Ben Rocky
BEYAZPERDE ELEŞTİRİSİ
4,0
Çok İyi
Ben Rocky

Bu Maçın Rakibi Hollywood: Rocky Nasıl Efsane Oldu?

Yazar: Gizem Ertürk

Bazı filmler anlattıkları hikayeyle, bazılarıysa var olabilmek için verdikleri mücadeleyle sinema tarihine geçer. I Play Rocky, ikisini birden hatırlatan bir film. Çünkü karşımızda yalnızca sinemanın en tanınmış karakterlerinden Rocky Balboa'nın nasıl yaratıldığını anlatan bir yapım yok. Aynı zamanda bir insanın kendisine inanmasının, hayallerinden vazgeçmemesinin ve bazen bütün dünyanın karşısında durmasına rağmen kendi hikayesinin arkasında kalabilmesinin öyküsü var.

Sylvester Stallone'un hikayesi, bugün başarı kavramını konuşurken sıkça başvurduğumuz ama gerçek hayatta uygulamakta zorlandığımız bir yerden başlıyor: Kendimize inanmak. Henüz Hollywood'da kendisine sağlam bir yer edinememiş, ekonomik sıkıntılar yaşayan genç bir oyuncu olan Stallone, Rocky senaryosunu yazdığında aslında yalnızca bir boksörün hikayesini anlatmıyordu. Bir anlamda kendi hayatını, görülme ve kendini kanıtlama arzusunu kağıda döküyordu. Üstelik bu hikayenin başrolünde de kendisi olmak istiyordu. Senaryoya ilgi vardı, ancak yapımcıların ve stüdyonun kafasında başka oyuncular bulunuyordu. Stallone'a senaryosunu satması karşılığında cazip teklifler sunuldu. Fakat o, kendi yazdığı karakteri başka bir oyuncunun canlandırmasını kabul etmedi. Maddi güvencesi olmayan, kariyerinin henüz başındaki bir oyuncunun böylesine büyük bir riski göze alması, bugün geriye dönüp baktığımızda neredeyse inanılmaz görünüyor. Ancak I Play Rocky'nin asıl meselesi tam da burada başlıyor: Bir hayalin gerçekleşmesi için yalnızca onu kuran kişinin inanması yetmiyor. O hayalin gerçekleşebileceğine inanan başka insanlara da ihtiyaç var.

Yapımcılar Irwin Winkler ve Robert Chartoff'un Stallone'a verdiği destek, filmin en önemli katmanlarından birini oluşturuyor. Elbette onlar da sektörün ekonomik gerçeklerini, bütçe hesaplarını ve ticari riskleri biliyorlardı. Fakat bir projenin yalnızca bugünkü piyasa koşullarıyla değerlendirilemeyeceğini görebildiler. Stallone'un ısrarının arkasında sıradan bir oyuncu hırsından fazlası olduğunu fark ettiler. Onun kendi hikâyesini anlatma ihtiyacına alan açtılar. Belki de sinema tarihinin en güzel taraflarından biri bu. Bazen bir yapımcı yalnızca bir filme yatırım yapmaz; henüz kimsenin göremediği bir ihtimale, bir oyuncuya, bir yönetmenin hayaline ya da bir senaryonun geleceğine yatırım yapar. Üstelik o gün verilen kararın yıllar sonra bir efsanenin başlangıcı olacağını kimse bilemez.

1976 yılında yaklaşık bir milyon dolarlık bütçeyle ve oldukça kısıtlı bir takvimde çekilen Rocky, kısa sürede beklentilerin çok ötesine geçti. 1977 Oscar Ödülleri'nde En İyi Film dahil üç ödül kazandı. Bugün hala sinema tarihinin en güçlü başarı öykülerinden biri olarak anılıyor. Fakat bu başarıyı yalnızca gişe rakamlarıyla ya da ödüllerle açıklamak eksik kalır. Çünkü Rocky, önce kendi var olma mücadelesini kazanmış bir filmdi.

Bir oyuncunun başka bir oyuncuya dönüşmesi

Peter Farrelly'nin yönettiği I Play Rocky'nin en dikkat çekici taraflarından biri de Anthony Ippolito'nun performansı. Genç oyuncu, Sylvester Stallone'u canlandırırken yalnızca fiziksel benzerliğin peşinden gitmiyor; onun gençlik dönemindeki kırılganlığını, kararlılığını ve kendisini kabul ettirme arzusunu da taşımaya çalışıyor.

Ippolito'nun bu rol için uzun bir hazırlık sürecinden geçmesi ve karaktere fiziksel olarak hazırlanması elbette önemli. Ancak asıl başarısı, Stallone'un bugün bildiğimiz yıldız kimliğine henüz ulaşmadığı dönemi inandırıcı kılabilmesinde yatıyor. Çünkü burada canlandırdığı kişi, henüz Rocky Balboa'yı dünyaya tanıtmamış, kendi yeteneğinden başka sermayesi olmayan genç bir oyuncu.

Bu rol aynı zamanda Anthony Ippolito için de önemli bir eşik. Bir oyuncunun böylesine ikonik bir figürü canlandırırken taklide düşme riski oldukça yüksek. Ippolito'nun performansındaki değer, karakteri yalnızca tanıdık hareketlerle yeniden üretmek yerine onun hikayesindeki insanı görünür kılmasında.

Kaybetmemek bazen kazanmaktan daha önemlidir

I Play Rocky'nin anlattığı hikayeyi bugün yeniden düşünmek için iyi bir nedenimiz var. Çünkü yaratıcı sektörlerde, özellikle sinema ve sanat dünyasında, bir projeye inanmak giderek daha zor hale geliyor. Bütçeler, izlenme rakamları, pazar beklentileri ve ticari kaygılar çoğu zaman yaratıcı fikrin önüne geçebiliyor. Henüz denenmemiş bir işe, tanınmamış bir isme ya da alışılmışın dışındaki bir hikâyeye şans vermek her zaman kolay değil. Oysa bazen ihtiyaç duyulan şey tam da bu: Birinin çıkıp henüz kimsenin göremediği potansiyeli fark etmesi.

Stallone'un hikayesinde beni asıl etkileyen, Rocky'yi yaratmış olması kadar, kendi hikayesinin başrolünü başkasına bırakmamak için gösterdiği direnç. Çünkü insan bazen ne yapmak istediğini herkesten önce kendisi biliyor. Fakat bunu başkalarına anlatabilmek, kabul ettirebilmek ve bütün olumsuzluklara rağmen arkasında durabilmek ayrı bir mücadele gerektiriyor. Üstelik bir hayalin peşinden gitmek, her zaman kazanacağından emin olmak anlamına gelmiyor. Bazen yalnızca denemek, vazgeçmemek ve kendine bir şans daha vermek demek.

I Play Rocky, bu yönüyle yalnızca Hollywood'un en tanınmış başarı öykülerinden birinin perde arkasını anlatmıyor. Aynı zamanda sinemanın kolektif bir sanat olduğunu, büyük hikayelerin tek bir kişinin hayaliyle başlayıp başkalarının inancıyla büyüdüğünü hatırlatıyor. Belki de o gün Stallone'un, Winkler'ın ya da Chartoff'un aklından geçmeyen şey tam olarak buydu: Bir film yapmaya çalışıyorlardı ama aslında sinema tarihine geçecek bir karakterin doğuşuna tanıklık ediyorlardı. Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, henüz ortada hiçbir başarı yokken kendi hikayesine inanmayı sürdürmek. Çünkü bazı efsaneler, herkes onları tanıdıktan sonra değil, kimse onlara inanmazken başlıyor.

I Play Rocky'yi izlemek için Rocky serisinin bütün filmlerini bilmek ya da bir boks tutkunu olmak gerekmiyor. Filmin asıl gücü, seyirciyi sonunu bildiği bir hikayenin başlangıcına götürmesinde. Hepimizin tanıdığı bir efsanenin henüz doğmadığı, kahramanının bile geleceğinden emin olmadığı günlere dönüyoruz. Filmin dinamiğini ayakta tutan en önemli unsur, Stallone'un zamanla yarışan mücadelesi. Bir yanda hayalini gerçekleştirmek için verdiği kişisel savaş, diğer yanda Hollywood'un ticari gerçekleri ve kendisine biçtiği sınırlar var. Bu iki dünyanın çatışması, anlatıya doğal bir gerilim kazandırıyor. Üstelik seyirci Rocky'nin nasıl bir efsaneye dönüştüğünü bildiği için merakını bu kez sonuca değil, o sonuca ulaşmak için nelerden vazgeçildiğine yöneltiyor. Anthony Ippolito'nun performansı filmin taşıyıcı unsurlarından biri. Sylvester Stallone'u yalnızca fiziksel olarak yeniden yaratmakla kalmıyor; henüz keşfedilmemiş bir yeteneğin taşıdığı heyecanı, öfkeyi, kırılganlığı ve inadı da yansıtıyor. Peter Farrelly ise hikâyeyi gereksiz bir ağırlığa boğmadan, yer yer mizahı da devreye sokarak akıcı bir anlatım kuruyor.

Elbette I Play Rocky, Hollywood'un başarı öykülerine aşina olan izleyiciler için zaman zaman tanıdık sularda yüzüyor. Bazı dramatik dönemeçleri ve duygusal vurguları daha önce gördüğümüz anlatı kalıplarını hatırlatabiliyor. Ancak filmin değerini yalnızca ne kadar şaşırttığı üzerinden ölçmek haksızlık olur. Çünkü burada asıl mesele, bildiğimiz bir sonun arkasındaki bilinmeyen mücadeleyi yeniden keşfetmek.

Filmi izledikten sonra insanın aklında yalnızca Rocky'nin yumrukları ya da ringdeki mücadelesi kalmıyor. Bir senaryoya, bir karaktere, bir fikre ve en önemlisi kendine inanmanın ne kadar büyük bir cesaret gerektirdiğini düşünüyorsunuz. Belki de I Play Rocky'nin en güzel tarafı şu: Bize kazanan olmayı değil, daha ortada kazanılacak bir şey yokken mücadele etmeyi anlatıyor. Ve bazen hayatın en önemli raundu, henüz ringe çıkmadan başlıyor.

Daha Fazlasını Göster