The Odyssey: en yeniler yorumlar - Sayfa 2

Christopher Nolan'ın kariyerindeki en cesur risklerden birini alarak Yunan mitolojisinin en büyük anlatılarından **Odysseia Destanı'nı** beyaz perdeye taşıyacağını duyduğumda, filme doğrusu biraz temkinli yaklaştım. Çünkü böylesine köklü ve kültürel ağırlığı yüksek bir destanı sinemaya uyarlamak, göründüğünden çok daha zor bir meydan okumaydı. Ancak film ilerledikçe, bu çekincelerimin büyük ölçüde yersiz olduğunu fark ettim.

Matt Damon, Odysseus karakterinin yükünü omuzlarında başarıyla taşırken; Nolan da yalnızca destanı anlatmakla yetinmeyip savaş sonrası travmayı, insan psikolojisini, etik sorgulamaları ve güç karşısındaki insanın acizliğini kendine özgü sinema diliyle yorumlamayı tercih etmiş. Film, mitolojik bir maceradan çok, savaşın insan ruhunda açtığı yaralara odaklanan psikolojik bir yolculuk hissi veriyor.

Bunun yanında filmin en dikkat çekici sürprizlerinden biri, birçok seyircinin de üzerinde duracağı korku-gerilim sekansları. Özellikle Tepegöz'ün mağarasında geçen bölümler, Nolan'ın yalnızca bilim kurgu ve dramatik anlatıda değil, gerilim atmosferi kurma konusunda da ne kadar usta olduğunu gösteriyor. Bu sahneler, yönetmenin ileride korku-gerilim türünde de son derece iddialı yapımlara imza atabileceğinin güçlü bir sinyalini veriyor.

Görsel açıdan film tam anlamıyla büyüleyici. Özellikle denizde geçen uzun sekanslarda, kendinizi gerçekten fırtınanın ortasında savrulan geminin içinde hissediyorsunuz. 70 mm IMAX formatında çekilen dış mekân sahneleri, özellikle deniz yolculukları boyunca olağanüstü bir görsel deneyim sunuyor. Görüntü yönetimi, prodüksiyon tasarımı ve müziklerin ses tasarımıyla kurduğu kusursuz uyum, filmin atmosferini sürekli diri tutuyor. Destanın geçtiği dönemin yaşam biçimini, mimarisini ve kültürel dokusunu yansıtan sanat yönetimine ise ayrı bir parantez açmak gerekiyor; perdeye yansıyan her ayrıntıda ciddi bir emek ve titizlik hissediliyor.

Bununla birlikte, filmin herkese hitap ettiğini söylemek güç. Eğer beklentiniz, **Gladyatör**, **The Last Samurai** veya Brad Pitt'li **Truva** gibi aksiyonun, romantizmin ve epik anlatının kusursuz bir akıcılıkla ilerlediği, seyirciyi fazla zihinsel sorgulamaya zorlamayan klasik Hollywood yapımlarıysa, *Odysseia* bu beklentiyi tam anlamıyla karşılamayabilir. Çünkü Nolan'ın önceliği destanın aksiyon yönü değil; karakterlerinin iç dünyası, vicdan muhasebesi ve savaşın insan ruhunda bıraktığı görünmez yaralar. Bu nedenle film, Yunan mitolojisine ilgi duyan, karakter psikolojisini önemseyen ve katmanlı anlatıları seven sinemaseverlere çok daha fazla hitap ediyor.

Filmin özü, aslında savaşın kazananı olmadığını; asıl savaşın insanın kendi vicdanında yaşandığını anlatıyor. Aynı zamanda, tüm yıkıma rağmen umudunu kaybetmeyen insanların sonunda ulaştıkları huzurun ve mutluluğun değerini de güçlü bir şekilde hissettiriyor.

**Özetle;** Nolan bu kez epik bir fantastik aksiyon filmi çekmekten ziyade, seyirciyi Odysseus'un zihnindeki karanlık dehlizlere davet ediyor. Salt aksiyon sahneleriyle her kesime hitap etmeyi amaçlamak yerine, izleyicisini film bittikten sonra da düşünmeye zorlayan; savaş, vicdan, insan doğası ve umut üzerine sorgulamalar yaptıran katmanlı bir sinema deneyimi sunuyor. Bu yönüyle *Odysseia*, kolay tüketilen bir macera filmi değil; sindirilmesi ve üzerine düşünülmesi gereken, Christopher Nolan sinemasının en cesur ve en olgun işlerinden biri olmaya aday.

Bu filmi beğenenler sanırım hayatlarında ilk kez sinema perdesi karşısına geçmiş olmalılar. Başarılı oldukları tek şey filmin PR’ını inanılmaz iyi yapmak olmuş.
Bir de aylarca “IMAX kameralarla çekildi” diye yapılan o büyük şişirme var. Filmi IMAX salonda izledik; görüntü anlamında anlatıldığı gibi olağanüstü, sinema tarihini değiştirecek bir deneyim göremedik. Hatta birçok sahnede, “Bunu kaliteli bir cep telefonuyla çeksen ne kadar fark ederdi?” diye düşündürüyor.
IMAX, dev prodüksiyon, büyük isimler, büyük reklam kampanyası… Her şey var; ama bunların yarattığı beklentiyi karşılayacak bir film yok. The Odyssey’in en etkileyici tarafı filmin kendisi değil, bize ne kadar etkileyici olduğuna inandırmaya çalışan pazarlaması olmuş.

Film cok iyiydi ben beğendim sürükleyici bir film zaten Christopher nolan dizisi bir zahmet güzel olsun sinematografi faln çok iyidiydi bayildimmmm

Yapım genel olarak ortalama bir çizgiye sahip; ancak medyada yer alan övgülerin bir miktar abartıldığını düşünüyorum. Bugünün modern ve rasyonel bakış açısıyla değerlendirdiğimizde, 2000 yıl öncesine ait doğaüstü olaylar ve mucizevi anlatılar ne yazık ki inandırıcılığını yitiriyor ve izleyicide beklenen etkiyi bırakmakta zorlanıyor.

Orta seviyede bir film. Basın gereğinden fazla abartmış. 2000 yıl öncesi gerçek üstü mucilere bugünden bakınca ne kadar saçma oldukları açık.

Film güzel aslında izlenecek film fakat o 1 puanı filmin sahneleri yüzünden kırdım filmin çoğu sahnelerini kapkaranlık yerlerde çekmişler zifiri karanlık hiçbirşey gözükmüyor. 1 puanı oradan kırdım birde bi tık film kısa olabilirdi. İnsanın canını sıkmaktan başka bişey değil. Ama film iyidi güzeldi beğendim ben tavsiye ederim 10 üzerinden puanlama yapacak olursam da

"Nolan" gibi bir yönetmenin filmi diye gittim.Çok güzel bir film olacak diye düşündüm.

Hikaye bu kadar.

Berbat bir ş daha kötü bir film nasıl çekilir ırap ötesi.

Bu filmi allayıp pullayanlar , boş boş sinema nutukları çekip durmayı ötesi bir film ötesi yok.

Nolan karizmayı fena çizdin bu ık sana güvenmiyorum.

The Odyssey, görsel açıdan gerçekten büyüleyici bir film. Özellikle deniz yolculukları, savaş sahneleri ve mitolojik unsurlar büyük perdede oldukça etkileyici görünüyor. Film, Odysseus’un eve dönme mücadelesini yalnızca bir macera olarak değil; savaşın insan üzerinde bıraktığı izleri anlatan duygusal bir yolculuk olarak da ele alıyor.

Oyunculuklar başarılı, atmosfer oldukça güçlü ve bazı sahneler uzun süre akılda kalacak cinsten. Ancak filmin süresi biraz uzun ve özellikle orta bölümlerde tempo zaman zaman düşüyor. Nolan’ın anlatımı yine oldukça ciddi ve mesafeli olduğu için karakterlerle duygusal bağ kurmak zor.

Fakat her şeye rağmen güzel bir "master piece". Türkiye'de filmin çekildiği ve belki de bu filme en çok yakışan 70mm IMAX olsaydı şehir ve fiyat fark etmeksizin sırf bu film için izlerdim. Bu haliyle 4, muhtemelen o haliyle , belki de 5 olacak olan bir film.

Bazı izleyicilerin filmdeki kostümleri ve görsel tercihleri fazla "abartılı" bulduğunu görüyorum ama unutmamak gerekir ki sinema bir belgesel değil, sanattır. Sanat ise sınırları zorlamak ve dünyayı yeniden inşa etmek için avangart unsurları kullanır.
​Aslında filmin yaptığı şey tam olarak mitolojinin doğasına hizmet etmek. Şöyle düşünün: Homeros bu destanı antik çağda ilk anlattığında, dönemin insanları da devasa canavarları veya tanrıların kaprislerini dinlerken muhtemelen kendi içlerinde "bu anlatı çok abartılı" demiştir. Mitolojinin genetiğinde zaten bu destansı abartı yatar. Film, bu binlerce yıllık hikaye anlatıcılığı geleneğini alıp, tam da o dönemin ruhuna uygun hiperbolik bir dille beyaz perdeye taşıyor.
​Yönetmenlik vizyonu ve kurulan o devasa, destansı atmosfer (adeta bir Christopher Nolan epikliği ve ciddiyeti barındırıyor) filmi sıradan bir tarihi yapımdan çıkarıp gerçek bir sinema eserine dönüştürmüş. Kostümlerdeki o cesur ve avangart dokunuşlar, bizi modern dünyamızdan koparıp antik çağın mistik, tekinsiz ve tanrısal atmosferine fırlatmak için son derece bilinçli ve zekice bir tercih.
​Görsel diliyle, destansı atmosferiyle ve mitolojik mirası cesurca yeniden inşa etmesiyle bence ortaya son derece başarılı bir iş çıkmış. Sinemanın sadece gerçeği kopyalamak değil, cesur bir estetikle yeni bir gerçeklik yaratmak olduğunu bilen her sinemaseverin bu gözle izlemesi gereken bir yapım. Kesinlikle çok başarılı buldum

tam bir zaman kaybı. sakın, film eleştirmenlerinin bende şüphe uyandıran yorumlarına ya da ünlü oyunculara , yönetmene aldanmayın. son derece vasat bir film. daha önce onlarca kere işlenmiş bir konuyu , herhalde uçurmuşlardır diyerek gittim. bunun 1/10 bütçeli yapımlar bile bundan daha iyi işlediler bu konuyu. çok büyük hayal kırıklığı yarattı bende. film hiçbir dakikasında heyecanlandırmadı beni.

Eğer film hakkındaki tek düşünceniz "Helen siyahi olmuş, Achilles trans mı?" ise, bu önyargıları bir kenara bırakıp filmi mutlaka sinema salonunda deneyimlemelisiniz. Film, tartışmaların ötesinde gerçekten etkileyici bir deneyim sunuyor.
Film duyguyu izleyene mükemmel geçiriyor. Resmen bağ kuruyorsunuz ana karakterle. puanımı sıkıntılı karakter seçiminden kırdım. He bu arada film 3 saat değil 30 dakika gibi hissettirecek benden söylemesi.

Homeros'un bildik hikayesini neredeyse hiç değiştirmeden, daha önce beyazperdeye 50 defa aktarılmış şekilde bir defa daha çekmek, neye yaramış anlam veremediğim film. Nolan'ın bir önceki filmini, Yıldızlararasını ve Prestij filmlerini birer başyapıt olarak görmeme rağmen bu filmin yönetmeni Nolan olmasa kaç puan alırdı diye merak etmedim değil. Aşırı sıkıldım. Yeni hiçbir şey bulamadım. Dövüş sahnelerini çok acemice buldum. Filmde bir damla kan yoktu. Sanki çocuklar korkmasın diye çekilmiş gibi kılıçlarını Cüneyt Arkın filmlerindeki gibi bir karış uzaktan sallayın insanları öldürüyorlardı. Özellikle filmin sonundaki sahneler, ne bileyim başka bir filmde görsek Hollywood saçmalığı, tek bir adama herkes saldırmak yerine neden teker teker saldırıyorlar, diye soracakken, Nolan yapınca sinematografik bir deha mı oluyor bilemedim. Boşuna bu kadar emek ve para harcanmış bence. Nolan'ın hikayeye kattığı tek farklı yorum Helen'in zenci ve aşırı çirkin olmasaydı??? Bir de Odyseus'un mürettebatında bir Koreli ile bir Persli vardı, veya Hintli, bilemiyorum. Bu kadar çocukça, gereksiz bir film izlememiştim uzun zamandır. Çok büyük bir beklentiyle gidip çok büyük bir hayal kırıklığı ile çıktım sinemadan. Bu ne ağbi? O Agememnon'un o zırhı ne ağbi? Sebebi neydi ki?

Christopher Nolan imzalı bu dev bütçeli yapım, 2 saat 52 dakika boyunca kusursuz bir sinematografi sunuyor. Filmin ilk ve son yarım saati durgun geçse de genel temposu oldukça yüksek. Yapımın büyüleyici antik mekan tasarımları mitolojik evrene uyum sağlamış. Bu görsel şöleni destekleyen epik ve mistik müzikler ise gerilimi zirveye taşıyarak muhteşem bir atmosfer yaratmış. Buna karşın, filmin zayıf kaldığı bazı noktalar da yok değil. Truva Savaşı gibi devasa çarpışmaları perdeye taşımak yerine, bir liderin savaş sonrası yaşadığı travmaları ve içsel çöküşünü anlatıyor. Bu yüzden film "görkemli bir savaş" yerine "psikolojik bir dram" havasına bürünmüş. Kurgudaki ani zaman atlamaları kafa karışıklığı yaratırken, bazı karakterlerdeki kast seçimleri de tarihsel uyuşmazlık hissettiriyor. Ayrıca arka plandaki yüksek sesli müzikler nedeniyle bazı sahnelerde diyaloglar net olarak anlaşılmıyor. Tüm bunlara rağmen, filmi tek başına taşıyan başroldeki Matt Damon’ın muhteşem performansı filmin en güçlü ve en başarılı yönlerinden biri olarak öne çıkıyor. Teknik kusurlarına rağmen, mitolojiyi ve felsefi derinliği sevenlerin kaçırmaması gereken bir film.

Filmin ilk yarısı 10 üzerinden 10. İkinci yarısı 10 üzerinden 6. İlk yarısı müthiş bir film izleyim ikinci yarısı gereksiz aşk mevzuları ile boğuluyorsunuz, genel totele bakıldığında 7. 5 dan 8 verilebilir

bugün sinemada izledim gerçekten büyük sinemada izlenmesi gereken bir yapım çok çok iyi değil aslında abartıldığı kadar ama izlenmeye değecek yapım spoiler: yer yer kopukluklar var ama savaş sahneleri bakımından zengin tanrıların devlerin olduğu yapım troya filmi kadar sevmesemde nolan bu işi yapıyor ama övüldüğü kadar en iyi christoper nolan filmi mi hayır bence ilk 5'e bile sokmam bu filmi
10/7. 5