Ani Saldırı - Beyazperde.com eleştirisi : Sığ Sularda Çırpınan Bir "B-Tipi" Felaket

Tommy Wirkola, Dead Snow ve Violent Night gibi absürtlükle vahşeti harmanladığı eğlenceli filmleriyle tanınan bir yönetmen. Adam McKay'in yapımcılığında ortaya çıkan Thrash, başlarda Sony tarafından sinema vizyonu için tasarlanmış, ancak son anda Netflix'e bırakılmış bir proje. Maalesef filmi izlerken bu vizyondan vazgeçilme kararının nedenini acı bir şekilde anlıyorsunuz. "O kadar kötü ki, iyi" diye tabir edilen alt türün güzel örneklerinden biri olabilir Thrash bence.

Film, Kategori 5 seviyesinde bir kasırganın Annieville adlı kıyı kasabasını vurmasıyla başlıyor. Ancak fırtına ve sel sularının getirdiği asıl tehlike yıkılan evler değil; sokaklarda ve salonlarda yüzmeye başlayan aç köpekbalıkları. Kulağa Alexandre Aja'nın o klostrofobik ve oldukça başarılı gerilimi Crawl gibi geliyor ama ne yazık ki Thrash, o inandırıcı gerilimi yaratmaktan çok uzak. İlk yarısındaki pratik set kullanımları ve kapalı alan korkusunu fena işlemese de, film ilerledikçe zayıf görsel efektlere ve mantık sınırlarını parçalayan sahnelerine teslim oluyor.

Filmin en çok konuşulacak tarafı başrol tercihi ve karakterin dönüşümü olabilir. Başrolde, kasırganın ortasında mahsur kalan hamile bir kadını canlandıran Phoebe Dynevor var. Onu balo salonlarındaki o zarif, dönem kostümleri içinde süzülürken görmeye o kadar alışkınız ki; burada elinde mutfak bıçağı veya sivri bir tahta parçasıyla üstüne zıplayan bir köpekbalığını alt etmeye çalışması izleyicide ciddi bir algı kayması yaratıyor.

Netflix

Film, hamile bir kadının hayatta kalma içgüdüsünü işlemek istiyor ancak bunu o kadar absürt bir noktaya taşıyor ki, Lisa'nın yeni doğmuş bebeğini bir enkaza bırakıp bir aksiyon kahramanına dönüştüğü anlarda filmin tüm ciddiyet fişi çekiliyor ve kahkahalarınıza engel olamıyorsunuz. Djimon Hounsou ve Whitney Peak gibi isimler ise maalesef karton diyalogların ve zayıf olay örgüsünün kurbanı olarak suların içinde sadece çırpınıyorlar.

Yönetmen Wirkola, filmin tonunu tam olarak ayarlayamamış diye düşünebilir ve Sharknado seviyesinde kendiyle dalga geçen, çöp sineması estetiğini benimseyen bir iş olmamış diyebilirsiniz, ancak bence Thrash de kendini hiç ciddiye alan bir film değil. Ama tabii bu durumu birkaç komedi unsuru ile destekleseydi, her şey çok farklı olabilirdi.

Thrash, zihninizi yormak istemediğiniz, ekrana pür dikkat bakmanızı gerektirmeyecek kadar basit ve formülize bir yapım. Eğer türün iflah olmaz bir meraklısıysanız veya "kötü film izleme" seanslarından keyif alıyorsanız bir şans verebilirsiniz. Ancak Jaws etkisi veya akılda kalıcı bir gerilim arıyorsanız, bu sular boyunuzu değil, sabrınızı aşacaktır.