İlk sezonuyla Emmy ödüllerini süpüren Beef, ikinci sezonunda da insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine girmekten çekinmiyor. Ancak bu kez Lee Sung Jin ve ekibi, karakterlerin içsel çatışmalarını anlatmak için diyaloglardan ziyade çarpıcı bir görsel metafor kullanıyor: Karakterlerin, karşılarındaki kişiyi bir anlığına kendileriymiş gibi görmesi. Reddit ve çeşitli dizi forumlarında geniş yankı uyandıran bu sinematografik tercih, izleyicilere "Ben kimim?" ve "Nereye aitim?" sorularını sordurtuyor.
Karakter Yansımalarının Psikolojik Alt Metinleri
Sınıfsal Bir Arzu: Joshua ve Troy
Oscar Isaac tarafından canlandırılan Joshua karakterinin, elit kulüp üyesi Troy ile konuşurken bir an için onun yerinde kendisini görmesi, sezonun en güçlü sınıfsal eleştirilerinden biri. Joshua, her ne kadar bu seçkin dünyaya hizmet etse de, o dünyanın bir parçası değil. Bu kısa vizyon, Joshua’nın bastırılmış statü arzusunu ve onlardan biri olma açlığını, tek bir kareyle özetliyor.
Geçmişin Hayaletleri ve Imposter Sendromu: Ashley
Dizinin en konuşulan sahnelerinden birinde, Ashley’i uçakta business class’ta seyahat ederken görüyoruz. Kendisine hizmet eden hostesin yüzünde kendi yansımasını gören Ashley, izleyiciye karakterin derinindeki güvensizliği hissettiriyor. Bu sahne, Ashley’nin geldiği yeri (hizmet sektörü) unutamadığını ve şu anki lüks hayatında kendisini bir sahtekar gibi hissettiğini temsil eden bir dışavurum.
Gelecek Projeksiyonu: Austin ve Bekleme Salonu
Austin’in bekleme salonunda Asyalı bir çifte bakarken erkeğin yerinde kendini görmesi, Ashley ile olan ilişkisindeki hapsolmuşluk hissine yoruluyor. Bu sahnenin, Austin'in Eunice ile (ya da kendi kültüründen biriyle) kurmayı romantize ettiği alternatif bir hayatı sembolize ettiği düşünülüyor.
Kaçış Arzusu: Lindsay
Carey Mulligan’ın hayat verdiği Lindsay'nin kort kenarında devasa yastıkları taşırken kendini bir anlığına kulübün kaygısız üyelerinden biri gibi, tam teşekküllü bir tenis kıyafeti içinde görmesi... Dışarıdan bakıldığında o dünyaya ait gibi görünmek istemesi ile gerçekte hissettiği çürümüşlük ve tükenmişlik hissi arasındaki uçurumu izleyiciye görsel olarak veriyor.
Beef bu yöntemle "ayna evresi" teorisine göz kırpıyor. Karakterler, karşılarındaki kişide aslında olmak istedikleri ya da korktukları öteki benliklerini görüyorlar. Bu görsel dil, Beef’i sıradan bir kara komedi olmaktan çıkarıp, modern insanın kimlik bunalımını anlatan görsel bir şölene dönüştürüyor.
Netflix
Ayna Evresi (Mirror Stage), ünlü Fransız psikanalist ve psikiyatrist Jacques Lacan tarafından 1936'da ortaya atılan ve insan kimliğinin nasıl oluştuğunu açıklayan en önemli psikanalitik teorilerden biridir. Lacan bu teoriyi başlangıçta bebeklerin gelişimi üzerinden açıklasa da, ayna evresi aslında ömrümüz boyunca insanlarla ve dünyayla kurduğumuz ilişkiyi şekillendiren felsefi bir kavram.
Bu karmaşık teorinin temel hatları ve güncel hayattaki karşılığı ise şöyle:
1. Parçalanmış Beden ve Aynadaki Bütünlük (6-18 Ay)
Lacan'a göre, 6 ile 18 ay arasındaki bir bebek henüz motor becerilerini tam kazanamamıştır. Bedenini bir bütün olarak değil, kopuk kopuk, kontrol edilemeyen bir uzuvlar yığını olarak hisseder. Ancak bu bebek aynaya baktığında, karşısında derli toplu, bütün ve mükemmel görünen bir silüet görür. Bebek o yansımayı gördüğünde büyük bir sevinç yaşar.
2. İdeal-Ben ve Yabancılaşma
Sorun tam burada başlar. Bebeğin aynada gördüğü o bütün ve kusursuz görüntü, aslında onun fiziksel olarak hissettiği çaresizlik ve yetersizlikle çelişir. Aynadaki yansıma: İdeal, güçlü, bütün. Bebeğin kendi gerçekliği ise: Zayıf, koordinasyonsuz, parçalı. Bebek, o aynadaki ideal görüntüyü sahiplenir ve kendi benliğini bu dışsal görüntü üzerine inşa eder. Lacan'a göre bu durum, insanın kendi kendisine yabancılaşmasının ilk adımıdır. Çünkü kimliğimiz, aslında kendi içimizden değil, dışarıdaki bir yanılsamadan doğmuştur.
3. Yetişkinlikte Ayna Evresi ve Öteki
Ayna evresi sadece çocuklukta bitip kapanan bir dönem değil. Yetişkinlikte fiziksel bir aynaya ihtiyacımız kalmaz ama diğer insanları birer ayna olarak kullanmaya başlarız. Toplum, sevgilimiz, arkadaşlarımız ya da düşmanlarımız bizim aynamız olur. Kimliğimizi, başkalarının bizi nasıl gördüğü üzerinden inşa etmeye devam ederiz. Başkalarında sürekli kendi eksikliklerimizi, idealize ettiğimiz versiyonlarımızı ya da bastırdığımız korkularımızı ararız.
Beef'teki karakterlerin karşılarındakilerde anlık olarak kendi yüzlerini görmeleri, Lacan'ın teorisinin görsel bir sunumudur. Karakterler karşılarındaki insanlara baktıklarında aslında onların gerçekliğini değil; kendi statü arzularını ya da kendi komplekslerini, güvensizliklerini ve kaçtıkları geçmişlerini görürler. Karşılarındaki kişi, onların kendi zihinlerindeki iç savaşın yansıdığı bir ayna işlevi görür.
Hande Kara
