Beyazperde
Hesabım
Ortalama puan
4,3
789 Puanlama
5
41 Eleştiri
4
85 Eleştiri
3
6 Eleştiri
2
13 Eleştiri
1
3 Eleştiri
0
0 Eleştiri
Sırala
Filtrele:
- Hepsi
-
-
-
-
-
neden nasıl olduğunu bilemeden rüyalarıma musallat olmuş 'ben altı yaşımdan beri efsaneyim ulan' dese kimsenin aksini iddia edemeyeceği adamın oynadığı ve hastası olunacak başka süper bir eleman olan alejandro amenabarın yönettiği yüreği çok fena dağlayan film... acaba gerçekte o yaşıyor da ben mi oynuyorum demekteyim bazende.. ve söz verdim, birgün ispanyaya gidersem ; kendisiyle tanışıp bütün kıroluğumla demek istiyorum ki 'pardon bayım , siz gerçek misiniz?'. sanki her filminde onu değilde her kimi oynuyorsa onu izliyorsunuz... neyse aslında konu bu değil bu mükkemel film... bir insanın yaşama bukadar sıkı sıkıya bağlı olduğu halde ölümü tercih ettiğini görüyoruz aslında o hayatı çok fazla sevipde yaşayamadığı içinde istiyo ötenaziyi... ?sana ulaşmak ve dokunmak için katedebileceğim iki adım, benim için imkansız bir yolculuk, bir fantezi, bir rüya...iste bu yüzden ölmek istiyorum? ve yatağın üzerinde iki el hareketsizce durmaktadır... ramon un ağlamak yerine gülmek konusundaki başarılı yorumları, bir kadının boynunda onun kokusuna sinerken kendinden geçişi mükemmel sözleri ve oyunculuğuyla birleştirişi, her şeye rağmen ayaklanıp uçuşu, bir gece yarısı sinir krizi, kabuslardan tekrar tekrar bir 'kurtarılma' anında uyanmak... ki daha milyonlarcası...ve acayip sulugöz olduğumu bana tekraradan hatırlatan lezzet kasırgası... herşeyiyle, içimdeki denizi derinleştiren, zenginleştiren, zaman zaman orada kopan ölümcül fırtınalarla barışmamı sağlayan ve bana ’sonuçta’ insan olduğumu hatırlatan bu film en iyilerimden oldu biranda... 'eğer kaçamıyorsan başkalarına bağlıysan gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun'
Hüzünlenmemek elde değil, filmi seyrederken...
KUSURSUZ BİR BAŞYAPIT
MAR ADENTRO - I Özgürlüğe mal olan hayat,hayat değildir - Eğer kaçamıyorsan,tamamen başkalarına bağımlıysan,gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun .. Yaşarken,ölüm seni hiç bulmayacakmış gibi gelir.Anı yaşar ve ileride ne olacağına bakarsın.Bu sürede ölüm düşünüldüğünde hep en uzak ihtimal olduğu akla gelir.Gerçekliği reddedilemez ve hayata dair belki de tek gerçek olduğu halde,ondan her zaman kaçınılır.Pek düşünülmek ve hatırlanmak istendiği söylenemez ama o her zaman sürekli reddedilen gerçeğin ta kendisidir.İhtimaller dahilinde ve gerçekleştiğinde durdurulması imkansız bir olay.Belki de kesin bir son ya da yepyeni bir başlangıç.Modası asla geçmeyecek bir trend.. O herkesin,her şeyin bir organı gibi sahip olduğu parçası.Onunla yüzleşmek hayal edilemeyecek kadar güç olsa da bir gün olur.Ve zamanı geldiğinde derin bir sonsuzluğa yelken açarsın .. Tüm bunlar düşünüldüğünde yaşamak,bile bile uçurumdan atlamaya benziyor.Ama bunun için seçim şansı verilmedi.Bir şekilde yaşamak.Doğum,büyümek ve kaçınılmaz ölüm.Ölüm akla geldiğinde gerçekten diğer her şey saçma ve küçük önemsiz detay olarak kalıyor.. Nefesin kesilir,kalbin durur ve o durduğunda her şey biter.Hepsi bu .. Peki hayatı dolu dolu yaşayan bir adamın geçirdiği talihsiz bir an sonrası,ömrünün geri kalanını yatakta geçirmesi ne kadar adil ?. Bu onun için bir ödül mü yoksa ölümün,yanında büyük ödül kalacağı bir ceza mı ?.Bu durumda yaşamak gerçekten her şeye değer mi,ölmediğine şükretmeli mi insan,bir bitkiden farksız yaşayacağını bile bile ? .. Belki de her şeyi unutup sonsuz yolculuğa hazırlanmak en kolayı gibi gelebilir.Ama buradaki en büyük trajedi ise bunu tek başına yapamayacak olman.Üstelik çevrendeki herkes bitki gibi yaşamanı isterken.Kendinle ilgili yapman gereken her şeyde başkalarına muhtaç olman ne büyük acizliktir.Bu duruma gelmek ne tür bi adalet böyle.Sadece nefes alıp,konuşabilen,yemek yiyen ve duyguları olan çok değişik bir bitki türü.Hayat bazen çok acımasız olabiliyor .. Ve böyle bir durumda \'onurlu\' bir ölümü seçmek,bir bitki gibi yaşamaktan çok daha erdemli bir davranış.Yaşamak nasıl bir özgürlük ve haksa,ölümü seçmekte aynı şekilde.Bir tercih meselesi.Bunu tek başına yapamayacak olmak büyük bir zavallılık.Öyle ki,kendini öldürmek için hukuki bir mücadeleye girmek zorundasın.Tüm bunları toplayıp,yatakta geçirdiğin zamanla eşitlediğinde gerçekten büyük bir acizlik abidesi oluyorsun .. Tek istenen şey,ölüm.Ve onunla birlikte vazgeçilemez okyanus ve sevdiğin kadının kokusunu hissetmek.Yatak seni tüm hayatından mahrum etti.Her şey bir kabus ve ölümle sonlanacak bir hapis hayatı ..
MAR ADENTRO - I Özgürlüğe mal olan hayat,hayat değildir - Eğer kaçamıyorsan,tamamen başkalarına bağımlıysan,gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun .. Yaşarken,ölüm seni hiç bulmayacakmış gibi gelir.Anı yaşar ve ileride ne olacağına bakarsın.Bu sürede ölüm düşünüldüğünde hep en uzak ihtimal olduğu akla gelir.Gerçekliği reddedilemez ve hayata dair belki de tek gerçek olduğu halde,ondan her zaman kaçınılır.Pek düşünülmek ve hatırlanmak istendiği söylenemez ama o her zaman sürekli reddedilen gerçeğin ta kendisidir.İhtimaller dahilinde ve gerçekleştiğinde durdurulması imkansız bir olay.Belki de kesin bir son ya da yepyeni bir başlangıç.Modası asla geçmeyecek bir trend.. O herkesin,her şeyin bir organı gibi sahip olduğu parçası.Onunla yüzleşmek hayal edilemeyecek kadar güç olsa da bir gün olur.Ve zamanı geldiğinde derin bir sonsuzluğa yelken açarsın .. Tüm bunlar düşünüldüğünde yaşamak,bile bile uçurumdan atlamaya benziyor.Ama bunun için seçim şansı verilmedi.Bir şekilde yaşamak.Doğum,büyümek ve kaçınılmaz ölüm.Ölüm akla geldiğinde gerçekten diğer her şey saçma ve küçük önemsiz detay olarak kalıyor.. Nefesin kesilir,kalbin durur ve o durduğunda her şey biter.Hepsi bu .. Peki hayatı dolu dolu yaşayan bir adamın geçirdiği talihsiz bir an sonrası,ömrünün geri kalanını yatakta geçirmesi ne kadar adil ?. Bu onun için bir ödül mü yoksa ölümün,yanında büyük ödül kalacağı bir ceza mı ?.Bu durumda yaşamak gerçekten her şeye değer mi,ölmediğine şükretmeli mi insan,bir bitkiden farksız yaşayacağını bile bile ? .. Belki de her şeyi unutup sonsuz yolculuğa hazırlanmak en kolayı gibi gelebilir.Ama buradaki en büyük trajedi ise bunu tek başına yapamayacak olman.Üstelik çevrendeki herkes bitki gibi yaşamanı isterken.Kendinle ilgili yapman gereken her şeyde başkalarına muhtaç olman ne büyük acizliktir.Bu duruma gelmek ne tür bi adalet böyle.Sadece nefes alıp,konuşabilen,yemek yiyen ve duyguları olan çok değişik bir bitki türü.Hayat bazen çok acımasız olabiliyor .. Ve böyle bir durumda \'onurlu\' bir ölümü seçmek,bir bitki gibi yaşamaktan çok daha erdemli bir davranış.Yaşamak nasıl bir özgürlük ve haksa,ölümü seçmekte aynı şekilde.Bir tercih meselesi.Bunu tek başına yapamayacak olmak büyük bir zavallılık.Öyle ki,kendini öldürmek için hukuki bir mücadeleye girmek zorundasın.Tüm bunları toplayıp,yatakta geçirdiğin zamanla eşitlediğinde gerçekten büyük bir acizlik abidesi oluyorsun .. Tek istenen şey,ölüm.Ve onunla birlikte vazgeçilemez okyanus ve sevdiğin kadının kokusunu hissetmek.Yatak seni tüm hayatından mahrum etti.Her şey bir kabus ve ölümle sonlanacak bir hapis hayatı ..
Tek kelimeyle çarpıcı bir film.. konu, oyunculuk, senaryo, reji, müzik her şey ama her şey harika.. ramon içindeki denizde kayboldu çünkü onun sadece hayalleri vardı, inancı yoktu... javier bardem ve yönetmen alejandro amenabar muhteşem bir iş çıkarmış.. 10/10
Bu filmi iyi ki sinemada değil de evde dvdde izlemişim yoksa doyasıya ağla yamayacaktım.O kadar film izledim ama sanırım neredeyse dörtte ikisini gözyaşları içinde izlediğim ilk film bu oldu:( Ne yapıp edin izleyim derim, iyi filmdi oyunculuk şöyleydi vs bunlar konusunda yorum yapmaya bile gerek görmüyorum.Hani bir kitap okur ve hayatınızın değiştiğini düşünürsünüz ya , işte bu film de benim hayatımı değiştirdi, artık sağlıklı olmanın, başkasına muhtaç olmadan yaşayabilmenin ne büyük bir nimet olduğunu çok daha iyi biliyorum. Unutulmaz bir oyunculuk sağlam diyaloglar ve kalbinizi paramparça edip sizi hıçkırıklara boğan bir hikaye...Kaçırılmamalı asla... Puanım on üzerinden 11..Uzun zamandir bir filmden bu kadar etkilenmemistim...müthisti film, kelimeler ilk defa yorum yazarken yetersiz kaliyor...
"Ya yaşamakla uğraşacaksın, ya da ölmekle..." diyordu bir başka filmde. Filmi izlerken bu replik geldi aklıma, ölmeye uğraşan Ramon'un ironik hikayesinde. Hayattan kopmaya o denli can atarken; çevresindeki herkesi yaşama bağlamaya çalışan bir adamın hikayesi, bu denli etkileyici replikler, sinematografi ve olay örgüsü ile elbette tüm ödülleri toplamalıydı. Amenabar'a, yönetiminden senaryo ve müziğine kadar, bu yapıma her şeyini verdiği ve bana verdikleri için teşekkürlerimi sunuyorum.
Bence geçen yılın en iyi filmi olan bu yapımı kaçırmayın...
Bence geçen yılın en iyi filmi olan bu yapımı kaçırmayın...
Ötenazi bana hep soğuk gelen bir kavram olmuştur, Ramon’un Rosa’ya "beni yargılıyorsun" demesi aslında film karşısında seyircinin de muhtemel tavrına minik bir dokundurma içeriyor. Ve olaya bir de tıpkı o muhteşem uçuş sahnesinde olduğu gibi bizzat Ramon’un gözünden bakmaya başlıyorsunuz. Ramon’un Javi’den Manuela’ya kadar bütün ailesi abartılmamış bir özveriyle, hayatlarının odağına Ramon’u alarak ama bunu Ramon’a doğal bir akış halinde yansıtmaya çalışan sevgi dolu insanlar. Bu yönden gerçekten başarılı bir cast çıkmış ortaya, oyuncuların hepsini rollerinin hakkını vermişler. Yönetmen ötenazi yanlısı ve karşıtı iki görüşü de konuşturarak iki ucu keskin bıçak bir konuda kısmen tarafsız bir noktada durmayı başarmış. Ölümü odak noktasına koyan filmi hafifleten şeyler de var; Ramon’un dudağından eksik etmediği ve artık ağlayışı haline gelen gülüşü, Javi ile büyükbaba arasındaki diyaloglar, Rosa’nın histerik tavırları, hatta minibüs sahnesinde çiftleşen (yanılmıyorsam) kaplanlar bile. Ramon ölüm ve aşkı birleştirmiş, "ben ölümle sözlüyüm" diyor müthiş gülümsemesiyle. Aslında film hakkında söylenecek o kadar çok şey var ki, aldığı ödülleri hak etmiş bir film olduğunu anlıyorsunuz sonrasında. Javier Bardem’in müthiş oyunculuğu, makyaj, hele olağanüstü müzikler ve görsellik için söyleyecek söz bulamıyorum. Ölüme dair fakat hayat fışkıran bu filmde yaşamın değerini anlıyor ve küçük dünyamızda büyüttüğümüz kederlerin öteki yüzüne bakma fırsatı buluyoruz. İyi ki seyretmişim.
ama hep uyanıyorum,ve hep ölmüş olmayı diliyorum,saçların, ağzıma dolanmışken,sonsuza dek öyle kalayım diye...İzlemesini bilen gözlerin,anlamasını bilen beyinlerin ve hissedebilen körelmemiş kalplerin filmi bu.Bi yerlerde bişeylerin eksik oldugunu anlıyosunuz,belki de içinizdeki denizde kaybolan bişeyler...
İnsanı ölüm gerçeği ile yüzleştirip yaşama sevinci veren harika bir film.Mutlaka izlenmeli.10/10
favori filmim..tek kelimeyle süper..
bir pencere karesine mahkum bir hayatın öyküsü bu...adına yaşamak dedikleri sadece bedensel
faaliyetlerden ibaret bir nefes alıştan fazlası değil belkii...herşeye rağmen her sabah bir
başka dünyaya uyanmaktı onunkisi...her sabah birinden biraz daha acı ...
yıllarca aynı çözümsüzlüğün katlanılmazlığını yaşamak...her günün bitişinde içindeki
denize bir damla daha akıtmak...beklemek,çok uzun beklemek ...hani kurtuluş sandığın bir beklemek...
özlem hayatın tüm renkelerine...rüzgarın dokunuşuna özlem,suyun tadına,uzun yürüyüşlere özlem...
hayatın her karesine özlem duymak.ve herşeye inat habersiz sevgiler yeşertmek..
...
acı versede elvedalar yaşanan..,son bir gün batımıysa akılda kalan...ve mutluluksa seni sonsuzluğa
uyandıran ...beklenen özgürlük bu.....
faaliyetlerden ibaret bir nefes alıştan fazlası değil belkii...herşeye rağmen her sabah bir
başka dünyaya uyanmaktı onunkisi...her sabah birinden biraz daha acı ...
yıllarca aynı çözümsüzlüğün katlanılmazlığını yaşamak...her günün bitişinde içindeki
denize bir damla daha akıtmak...beklemek,çok uzun beklemek ...hani kurtuluş sandığın bir beklemek...
özlem hayatın tüm renkelerine...rüzgarın dokunuşuna özlem,suyun tadına,uzun yürüyüşlere özlem...
hayatın her karesine özlem duymak.ve herşeye inat habersiz sevgiler yeşertmek..
...
acı versede elvedalar yaşanan..,son bir gün batımıysa akılda kalan...ve mutluluksa seni sonsuzluğa
uyandıran ...beklenen özgürlük bu.....
bu yorum filmin son yorumu ise bunu okuyun ama alttakileri okumayın,bu filmi izleyin izleyin n'olur yorum okumadan,niye filmin konusu bukadar kısa sanıyorsunuz,bu filmi çoğaltıp arkadaşlarınıza dostlarına armağan edin,bu film bu devirde hayatı öğrenmiş bir kız olarak beni büyültmüş ve coşkulandırmışsa size kimbilir neler yapacak,hayatın anlamıdır bu film!
özellikle ramon'un tekerlekli sandalyesinde minibuse konulup evi terkettigi sahne için mendillerinizi hazırlayın derim...
hayat bir hak fakat bir mecburiyet değildir diyor ya film...bunu da çok güzel kabul ettiriyor seyirciye bence.
insanın nkendi canına kıymak için başkalrına muhtac olmasını nasıl bir durum olduğu çok iyi yansıtılmış.
rosa'nın, ramon'u alnından öptüğü sahnede;içim rosa'ya karşı minnetle doldu..filmin finalinde ise julia'nın ramon'u hatırlayamaması -evet böyle olacağını biliyordum ama yine de- beni derinden etkiledi.
insanın nkendi canına kıymak için başkalrına muhtac olmasını nasıl bir durum olduğu çok iyi yansıtılmış.
rosa'nın, ramon'u alnından öptüğü sahnede;içim rosa'ya karşı minnetle doldu..filmin finalinde ise julia'nın ramon'u hatırlayamaması -evet böyle olacağını biliyordum ama yine de- beni derinden etkiledi.
ötenazi hep beni düşündürmüştür zaten.. büyük bi istekle izlemiştim bu filmi. çok beğendim.. ağlatıyor ama...!
- En son Beyazperde eleştirileri
- En İyi Filmler
- Basın Puanlarına Göre En İyi Filmler