çöp diye nitelendirilebilecek film sayısı hiç az değil. İkinci elemeyi yaparken janrdan bağımsız; sinemanın genel geçer kurallarını oluşturan elementler üzerine düşünmeye başlayacaksınız. Üçüncü elemede -eğer iyi bir sinema seyircisi iseniz- objektifliğinizi bir kenara bırakıp zevklerinizi konuşturmaya başlayacaksınız (eğer bunu daha erken yapıyorsanız ara cümledeki topluluktan olmayabilirsiniz). Elde kalan üç-beş film arasında seçim yapmak elbette zor lakin Damien Chazelle size bu konuda yardımcı olacağa benziyor. 2013 yılında Sundance’e katılıp kısa film jüri ödülünü kazandığı Whiplash’i bir sene sonra uzun metraj haliyle seyirciye sunuyor. Beyazperdedeki ikinci uzun metraj yönetmenlik denemesi olan Whiplash ile janrlar arasında sıkı köprüler kurup seyircisini bir yandan koltuğa çivilerken öte yandan rahatsızlık verici derecede kan dolaşımını hızlandıran Chazelle, kağıt üzerinde oldukça sıradan durabilecek bir metne imgeleri ekleyerek senenin en iyi filmlerinden birini önümüze koyuyor.

sıkıcı konu olarak vasat sadece mesaj vermeye yönelik olan bir film filmde başka bişe aramayın

Film hakkında söylenecek yığınla şey var. İlk olarak Damien Chazelle'ı yürekten kutlamak lazım. Aynı isimli kısa filminden uyarladığı ve akademi ödüllerinde de bu alanda yarışacak (özgün senaryo olarak tespit edilememiş) bu güzide filmi tam manasıyla bambaşka bir deneyim sunuyor seyirciye. Usta yönetmen gerek gerilimi gerekse ince mizahı o kadar usta biçimde işliyor ki sahnelerin içine girmemek o atmosferi hissetmemek mümkün değil. Bilhassa senaryodaki hırs, azim, mükemmeliyetçilik, kıskançlık, egolar, yalnızlık üzerine dokunuşları enfesti. Başarıyla altından kalkmış. Ancak senaryoya odaklanıldığında bunca orijinal hamlelere, enfes diyaloglara ve şaşırtıcı yönlerine rağmen esas karakterin iç dünyasına inemediğimiz için dramatik yoğunluğun eksik kaldığını ve yan birkaç sahne ile kotarılmaya çalışıldığını görüyoruz. Yönetmen olarak oyuncular üzerindeki etkisi gözle görülür biçimde ortadaydı. J. K. Simmons aşmış bir performans ortaya koyuyor. Altın Küre ödülünü sonuna kadar hak ettiği gibi Oscar ödülüne de göz kırpıyor. Karakterin içine öyle bir girmiş ki, izlerken kendisine "60 yaşına kadar neredeydin be adam" dedirtti. Çok iyiydi. Filmin kurgusu da aynı oranda mükemmeldi ki stüdyo sahnelerindeki ara geçişler, gerilimi gerçekçi biçimde sahneleten özellikle iç çekim stüdyo sahnelerine verilen ağırlık, seyir zevkini yükselten müzik ağırlıklı çekimlerin olduğu sahnelerde kullanılan tekniklere şapka çıkardım. Başından sonuna kadar atmosferi yaşatabilen, seyircisini sıkmayan, müzik tadında bir filmdi. Umarım film hakettiği ilgiyi görür zira bu sinema sezonunun çok da sağlam filmler getirmediği gerçeğini hesaba kattığımızda unutulmaz deneyimlerden birini gerek oyunculuk gerekse yönetmenlik artısıyla karşıladığını düşünüyorum. Kişisel olarak caz müziğin tutkunu olarak pek bir keyif alarak tempo tuttuğumu da söylemek isterim. Ayrıca spoiler vermek istemiyorum ama filmin finali normalinden farklı bitse sanki daha iyi olabilirmiş gibime geliyor. Bu tabi göreceli bir kavram filmin derecesini etkilemez. Film Damien Chazelle'ın bir başyapıtı. İyi seyirler. 9/10