Araknofobi: Kabus - Beyazperde.com eleştirisi : Örgütlenmiş Örümcekler

Altitude Film Sales, Altitude ile Badlands ortak yapımcılığında çekilen Crawlers, Türkiye’de gösterime girdiği adıyla Araknofobi: Kabus filminin yönetmen koltuğunda Don’t Listen(2020) ve The Boogeyman: The Origin of the Myth (2023) filmleri ile Tecnofobia (2023) adlı 4 bölümlük mini dizinin yönetmenliğini yapmış olan Ángel Gómez Hernández oturuyor. Senaryosunu Jayson Rothwell’in yazdığı, görüntü yönetmenliğini Pablo Rosso’nun üstlendiği filmin oyuncu kadrosunda Matilda Lutz, Gary Anthony Stennette, Elena Sanz, Andrea Scott Méndez, Isabella Egizi, Sam Lucas Smith, Lex Salvador, Paul S. Tracey gibi isimler bulunuyor.

Filmin konusunu apartmanlarını basan ölümcül örümcek istilasına karşı hayatta kalma savaşı veren Paradiso Palms sakinlerinin, kurnaz bina yöneticisine güvenmek zorunda kalışıyla gelişen tehlikeli mücadele oluşturuyor. Zehirli ve ölümcül örümceklerin felaket boyutundaki istilası nedeniyle bir apartman binası karantina altına alır. Polis tarafından emredilen karantina nedeniyle içeride mahsur kalan bina çalışanı Serena ve bina sakinleri, yaratıklar saniyeler içinde çoğalırken hayatta kalmak için mücadele edeceklerdir. Kompleks hakkındaki derin bilgisiyle donanmış olan Serena, onları hayatta tutabilecek tek kişi olsa da bunun için en derin korkusuyla yüzleşmesi gerekecektir.

1990 yılında Frank Marshall yönetmenliğinde çekilen ve zaman içerisinde kült yapımlar arasında yerini alan Arachnophobia(1990) filminin kasaba yerine şehirdeki bir apartmana sıkıştırıldığı, bu bağlamda da Sébastien Vaniček'in ilk uzun metrajlı filmi Infested (2023)’ıyla neredeyse bire bir aynı olay örgüsüne sahip bir konsept karşımıza çıkıyor. Arachnophobia(1990) filminde Venezuela’dan öldürdüğü birinin tabutuyla birlikte Amerika’ya gelen örümcek; 36 yıl sonra karşımıza çıkan bu filmde bir böcekbilimcinin bedenindeki ısırığın içerisinde gelerek binaya yerleşiyor. Başlangıçta bir virüs gibi algılanan sonrasında ise halihazırda izleyicilerin bildiği örümceğe yönelen karantina sahnelerinden sonra örümceklerin bina sakinlerini ne zaman ısıracaklarına dair kısa, tabiri caizse arkası yarın tadında sahnelerle ilerleniliyor. Hatta bu taktik bir süre işe de yarıyor ancak sonrasında işler kontrolden çıkıyor ve anlatı adeta bir komedi filmine evriliyor.

Kolayca anımsayabileceğiniz Eight-Legged Freaks (2002), Arachnoquake (2012), Big Ass Spider! (2013), Sting (2024) gibi filmlerde görülen dev örümcekler yerine burada normal boyutta örümcekler ile karşılaşıyor olsak da normalde örümceklerin sergilemediği davranışlarla karşı karşıya da kalıyoruz. Örümceklerde karıncalar veya arılarda olduğu gibi merkezi bir lider, kraliçe veya katı bir hiyerarşi bulunmamasına rağmen filmde diğerlerinden daha iri gösterilen ve hepsini yöneten bir örümcek bulunuyor. Bu örümceğin direktifleri doğrultusunda saldırı gerçekleştirdikleri, daha önce başaramadıkları bazı eylemlerin üstesinden grup çalışmasıyla yani örgütlü hiyerarşi ile geldikleri gösteriliyor. Mutasyon geçirseler kabul edilebilecek bu gibi detaylar da mutasyon gibi bir etmen söz konusu olmadığı için filmin inandırıcılığını sekteye uğratmaya yetiyor. 

Özellikle örümcek korkusu olanların klişe korku sahnelerini bekledikleri anda bulacaklarını, bu nedenle tüm film boyunca ve sonrasında kaşınmak istemiyorlarsa izlememeleri tavsiye edilir. Sonuç olarak Crawlers; kült filmin üzerine yeni bir şey katamayan ve bir yerden sonra izleyenlerin göz devirmelerine neden olacak tercihler içeren ortalama bir korku filmi olmaktan öteye geçemiyor.