The Odyssey: en yeniler yorumlar

Christopher Nolan’ın The Odyssey’si teknik ve görsel ölçekte çağdaş epik sinemanın önemli örneklerinden biri olmakla birlikte, Homeros’un metnini sinemaya aktarırken kaynak eserin düşünsel çoğulluğunu belirgin biçimde daraltmaktadır. Filmin temel problemi sadakatsiz bir uyarlama olması değil; Homeros’un çok anlamlı mitolojik evrenini modern psikolojik gerçekçiliğin daha sınırlı kategorileri içerisinde yeniden kurmasıdır. Homeros’un kurnaz, anlatıcı, çelişkili, zaman zaman mizahi ve ahlaken muğlak Odysseus’u, Nolan’ın yorumunda giderek savaş travması ve suçlulukla tanımlanan modern bir erkek kahramana dönüşmektedir. Benzer biçimde tanrıların geri plana itilmesi kader, insan iradesi ve ilahi müdahale arasındaki Homerik gerilimi azaltırken; kadın karakterlerin anlatısal özerkliğinin sınırlandırılması destanın bazı önemli karşıtlıklarını zayıflatmaktadır. Filmin görsel maksimalizmi etkileyici olsa da bu büyüklük her zaman eşdeğer bir felsefi ve psikolojik derinlik üretememektedir. Dolayısıyla The Odyssey, teknik bakımdan görkemli fakat uyarlama estetiği açısından tartışmalı bir eserdir: Nolan, Homeros’u sinemaya taşımaktan çok Homeros’un anlatısını kendi auteur sinemasının tematik evrenine taşımıştır. Filmin en büyük başarısı antik bir destanı yeniden kitlesel kültürün merkezine yerleştirmesi; en önemli zaafı ise bunu yaparken destanı zamansız kılan belirsizliklerin, çelişkilerin ve çok sesliliğin bir bölümünü kaybetmesidir.

baya iyi gelir mi çıkmış ve bu konuda bir açıklama yaparak para kazanın olduğu bir dil olduğunu ifade ederek şunları kaydetti ne zaman açıklanacak mı var yani maddi manevi olarak kabul edilmektedir ne zaman açıklanacak mı var yani mesaiye daha önce hiç sorun yaşamadım bu nedenle bir şekilde bir de

Illuminati'ye nasıl üye olduğuma dair hikayem şöyledir: Lord Felix, hayatımı adeta ölümün kıyısından geri kazanmama yardımcı oldu. Yaklaşık iki buçuk yıl süren bir sürecin ardından (üyeliğe) kabul edildim. Daha önce pek çok Illuminati üyesi tarafından hayal kırıklığına uğratılmıştım; yıllar boyunca umutsuzdum ve maddi durumum tamamen çökmüştü. Ancak bir gün internette gezinirken, Illuminati'nin önde gelen üyelerinden Lord Felix'in bir paylaşımına denk geldim; bu paylaşımda, Illuminati'ye katılarak hayatta ünlü, zengin ve başarılı olunabileceği belirtiliyordu. Kendisiyle iletişime geçip durumu anlattım; bana gerekli kayıt prosedürlerini önerdi. Süreci başlatmak için gereken ödemeyi yaptım ve böylece Illuminati Dünya Düzeni'ne kabul edildim. Ardından bana tüm yönergeler verildi ve yeni üyelerin kabul töreninin ardından Dolar nakit ödülle ödüllendirileceği bilgisi iletildi. Lord Felix'in yardımıyla, Illuminati'nin tam yetkili bir üyesi olarak kabul edildim. Size tavsiyem şudur: Eğer daha önce dolandırıcılarla kötü deneyimler yaşadıysanız, bir de Lord Felix ile şansınızı deneyin. Bu, gelecekteki hayatınızda arzuladığınız kişi olmak adına sahip olduğunuz en iyi fırsattır. Kendisiyle +2348168034022 numaralı WhatsApp hattı üzerinden iletişime geçebilirsiniz.

Bu kadar kötü çekim tekniği olamaz. Karanlık izledik sadece, hiçbir anlamı yoktu filmin. Filmdeki olayları göremedik bile.

Öncelikle buradaki olumlu yorumları okurken kendi kendime acaba ben baska bir filmimi seyrettim diyorum. Bu film, sinemaya gidilipte seyredipecek bir yapım değil. Boş bir zamaninizda evde oturup seyredebileceginiz bir yapım. Bu filmi seyrederken aklıma bizim eski Tarkan filmleri geldi nedense. Çünkü oradaki efektler aynen o kalitedeydi. Keşke dijital efekt kullanilsaydida bu rezilliği seyretmeseydim. Kısaca paranızı boşa atmayın arkadaşlar, inanın çıkışta pişman olursunuz.

Hayatımda izlediğim en kötü film, sakın gitmeyin. Platformlarda öylesine izlenecek bir film, gereksiz uzun ve saçma sapan film. Spartacus, Truva filmlerini 10 kere izledim bunun bitmesi için dualar ettim. Gitmeyin sakın yazık, hayal kırıklığı

Filme büyük beklentilerle gittim. Sosyal medyada ve yapılan yorumlarda öyle bir anlatılıyor ki, sanki son yılların en etkileyici yapımlarından biriyle karşılaşacaksınız. Ancak ben tam tersini yaşadım.

Öncelikle bu filmi bir savaş filmi olarak görmüyorum. Gerçek anlamda savaş atmosferini hissettiren, nefes kesen çatışma sahneleri veya izleyiciyi koltuğuna çivileyen sekanslar neredeyse yok. Etkileyici olduğu söylenen IMAX sahnelerini de kesinlikle göremedim. Filmin büyük bölümü karanlık çekimlerden oluşuyor ve görsel açıdan beni hiç tatmin etmedi.

Mitolojik bir hikâye canlandırılmaya çalışılmış ancak bana göre dekorlar, savaş atmosferi ve bazı sahneler oldukça ucuz duruyor. Büyük bütçeli epik filmlerle kıyaslandığında kalite farkı çok belirgin.

Film bittiğinde aklımda kalan tek şey şu oldu: Hikâye, farklı bir dönemde geçiyor gibi görünse de bana modern Amerikan savaş filmlerinin kalıbını hatırlattı. Kahramanlaştırılan askerler, yaşanan travmalar ve eve dönüş teması sürekli ön plandaydı. Bu yönüyle bana Irak ve Afganistan üzerine çekilmiş Amerikan filmlerini çağrıştırdı.

Hatta bazı sahnelerde kendime şu soruları sordum: Truva Savaşı'nı anlatan bir hikâyede neden bana modern Amerikan askerlerini hatırlatan bir anlatım hissi veriliyor? Neden karakterlerin yaşadığı psikolojik süreçler ve eve dönüş teması klasik Amerikan savaş filmlerindeki anlatımla bu kadar benzeşiyor? Bu tamamen benim izlenimim ama film, mitolojik bir destandan çok modern bir Amerikan anlatısını farklı bir döneme taşımış gibi hissettirdi.

Köpek üzerinden kurulan duygusal sahneler, eve dönüş özlemi ve travmalar da bana çok klişe geldi. Sanki daha önce defalarca izlediğimiz Amerikan askerinin eve dönüş hikâyesi yeniden anlatılmış gibiydi. Mitolojik bir destan beklerken, modern savaş filmi kalıplarının farklı bir ambalaj içinde sunulduğunu hissettim.

Sonuç olarak ben bu filmde anlatıldığı kadar büyük bir emek, büyük bir prodüksiyon ya da unutulmaz sahneler göremedim. Sosyal medyada oluşturulan beklentiyle kıyaslayınca ciddi bir hayal kırıklığı yaşadım. Bana göre bu kadar yüksek puanı hak eden bir yapım değil.

Film, bana göre Amerikan pazarlama gücü sayesinde gereğinden fazla abartılmış bir yapım. Süresi gereksiz yere uzun tutulmuş, duygusal derinliği ise oldukça zayıf kalmış. İzlerken beklediğim etkiyi ve heyecanı ne yazık ki hissedemedim. Sinemada izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünmüyorum; herhangi bir dijital platforma düştüğünde, boş bir vaktinizde beklentinizi çok yükseltmeden izlenebilir.

aşırı iyiydi uzun süredir böyle bir film izlememiştim. Bütün filmleri sinemada izlemeye çalışırım ama bu gerçekten başyapıt

film müzikleri ile olay çok iyi kurgulanmış.troyanın işgal edilmesinde ki sahne müzik bir harika olmuş.

Film sürükleyici ve uyandırmakla ilgili eksik Pitt li tTruvayı izlerken Hectorun ölümünde hissettiğim duyguyu burada yüzlerce adam ölürken hissedemedim.

Oyuncu kadrosuna aldanıp da gittiğim bir film yönetmen ile ilgili bir hayranlığım yok filmde o oynamıyor sonuçta neyse kesinlikle puan bile vermek istemem ama en düşük verilebilen puan o mantık yok heyecan yok merak uyandırma yok anlam yok yok yok hemde çok uzun olmasına rağmen nasıl bu kadar övülüyor hypelanıyor anlamış değilim aynı filmi bende izledim arkadaşımda onunda fikri aynı ilginç zaman kaybım için kendimden özür diliyorum akra soskakları izleseydim daha keyfli vakit geçirirdim.

Christopher Nolan'ın kariyerindeki en cesur risklerden birini alarak Yunan mitolojisinin en büyük anlatılarından **Odysseia Destanı'nı** beyaz perdeye taşıyacağını duyduğumda, filme doğrusu biraz temkinli yaklaştım. Çünkü böylesine köklü ve kültürel ağırlığı yüksek bir destanı sinemaya uyarlamak, göründüğünden çok daha zor bir meydan okumaydı. Ancak film ilerledikçe, bu çekincelerimin büyük ölçüde yersiz olduğunu fark ettim.

Matt Damon, Odysseus karakterinin yükünü omuzlarında başarıyla taşırken; Nolan da yalnızca destanı anlatmakla yetinmeyip savaş sonrası travmayı, insan psikolojisini, etik sorgulamaları ve güç karşısındaki insanın acizliğini kendine özgü sinema diliyle yorumlamayı tercih etmiş. Film, mitolojik bir maceradan çok, savaşın insan ruhunda açtığı yaralara odaklanan psikolojik bir yolculuk hissi veriyor.

Bunun yanında filmin en dikkat çekici sürprizlerinden biri, birçok seyircinin de üzerinde duracağı korku-gerilim sekansları. Özellikle Tepegöz'ün mağarasında geçen bölümler, Nolan'ın yalnızca bilim kurgu ve dramatik anlatıda değil, gerilim atmosferi kurma konusunda da ne kadar usta olduğunu gösteriyor. Bu sahneler, yönetmenin ileride korku-gerilim türünde de son derece iddialı yapımlara imza atabileceğinin güçlü bir sinyalini veriyor.

Görsel açıdan film tam anlamıyla büyüleyici. Özellikle denizde geçen uzun sekanslarda, kendinizi gerçekten fırtınanın ortasında savrulan geminin içinde hissediyorsunuz. 70 mm IMAX formatında çekilen dış mekân sahneleri, özellikle deniz yolculukları boyunca olağanüstü bir görsel deneyim sunuyor. Görüntü yönetimi, prodüksiyon tasarımı ve müziklerin ses tasarımıyla kurduğu kusursuz uyum, filmin atmosferini sürekli diri tutuyor. Destanın geçtiği dönemin yaşam biçimini, mimarisini ve kültürel dokusunu yansıtan sanat yönetimine ise ayrı bir parantez açmak gerekiyor; perdeye yansıyan her ayrıntıda ciddi bir emek ve titizlik hissediliyor.

Bununla birlikte, filmin herkese hitap ettiğini söylemek güç. Eğer beklentiniz, **Gladyatör**, **The Last Samurai** veya Brad Pitt'li **Truva** gibi aksiyonun, romantizmin ve epik anlatının kusursuz bir akıcılıkla ilerlediği, seyirciyi fazla zihinsel sorgulamaya zorlamayan klasik Hollywood yapımlarıysa, *Odysseia* bu beklentiyi tam anlamıyla karşılamayabilir. Çünkü Nolan'ın önceliği destanın aksiyon yönü değil; karakterlerinin iç dünyası, vicdan muhasebesi ve savaşın insan ruhunda bıraktığı görünmez yaralar. Bu nedenle film, Yunan mitolojisine ilgi duyan, karakter psikolojisini önemseyen ve katmanlı anlatıları seven sinemaseverlere çok daha fazla hitap ediyor.

Filmin özü, aslında savaşın kazananı olmadığını; asıl savaşın insanın kendi vicdanında yaşandığını anlatıyor. Aynı zamanda, tüm yıkıma rağmen umudunu kaybetmeyen insanların sonunda ulaştıkları huzurun ve mutluluğun değerini de güçlü bir şekilde hissettiriyor.

**Özetle;** Nolan bu kez epik bir fantastik aksiyon filmi çekmekten ziyade, seyirciyi Odysseus'un zihnindeki karanlık dehlizlere davet ediyor. Salt aksiyon sahneleriyle her kesime hitap etmeyi amaçlamak yerine, izleyicisini film bittikten sonra da düşünmeye zorlayan; savaş, vicdan, insan doğası ve umut üzerine sorgulamalar yaptıran katmanlı bir sinema deneyimi sunuyor. Bu yönüyle *Odysseia*, kolay tüketilen bir macera filmi değil; sindirilmesi ve üzerine düşünülmesi gereken, Christopher Nolan sinemasının en cesur ve en olgun işlerinden biri olmaya aday.

Bu filmi beğenenler sanırım hayatlarında ilk kez sinema perdesi karşısına geçmiş olmalılar. Başarılı oldukları tek şey filmin PR’ını inanılmaz iyi yapmak olmuş.
Bir de aylarca “IMAX kameralarla çekildi” diye yapılan o büyük şişirme var. Filmi IMAX salonda izledik; görüntü anlamında anlatıldığı gibi olağanüstü, sinema tarihini değiştirecek bir deneyim göremedik. Hatta birçok sahnede, “Bunu kaliteli bir cep telefonuyla çeksen ne kadar fark ederdi?” diye düşündürüyor.
IMAX, dev prodüksiyon, büyük isimler, büyük reklam kampanyası… Her şey var; ama bunların yarattığı beklentiyi karşılayacak bir film yok. The Odyssey’in en etkileyici tarafı filmin kendisi değil, bize ne kadar etkileyici olduğuna inandırmaya çalışan pazarlaması olmuş.

Film cok iyiydi ben beğendim sürükleyici bir film zaten Christopher nolan dizisi bir zahmet güzel olsun sinematografi faln çok iyidiydi bayildimmmm